Vier jaar lang heb ik geroepen dat mindplay niet werkte bij mij. Ik geloofde het nooit, daar was ik te nuchter voor. Van heel veel dingen wist ik toch wel dat die niet zouden gebeuren.
Nog steeds roep ik dat ik er niet in geloof en dat het niet werkt bij me. Ik weet waar mijn grenzen liggen en ik hoef er niet bang voor te zijn dat Hij daar dubbel en dwars over heen zal denderen. Toch roep ik het inmiddels al iets minder hard en vooral minder vaak. In het begin van de D/s zei ik nog regelmatig 'eerst zien, dan geloven'. Natuurlijk heel normaal als je elkaar nog niet genoeg kent. Nu komt het eigenlijk alleen voor op momenten dat het echt overduidelijk is. Zo zei Hij van de week dat Hij het zou ruiken als ik zou liegen. Niet dat dat zou gaan gebeuren, gebeurtenissen uit t verleden bieden immers geen garanties voor de toekomst. Natuurlijk heb ik wel eens gezegd een opdracht uitgevoerd te hebben terwijl ik dat niet had gedaan. Maar nu zou Hij dat kunnen ruiken? Túúrlijk! Maar dat Hij zei dat áls Hij er wel achter komt, de straf niet mild zou zijn, dat geloof ik dan weer wel. Veel van die dreigementen geloof ik wel dat Hij ze waar kan maken. En zo denk ik ook dat bepaalde mindfucks best eens zouden kunnen werken...
Toch weer iets nieuws aant ontdekken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten