Steun

Vandaag een zware dag op werk. Mijn nacht was onrustig vol met dromen over een belangrijke gebeurtenis in de toekomst die zwaar misliep. Wakker geworden met hoofdpijn die niet wegging en werk dat niet lekker liep. Resulteerde in een zwaar chagrijnige felicia dus. Eten snel aangepast van 'zwaar koken' naar snackbar. Heerlijk, even niet koken en niet hoeven. En nu besef ik me dat ik een paar bijzondere personen heb die ieder op hun eigen manier mij hebben gesteund. Paar mensen uit mijn privé-kring, maar zeker ook vriendlief en SG. Het maakte me allemaal wat rustiger. Ik ben nog steeds boos en ik heb nog steeds een über-vervelende hoofdpijn, maar het chagrijnige heeft zijn scherpe kantjes verloren. Toch verwonderlijk dat een paar kleine lieve woordjes dat al kunnen doen!