Verrassing!

Weer heeft hij me precies waar hij hebben wil. Een simpel zinnetje: die avond is voor jou, mij en vriendlief. Ehm, vriendlief? Wat? Wat is de reden dan van die afspraak? Wat kan ik doorgeven aan vriendlief, waarvoor het is? Waarom wil je dat? En hij hult zich in stilzwijgen. Ik had verwacht dat vriendlief tegen zou sputteren en zou zeggen: ik wil weten waarvoor het is. Maar hij accepteert deze afspraak zonder vragen. Zou het dan toch waar zijn? Heeft vriendlief toch contact met Meneer? Hij liet het van de week al vallen, maar ik geloofde het niet. De laatste tijd is hij ook steeds meer bezig met BDSM, laat dingen vallen die hij met me zou willen doen. Er is iets veranderd. Het liefst zou ik nu meteen de mailbox van vriendlief in duiken om te checken of er mail contact is geweest. Maar ik doe het niet. Toch omdat ik stiekem ook wel van verrassingen hou, hoe nieuwsgierig ik ook ben. Over vijf weken (!!!) weet ik pas meer. Heel gemeen van Meneer dus die grom was ook uit de grond van mijn hart naar hem. Waar ik drie weken geleden gromde om de straf, is ie nu omdat ik de grom meen!

Vriendlief weet ook van niets, maar accepteert de afspraak (zegt ie), omdat hij aanvoelt dat Meneer wel te vertrouwen is. En dat ik te vertrouwen ben. Hij vertrouwt Meneer omdat ik hem zo vertrouw en hij vanwege zijn mensenkennis wel voelt dat het goed zit. Mijn groeiende zelfvertrouwen speelt ook een rol. Wat ik eigenlijk nu pas besef ook zijn groeiende zelfvertrouwen. Zijn ogen gingen wel twinkelen toen hij zijn vermoeden over de afspraak uitte, dus wat ik al zei: hij is er veel mee bezig en het maakt hem in ieder geval niet misselijk! Aaaaarg, straks twee mannen die me zeggen wat ik moet doen... Onzeker!