Back in time

Al ruim elf jaar loop ik rond in het BDSM-wereldje. Ik weet nog goed hoe het begon, kleine stapjes in de chatbox van Joja SM, waar ik ook kennis maakte met de dominant die mij mijn eerste ervaring zou geven. Ik weet nog hoe indrukwekkend ik zijn ogen vond. Maar joja had teveel regeltjes en al snel vond ik de chatbox van WS. Mijn tweede dominant ontmoette ik daar, en vrijwel alle daaropvolgende spelpartners ook. Niet veel hebben het verdiend om met een hoofdletter of met Meester aangesproken te worden. Veel hebben mij gekwetst. Die eerste noemde me later een vet varken, de tweede loog tegen iedereen en alles en gaf mij het gevoel dat ik alles fout had gedaan bij een ontmoeting met een derde. Wat overigens de tweede keer zou worden dat ik hem zou zien, hoe bedoel je snel? Een volgende liet me eindelijk, bewust, ervaren dat SM echt wat was voor me, toen ik vast stond aan het kruis. De stiekeme ontmoetingen in de auto waren niet puur SM, maar voor een groentje was het goed genoeg. Heel even heb ik het samen met manlief geprobeerd, maar het stel waarmee we dat probeerden, spoorde totaal niet. Een van de meneren die ook nog passeerde liet opeens drie maanden niets horen, liet daarna weten dat hij een vanilla vriendin had gekregen die van niets wist en of ik wilde wachten op hem. Een zogenaamde trainer liet mij tijdens het spel vertrekken, omdat ik een grens tegen was gekomen en iets weigerde te doen. Wat was ik blij dat manlief me toen, halverwege de route naar huis, kwam halen! Ik heb nog nooit gehuild in het openbaar vervoer, maar toen wel! Ex-meneer volgde en vanaf dat moment begon mijn blog hier. Daarvoor heb ik nog een blog bij web-log gehad, maar iedereen weet wel hoe het daarmee is vergaan. 

Bijna geen enkele van die meneren heeft een positieve indruk op me achtergelaten. Met een is het contact verbroken, met hem zou ik nog wel eens een vriendschappelijke kop koffie willen drinken. De rest kan me gestolen worden. In de afgelopen elf jaar heb ik ook een aantal vrouwen ontmoet, duhuh. Een aantal van hen heb ik mijn vriendin genoemd. Met een paar vriendinnen is het contact verwaterd, ook met hen zou ik nog wel eens een kop koffie willen doen. Een aantal andere dames hoef ik nooit weer te zien. Ze hebben me gekwetst, op de gemene manier zoals alleen vrouwen dat kunnen. Alleen lief dinnetje is gebleven. Het contact is sporadischer geworden, onze gemeenschappelijke deler is toch weggevallen, maar toch blijft ze er voor me, net als ik voor haar, dat weet ik zeker. 

Ik heb dus heel wat gezien, de afgelopen elf jaar. Ik heb geleerd en alle negatieve, maar ook positieve, ervaringen hebben me gebracht waar ik nu ben. Ik ben oplettender geworden, weet wat ik wel en vooral ook niet wil. Ze hebben me inzicht in mannen én vrouwen gegeven, maar ook zeker in mezelf. Ze hebben me bovenal, voorzichtiger gemaakt, wat eigenlijk heel goed is. Én ze hebben me mijn D/s gegeven!