Tijd voor reflectie

Vorige week werd ik door iemand via FL benaderd. Via via kende ik haar al, maar ik had haar nooit persoonlijk gesproken. Ze had mijn blog al een tijdje niet gelezen en was nu aan het bijlezen geslagen. Ze schrok van wat ik had geschreven over het einde van mijn D/s. De mailwisseling die volgde heeft mijn ogen geopend, heeft nieuwe informatie gegeven over een stukje, tot nu toe, onbekende achtergrond. Het heeft me een heel andere houding gegeven over het hele einde van die D/s, over het hoe, wat en waarom. Jammer dat het moest, maar ergens ook wel goed. Tot die tijd was er altijd nog een klein beetje hoop: hij gaat niet zonder BDSM kunnen en hij komt vast ooit bij me terug. Maar die hoop is nu weg en gezien de verkregen informatie, maar goed ook. Sterker nog, het heeft mij verzekerd dat mijn allerlaatste verzoek hoogstwaarschijnlijk niet eens uitgevoerd is. En die ene ongewenste lezer is waarschijnlijk niet eens op de hoogte dat ik het liever niet heb dat er meegelezen wordt. Toch jammer dat ik er op deze manier zo achter moet komen, net als over alle andere dingen die ik misschien ooit wel vermoedde, maar nooit door hem zijn uitgesproken.

Dat heb ik afgelopen weekend natuurlijk ook besproken, om het te laten bezinken. Zijn mening kende ik al, maar zijn zicht op de hele situatie werkte verhelderend. Ook had ik het afgelopen weekend tijd en gelegenheid om te vergelijken met vorige weekenden. Het was immers ons eerste echte, volle, weekend samen. Dus dacht ik af en toe: wat vind ik hier nou van? Er zijn zulke grote verschillen met dit weekend en de weekenden van de afgelopen 3,5 jaar. Sowieso is deze D/s al heel anders ingericht en het afgelopen weekend heb ik regelmatig gedacht: heb ik dit gemist of wil ik dit eigenlijk niet? Van mijn antwoord daarop ben ik 100% overtuigd: dit heb ik gemist. Het hele onverbiddelijke, het direct starten, het geen genade kennen (maar toch ook weer heel erg wel), het hele spelen en onwijs toelaten van lust&genot. Dit is wat ik fijn vind, dit is wat ik diep van binnen al jaren wilde. Niets aantrekken van mijn gemiep en gewoon gaan!

Dus ja, afgelopen weekend werd voor mij één ding bevestigd door twee verschillende, onafhankelijke personen: het is eigenlijk goed dat het over is. I am happy!