Afgelopen weekend werd ik me er bewust van, ik heb al een tijd niet meer geschreven. Het lijkt alsof alleen mijn verslagen nog online komen. De oorzaak ervan weet ik zelf wel. Op mijn werk is het druk, drukker dan ooit tevoren. Ik ben volle dagen aan het werk en heb niet eens genoeg aan de standaard werkdag van acht uur. Daardoor zijn er weinig momenten om te piekeren. Ergens maar goed ook, werk is niet bedoeld om na te piekeren *wink*. Toch vind ik het jammer, schrijven werkt vaak wel als een uitlaatklep voor mij. Het is een rustmomentje, ik kan alles op een rijtje zetten en écht even alleen aan mezelf denken. Die tijd neem ik maar zelden, altijd komt er wel iemand anders bij kijken.
Hoe gaat het nu? Er gebeurt veel, heel veel, in mijn D/s. Ik ben aan het aftasten hoe de verhoudingen werken in deze nieuwe driehoeksrelatie, wat werkt wel en wat werkt niet. Het is weer even opnieuw zoeken hoe de ander reageert op mijn gedachten, op mijn woorden, op mijn reacties. Het is ook opnieuw zoeken hoe ik reageer op haar gedachten, op haar woorden en op haar reacties. Gelukkig is daar Meester die ons allebei aan het spreekwoordelijke handje meeneemt. Ik weet in elk geval dat Hij mij iedere keer weer tot rust brengt als ik weer eens onzeker ben of twijfel. Hij weet het ontzettend geduldig te rationaliseren, elke keer weer. Elke keer weer ontdek ik een nieuw stukje, of bij haar, of bij Hem. Steeds weer krijg ik die bewijzen te zien die me doen geloven dat het allemaal echt is. Want door alle ervaringen in het verleden vind ik dat nog wel eens moeilijk te geloven, dat het echt is. Toch schijnt het zo te kunnen. En op momenten als dit, dat ik er even (bewust) bij stil sta, geniet ik er ontzettend van. Alle onzekere momenten daargelaten, ik ben heel blij met hoe deze D/s ontwikkelt. Daar mag ik eigenlijk best iets vaker over schrijven, toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten