Laat ik beginnen bij een goede week geleden. Vlak voor het weekend was de opdracht begonnen: elke keer als je naar het toilet gaat twee minuten vingeren en je gaat minstens één keer per anderhalf uur naar het toilet. Bezwaren van mijn kant vlogen over en weer. Hoe zou ik dat zo vaak op werk kunnen doen? Dat valt op! Maar eindelijk viel daar het kwartje: als ik één keer per drie uur zou gaan, zou ik vier minuten moeten vingeren. Meester was verbaasd (net als ik) dat het zo lang geduurd had. Maar goed, klaarkomen was, logischerwijs, verboden. Die opdracht zou tot afgelopen vrijdag stand houden. Zondag was de ergste dag. Allerlei beelden schoten over Whatsapp heen en weer en ondertussen voelde ik een ouderwets orgasme uit mijn tenen rollen. En die zijn zeldzaam, die krijg ik vaak alleen met een vibrator. Hij vond het leuk om me tot dat randje te laten gaan en vervolgens nog vier minuten door te laten gaan. Het scheelde niet veel, of ik had Zijn verbod overschreden. Het liet me gefrustreerd achter, wat Zijn lol juist weer groter maakte.
De week gleed rustig voorbij, zuchtend onder de warmte voldeed ik elke dag trouw aan Zijn opdracht. Ondertussen stopte Hij nog wat leuke beelden in mijn hoofd die ervoor zorgden dat ik nóg meer uitkeek naar het weekend dan dat ik al deed. Voor deze week keek ik vooral uit naar de pijn, naar de vernedering, naar de overgave. Nu keek ik ook nog eens uit naar de ontlading. Want die had ik echt heel erg nodig. Vrijdag was gelukkig een rustige dag, waardoor ik iets eerder dan verwacht weg kon. Op mijn telefoon prijkte een nieuwe app waarmee Meester kon volgen waar ik was. Hoe handig! Hoefde ik ook niet op een vreemde route gevaarlijke appjes te gaan sturen met waar ik was. Ik moest op een half uur van mijn eindbestemming een parkeerplaats zoeken. Precies op het moment dat ik die opreed, kreeg ik een appje ter controle. Of ik er al was. Die app werkt dus heel goed *grijns*.
Eenmaal binnen zette ik mijn spullen neer en moest ik meteen op mijn knieën. Niks geen ‘even wennen en rustig acclimatiseren’ maar meteen beginnen. Hij begon vrijwel direct met een rake, harde klap op mijn wang. Ik schrok maar genoot ook tegelijk. Dit beviel me eigenlijk beter dan eerst wennen. Ik werd meteen op mijn plek gezet, kon niet anders dan het over me heen te laten komen, dan te genieten, dan te ervaren. Hij zou me nog wel even op het randje gaan houden, net zolang tot ik Hem zou smeken om dat ene te doen dat ik eigenlijk niet eens fijn vindt, maar toch ook weer wel. Wat hielp die methode goed! Dit was nog eens een
Hierna was het wel tijd voor eten en niet volgens het beeld dat Hij in mijn hoofd gestopt had. Gelukkig maar, hoewel het ook wel iets had. Misschien voor later. Na het eten was het tijd voor het serieuze werk. Ik werd vastgelegd op een matras met mijn benen omhoog. Ik heb de cane overal en nergens gevoeld, ik kreeg de Amerikaantjes op mijn tepels en ik moest, en mocht, klaarkomen. Door de combinatie van pijn en genot kon ik de pijn ook veel beter aan en de afwisseling daartussen was zeer welkom. Later, tijdens een handdoek om mijn hals, kwamen de bekende, en o zo enge, duizelingen. Dit keer wilde ik er niet weg van, maar durfde ik me er aan over te geven. En als Hij niet was gestopt, was het ook goed geweest. Eerder nog een grens, maar nu, zo snel al, overheen. Ergens was het een goed gevoel, maar ergens was het ook eng. Eng dat ik Hem zo snel al vertrouwde. Goed dát ik Hem al vertrouwde. Hij zag aan me dat ik aan het denken was en langzaam vormde ik de woorden die in mijn hoofd al zo duidelijk waren. Maar het hardop uitspreken is dan zo lastig. Later die avond zou Hij ook doorgaan, tot na de duizelingen. Als ik er aan terugdenk, fladderen de vlinders weer door mijn onderbuik. Dag flauwval-grens!
Vaste prik is het bewonderen van striemen en dit keer zag ik al na afloop de nodige striemen op mijn rug staan, zelfs een blauwe plek op mijn bil. Blauwe plekken waren erg lang geleden, dus op deze was ik extra trots. Op de bank dutte ik langzaam in en ik ben naar boven gegaan. Meester is meegegaan, maar na een slaap-lekker-zoen ging Hij weer terug. We hebben zo’n ander ritme! Maar dat andere ritme van Hem heeft ook zo zijn voordelen.
Zaterdag werden we laat wakker en onder het genot van ontbijt begon het te stortregenen. Meteen heb ik mijn lesje geleerd dat ook Hij niet uitgedaagd moet worden. Ik maakte een opmerking dat het jammer was dat Zijn tuin zo open is, anders had ik wel even naakt de regen in willen lopen. Daar heeft Hij dus echt maling aan en heeft me bijna letterlijk opgepakt om me in de regen neer te zetten. Ach ja, ik kon zo weer naar binnen, ik gaf me er maar aan over. Maar toch had ik toen nog niet helemaal mijn lesje gekregen, want ik zei dat Hij me toch het zwembad niet in zou krijgen. Ik had in gedachten dat Hij me dan echt op moest tillen om me er in te gooien. Met mijn gewicht zou Hem dat ook inderdaad niet lukken. Helaas was Hij slimmer dan ik: Hij zette me tegen de reling en gebruikte dat als scharnierpunt. Wat was dat koud zeg! Op zich wel lekker verkoelend. Er moesten nog wat dingetjes gehaald worden, waaronder een vergeten tandenborstel, dus we zijn er nog even op uit gegaan. Dit zijn de leuke momenten, even op gelijk niveau met elkaar omgaan en toch ook altijd de Zijne blijven. We hebben overheerlijk gegeten en toen was het tijd voor de echte pijn. Hier had ik heel erg tegenop gezien. Ondertussen geloof ik Hem wel als Hij zegt dat Hij meedogenloos is. Toch heb ik mezelf, en Hem, weten te verbazen.
Ik stond vast met mijn handen aan het plafond en mijn voeten aan elkaar, op een krukje. Dat krukje heb ik vanwege zijn scherpe randen zo staan te vervloeken! Op een gegeven moment ben ik er ook afgestapt, dan maar pijn in mijn armen. De blinddoek ging om, op mijn verzoek en Hij begon met de lat. Elke keer weer die doffe, zware maar toch ook snijdende pijn. Lekkere pijn, want hij komt net iets later binnen. Hij wisselde die af met de cane die een gemenere pijn heeft. Er zaten slagen tussen die er voor zorgden dat ik het bijna wilde gaan opgeven. Maar er waren veel meer slagen die ik kon hebben, voor Hem, voor mezelf. Hier had ik om gevraagd, dit wilde ik zelf. Ik merkte dat Hij oplette, wanneer het teveel was of niet. Ging soms wel, maar vaak ook niet, toch even door. Hij liet me mezelf over en over opnieuw aanbieden. Ik kan me zelfs een twinkeling in Zijn ogen voorstellen toen ik die eerste hele pijnlijke slag met de cane gehad had. Want ondanks die ontzettende snijdende pijn, ben ik van het evenwicht. Links een striem? Dan rechts ook één! Dus bood ik opnieuw de binnenkant van mijn bovenbeen aan. Ik draaide zelfs uit mezelf bij om Hem de perfecte hoek te geven. Ik stond te springen van de pijn, maar toch kon ik ook de derde, vierde en vijfde aan. Maar de zesde was toch echt te veel. Hoe moeilijk het ook is om te doen, uit angst om teleur te stellen, ik heb gevraagd om te stoppen. Op de koude tegelvloer kwam ik langzaam weer terug op aarde. We hebben nog even wat tv gekeken en zijn daarna weer in bed gedoken.
Zondag staat bekend als rustdag, dus sliep ik, voor mijn doen, behoorlijk uit. We zijn al snel naar beneden gegaan, hebben rustig ontbeten voor de tv. Inwendig gromde ik toen Hij voorstelde een, overigens zeer goede, serie te gaan kijken. Onze tijd was al zo beperkt, ik wilde nog een afsluiting! Bleek maar weer dat Hij me echt wel door had, want na de aflevering benoemde Hij precies dat gevoel. Ik werd vastgezet in een nogal ongemakkelijke houding, die ik vooral voelde in mijn knieën en nek. Maar toch kon ik dat redelijk aan de kant zetten doordat het echt te lekker was wat Hij deed: pijn en genot combineren. Toch heb ik op een gegeven moment gevraagd of Hij me los wilde maken. Tegen die tijd had ik ook de elektrodes van een TENS-unit gevoeld en omdat dat beviel is Hij ze op verschillende plekken gaan testen. Kijken wat het effect was en hoe het voor mij voelde. Het was zeer positief, dit keer voelde ik veel meer van de pads dan bij een eerdere poging in een eerdere D/s. Maar ja, Hij had m dan ook voluit staan en op een heel andere plek geplakt. Het ergste programma was het programma waarbij het gemiddelde niveau te handelen was, maar om de 5 seconden een piek had. Ik schoot elke keer weer overeind. Ik lag nog bij te komen toen Hij begon met de afronding van het weekend. Het is bij mij ondertussen een beetje vaste prik geworden. Van fisten kom ik zo intens klaar dat het voor mij vaak goed is geweest daarna. Ik heb er om gevraagd en gekregen. Dus zo kon ik na het avondeten met een voldaan gevoel naar huis. Maar, en dat weet Hij nu nog niet eens, dat was misschien niet geheel verantwoord. De route is er een met weinig afslagen en weinig verkeer. Ook had ik tegen die tijd nog niet helemaal in dat de muziek ook niet meewerkte. Bij de eerste de beste gelegenheid heb ik koud drinken gehaald, want anders was ik in slaap gesukkeld. Gelukkig hielp dat redelijk goed, zeker ook toen het rond Utrecht wél drukker werd en ik me ‘gelukkig’ kon irriteren aan linkshangende, te langzaamrijdende weggebruikers. Laat mij lekker 120 (of net iets harder) kunnen rijden als dat mag! En ga jij dan gewoon rechts rijden als het kan. Ik kan er nog boos om worden, zeker omdat die ene weggebruiker gebaarde dat ik wat meer afstand moest nemen.
Thuisgekomen stuurde ik Hem nog een foto en Hij benoemde precies hoe ik me op dat moment voelde: voldaan en ontspannen. Mijn blauwe ogen twinkelden een eind weg in de zon. Ik ben met manlief nog een serie gaan kijken, maar kon daarna de slaap niet goed vatten. Ik was nog helemaal niet moe, dit weekend had mijn ritme verstoord. Toch heb ik als een blok geslapen met de poezel onder mijn armen.
Dank U wel Meester, voor dit goedgekeurde, eerste, echte weekend!
1 opmerking:
Mooi..... stil van...
geniet lekker na meis
liefs van belle
Een reactie posten