22 mei

De dag is alweer een paar uurtjes oud, tenminste, voor mij dan. Vannacht heb ik als een blok geslapen. Iets gedroomd, maar niet eens zo veel als normaal. Ik weet dat ik een aantal keer over Hem heb gedroomd, maar details? En natuurlijk heb ik spierpijn, alle plekken die ik al beschreef, maar dan even tikkie stijver. Het weer buiten doet veel goeds voor me merk ik. Als het regenachtig was geweest had ik nu op de bank gehangen met een boek en was ik veel rustiger geweest. Nu ben ik actief rustig, gewoon lekker lui. En dit keer ‘hang’ ik ook niet zo erg in het afgelopen weekend, tot nu toe niet in ieder geval.

Ons weekend begon vrijdagavond al een beetje, ik smste Hem dat Hij ook best wel wat eerder mocht komen als Hij eerder klaar was. Ik wist dat ik toch wel vroeg wakker zou zijn. Een reactie terug: sta dan maar om 8 uur al klaar. Na wat heen en weer gesms mocht ik toch wat later klaar staan, vanwege vriendlief. En natuurlijk wist ik ook echt wel dat Hij er niet al om 8 uur had kunnen staan, maar had ik dat risico willen nemen? Dan had ik echt al om 6 uur naast mijn bed gestaan om alles gereed te maken. Om 11 uur eindelijk het verlossende smsje, Hij ging rijden en ik moest mijn spullen voor de sauna maar meenemen. Ik? Naar de sauna? Waar vast geen badkleding is toegestaan? Ik wist dat Hij bij me zou zijn en dat was voldoende geruststelling. Natuurlijk heb ik me bij vlagen ongemakkelijk gevoeld, maar het was heerlijk. Zeker als je over die eerste angst heen bent en gewoon geniet van de warmte, het mooie weer en de mooie omgeving. ’s Avonds zag ik wel dat we iets te lang in het water hadden gedobberd: mijn armen waren lichtroze en ik voelde mijn gezicht trekken. Wat was het moeilijk, we liepen er tot vijf uur rond. En al die tijd hadden we amper aan elkaar gezeten. Natuurlijk was het niet helemaal onschuldig, de bubbels in het bubbelbad hebben het een en ander hopelijk goed aan het zicht onttrokken *grijns*.

Op de terugweg was het stil in de auto, allebei heerlijk ontspannen van de sauna denk ik. En af en toe was ik ook wel regelmatig in mijn eigen wereldje. Bang voor wat komen zou. Ik had ondertussen mijn puntenaantal weten op te schroeven naar 120. In de eerste vijf minuten samen was ik al vijf keer vergeten U te zeggen volgens mij. En daarna dus ook nog een aantal keren… Het maakte me bang, 120! De vorige keer had ik al zoveel moeite met die 70. En toen ik uiteindelijk naar boven moest, was ik helemaal bang dat ik het niet zou trekken. Ik voelde me er totaal niet klaar voor, helemaal niet in de juiste stemming. Ik voelde me nog te gelijkwaardig, maar dat veranderde vrij snel. De nieuwe, prachtige, overheerlijk boeien gingen om en werden boven me vastgezeten. En *plop* ik was er klaar voor. Ik stond goed en de boeien zorgden ervoor dat ik geen last kreeg van slapende handen of zere schouders. De 120 waren te doen, fysiek gezien. Emotioneel besefte ik me waarom ik deze straf kreeg. We zijn buiten het spel behoorlijk gelijkwaardig, maar toch maakt dat niet dat ik respectloos kan en mag zijn naar Hem toe. Ik ben en blijf altijd de ‘ondergeschikte’. Dat besef, van deze straf, maakte denk ik ook dat ik die 120 aankon. Na afloop was die knuffel ook heerlijk, nog één keer sorry zeggen. Een paar kleine tranen van opluchting. En wat dit verslag ook meteen moeilijk voor me maakt om te schrijven, het bespreken. Ik voel me zo op mijn gemak, dat ik tussendoor durf te bespreken. Hoe ik over dingen dacht, wat ik voelde, hoe ik het ervoer, kortom: wat het met me deed en dingen die me opvielen.

Het bleef niet bij mijn straf, natuurlijk. Al snel zat ik op handen en knieën op de grond, laten zien wat voor krols katje ik ben. In Zijn handen smelt ik als het ware, Hij hoeft maar naar me te wijzen en ik word al nat. Hij hoeft maar met Zijn vinger over mijn hals te gaan en ik kronkel van genot. En één tikje op mijn tepel maakt dat ik al klaar kan komen. Hij maakt me overgevoelig. En dat is een gevoelig punt bij mij, mijn soort van achillespees. Hij kan me er altijd mee pakken. Ook al wil mijn hoofd niet meer, Hij weet altijd de juiste plekjes te vinden. Vrij veel stimulatie kan ik negeren en dus uitstellen, op twee dingen na. En daar maakt Hij gebruik van. Natuurlijk negeer ik het meestal niet eens en geef ik me er aan over, maar soms is het even te veel en ga ik maar negeren. Daar, op de grond, heeft Hij meerdere malen gebruik gemaakt van mijn overgevoeligheid en heeft Hij mijn nieuwe bijnaam ontdekt, één die in meerdere opzichten past. Ik geniet er echt van als ik Hem hoor kreunen van genot. De gedachte daaraan bezorgen me alleen al de kriebels in mijn onderbuik!

Ik weet niet eens meer of we voor of na het eten op zolder zijn geweest, logisch lijkt me na het eten. Meestal liggen we daarna in bed na te genieten, maar als Hij me vertelt dat het wel is gebeurd, geloof ik Hem. Ook als Hij me zegt dat het niet is gebeurd, is dat heel logisch. Vreemd he? Ik weet dat we film hebben gekeken, de SM rechter. Indrukwekkende film, niet eens zozeer vanwege het SM-aspect. Hoewel dat ook redelijk is verwerkt (bij The Secretary vindt ik dat geweldig verwerkt). Maar het verhaal erachter, hoe het is gaan lopen. Dat iets zo vrijwilligs, zo verkeerd kan worden geïnterpreteerd… En natuurlijk kon Hij weer niet van mijn tepels afblijven. Zo heerlijk binnen Zijn bereik en zo’n heerlijke reactie van mij. Ik zou er ook niet van af kunnen blijven. Veel te leuk hoe gevoelig iemand op zo iets reageert. En omdat ik weet dat Hij er van geniet, geniet ik er van en laat ik het toe. Ik had toch nog lang niet genoeg gehad en de film deed ook wel iets met me.

De nacht was onrustig, ander bed, niet mijn eigen kussen dit keer en een snurker naast me die ook nog af en toe op houdt met ademen. En halverwege de nacht schrok ik ergens wakker van en zat ik recht op in bed. Toch is het altijd heerlijk wakker worden daar. Rustig wakker worden, in Zijn armen. Langzaam aan weer aandacht vragen en krijgen, altijd goed de dag beginnen dus. Na het ontbijt zijn we toch nog even het bed ingedoken. Een flashback zorgde ervoor dat ik even verstarde. Een flashback naar een eerdere D/s die, achteraf gezien, totaal gericht was op zijn seksuele genot. En waar ik voor mijn gevoel echt seksueel gebruikt ben. Zo voelt het in ieder geval wel. Ik baal dan van mezelf, hoor zijn stem weer: je bent waardeloos. Ik schrok ervan dat die gedachte naar boven kwam, want ik weet dat Meneer nooit zo zou denken. Ik vond het dan ook heel moeilijk om te vertellen waar ik aan dacht. Uiteindelijk kwam het er uit, met veel pauzes en nadenken. En maar goed ook, want nu weet ik dat het voor Hem juist kicken is dat ik het niet perfect kan.

Na het compleet wakker worden in bed in record tempo gedoucht en naar huis gegaan. Een echt perfecte treinreis gehad: rustig en geen vertraging. Ook meteen een zo goed als perfecte aansluiting gehaald en zo al vroeger thuis dan verwacht. Het was een goed, zo niet perfect, weekend! Dank U!