Er is veel gebeurd, veel persoonlijks. Het raakte me allemaal, echt heel diep. Ik heb me echt super klein gevoeld. Ik weet dan ook bijna zeker dat de details niet op papier komen, die weten twee, misschien drie, mensen. En die mensen zijn het belangrijkst. Maar de momenten die er zijn geweest, kan ik wel in grote lijnen beschrijven. Ze leveren me allemaal een mooie, zachte glimlach op, en tegelijk voel ik me weer een heel klein beetje klein.
De dag begon met het innen van de strafpunten, 71. En nog steeds ben ik het niet helemaal eens met het aantal, maar daar moet ik me maar bij neer gaan leggen. Bij de zesde zweepslag was ik al bang dat ik de 71 niet ging halen. Maar toch gehaald. En de moeilijkste? 70! Weten dat 71 dan komt, die hoogstwaarschijnlijk de gemeenste van alle slagen zou zijn.
Het moment op zolder, dat ik me heel letterlijk heel bloot moest geven. Zijn woorden raakten me, maar stimuleerden ook. En hoe ik ook vocht, mijn lichaam verraadde me elke keer weer. Ik heb het al gezegd: makkelijk klaarkomen kan ook een regelrechte ramp zijn. Ik wilde helemaal niet klaar komen, maar ik kon bijna niet anders. Dat weet hij en hij maakt er gebruik van.
Het andere moment was beneden. Heel stil, ik me mezelf, alleen. Heerlijk rustig, zelfs in mijn hoofd. En later op de grond, wat voelde ik me ellendig! Een glimlach komt weer als ik terugdenk aan het moment dat ik niet meer kon/wilde van die ellende, maar wel moest. De glimlach is omdat ik dankbaar ben dat hij toch doorging, ondanks hoe ik me voelde.
Het moment ten slotte in de badkamer. Bijna vanzelfsprekend wat er gebeurt is, uiteindelijk viel het mee. Ik voelde me klein en vies, maar toch viel het mee. En en passant bewees hij ook meteen even meerdere malen wat al die vernederingen met me deden. Laten we het erop houden dat de badkuip hard nodig was. En wat was ik blij met die warme douche! Perfecte temperatuur, niet te koud, niet te warm. Ik ontspande, had wel uren onder die straal kunnen blijven liggen.
De dag eindigde voor mijn gevoel in bed, samen onder het grote, warme dekbed, in zijn sterke armen. Waar ik alles kon laten gaan. Ik had het niet eens koud en toch trilde ik alle kanten op. Eenmaal bijgekomen, viel de verrassing ook wel in zeer goede aarde. Sterker nog, zijn glimmende ogen en zijn stille ‘wauw’ bewezen dat.
Alles bij elkaar, was het wat ik heb gevraagd, super goed. En het pakt ook wel wat positiever uit vandaag. Een stuk rustiger. Hoewel ik toch weer even moeilijk kan krijgen als ik terugdenk aan het ‘bed-moment’.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten