Rollercoaster

Net iets langer dan een half jaar geleden zag ik Meester voor het eerst. Ik net uit mijn relatie en Hij net in de afwikkeling van Zijn relatie. Nu zijn we acht maanden verder en soms voelt het alsof ik in een achtbaan zit. En dan een achtbaan die alleen maar in zijn hoogste versnelling staat. Want we gaan snel, heel snel. Ik weet nog dat ik in het begin riep dat ik een aantal dingen echt no way zou doen, en nu staan ze gewoon op mijn lijstje afgevinkt. Sterker, sommige dingen zie ik meer dan graag terugkomen in mijn weekenden.

Nog langer geleden, al meer dan tien jaar geleden, riep ik tegen mijn moeder dat ik bischierig was. Dat vond mijn moeder bijna nog erger dan toen ik een half jaar later zei dat ik een BDSM-relatie naast de relatie met manlief had. Later ben ik daar op teruggekomen. Die paar ervaringen met vrouwen waren niet goed bevallen, ik was niet nieuwsgierig meer. Maar nu ben ik verder gegaan dan ooit. En eigenlijk viel dat best mee en smaakte het naar meer.

Deze week zit lief Kreng bij Meester thuis en samen hebben ze al de nodige beelden in mijn hoofd gestopt wat er de komende keer zal gaan gebeuren. Zeldzaam, maar het gebeurde, ik viel stil. Mijn omgeving kent me niet anders dan dat ik altijd mijn woordje klaar heb, maar tijdens dat gesprek wist ik even niet zo goed op de juiste woorden te komen. Nog zeldzamer dan stilvallen, ik bloosde van top tot teen. De woorden die Hij en zij wel wisten te vinden, raakten me, en maakten me aan het blozen. Wat was ik blij dat ik ver weg in een donkere auto zat. Wilden ze ook nog eens dat ik wel onder woorden ging brengen wat ik zo moeilijk onder woorden kon brengen. Ik had het werkelijk niet meer!

Mijn hoofd draait nu overuren en eigenlijk gaat het best snel. Te snel? Ik weet het niet, maar dat zien we wel. Tot nu toe bevallen de beelden me wel, de praktijk moet maar blijken.