Soms heb je van die momenten dat je jezelf wel voor je hoofd kunt slaan. Dat deed ik nu maar niet te letterlijk, ik heb al een bult op mijn hoofd, maar bij wijze van spreken dan. Gisteravond probeerde ik in slaap te komen. Er spookte van alles door mijn hoofd, vanzelfsprekend. Ik vroeg me af, waar het precies verkeerd gegaan was. Ok, ik was brutaal, maar dat ben ik vaker toch? Tot opeens, toen al, de betekenis van zijn woorden tot mij doordrong. Tot dat moment had ik altijd gedacht dat hij me wees op mijn spelling. Maar het was op mijn letterlijke 'bijdehand'. Ik had dus nooit moeten reageren zoals ik deed, ik werd al gewaarschuwd en ging er nog even lekker overheen...
Dit besef gaf me voldoende rust. Natuurlijk had ik fout gezeten, maar ik wist eindelijk hoe ik fout heb gezeten. De hele avond had ik namelijk liggen piekeren wat er dan precies fout was gegaan. De rest van de nacht heb ik heerlijk geslapen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten