De afgelopen weken was ik ietwat melancholisch. De aanloop naar mijn verjaardagsweekend riep herinneringen aan vorig jaar op. Regelmatig spookte ex-meneer weer door mij hoofd. Zo erg dat ik er 's nachts ook over bleef dromen. Tot ik een heel heldere droom aan Meester vertelde en ik hardop zei hoe ik me voelde in die droom. Ik had twee dagen met de beelden van die droom rondgelopen, maar eenmaal uitgesproken, was het heel helder voor me. Ex-meneer heeft veel kapot gemaakt en hoe mooi onze tijd ook was, ik zou hem niet meer terug willen. Nog een paar maanden nadat het uit was, hoopte ik ergens ver weg, dat hij me zou laten weten dat ie spijt had. Opeens, vanuit het niets was zijn gevoel voor mij over? En deed hij de dingen die hij deed? Betekende ik zo veel voor hem? Het had me gekwetst en het zou een stuk makkelijker zijn geweest als ik wist dat hij spijt had of mij miste. Maar nu is het goed, ik heb er zoveel ander moois voor terug gekregen!
Toch, aankomend weekend is mijn verjaardagsweekend. En een jaar geleden was dat mijn laatste weekend met hem. Het voelt raar, maar ik probeer het als een soort afsluiting te zien. Want tegelijk ben ik heel erg blij met hoe mijn leven nu is. Een jaar geleden was ik bang dat ik het niet 'alleen' zou redden. Maar als ik nu terugkijk heb ik juist hele grote stappen gezet, juist omdat hij er niet meer was. En daar mag ik best trots op zijn. Eindelijk volwassen op mijn dertigste!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten