Overpeinsingen

Afgelopen week was een goede week om eens terug te blikken. In mijn vanilla leven was ik toch al genoeg aan het piekeren, dus waarom niet meteen over mijn D/s nadenken? Ik kwam uiteindelijk tot de conclusie dat ik weinig te piekeren heb. Ik schreef eerder al eens dat ik nu meer de rust heb gekregen in onze relatie. In het begin was ik bang, bang dat Hij me in de steek zou laten. Ik vond echt op dat moment dat Hij een onbetrouwbare op seks beluste man was tot het tegendeel bewezen was. In de voorafgaande relaties had elke Dom dat laten zien, dus waarom zou Hij daarin anders zijn? Maar Hij had de rust en het geduld om te laten zien dat Hij daarin echt wel anders was. Het ging Hem niet puur om de BDSM, Hij wilde ook meer in de D/s dan alleen eens in de zoveel tijd afspreken. Door Zijn rust en geduld, ben ik Hem zo goed als het kan gaan vertrouwen. Oké, dat klinkt nog niet heel erg positief. Tijdens het spel zijn er zeker momenten dat ik Hem wat minder vertrouw, maar in onze D/s vertrouw ik Hem zeker blindelings. Ik durf nu mijn angsten en wensen te vertellen, zonder dat ik bang ben dat Hij me aan de kant zet omdat ik beren op de weg zou zien. Hij neemt het geduld, toont begrip en laat zien dat mijn wantrouwen nergens voor nodig is. Dat tegendeel is nu echt wel bewezen door Hem. Daardoor gebeurd het ook steeds minder vaak dat ik mijn angsten hoef te vertellen.

Dat besefte ik me deze week extra goed. Er breekt nu een periode aan die heel erg lijkt op vorig jaar, dus ik kon makkelijker refereren aan vorig jaar en mijn gevoelens daarbij. Een jaar geleden was er regelmatig een weekend waarin we contact hadden. Dat is in het afgelopen jaar gegroeid tot zelden een weekend met contact. Dat was in het begin best lastig, niet meer alles kunnen vertellen op de momenten dat ik dat wilde. Zeker toen ook het contact via het wereldwijdeweb beperkt werd. Het bracht nog meer onzekerheid mee, want wat als Zijn gevoelens voor mij in zo'n weekend opeens zouden veranderen? Zou Hij me vergeten na zo'n weekend? Maar ook daar heeft Hij zichzelf meer dan eens in bewezen: Hij belt en smst altijd weer na zo'n weekend, met nog net zoveel liefde als daarvoor. Het maakt me trots op mezelf én op Hem. Als ik terug kijk naar hoe ik in de D/s stond 2,5 jaar geleden en hoe ik er nu in sta, is dat zo'n wereld van verschil! Toen was ik onzeker, bang dat Hij me bij het minste geringste aan de kant zou zetten. Natuurlijk gaat het nog niet altijd makkelijk, maar ik ben echt heel erg gegroeid. Heel soms slik ik nog wel eens iets weg, omdat ik weet dat ik onredelijk ben. Dat is vaak maar beter ook, dat ik dat inslik.

Wat ook mooi is om te zien, is dat we na 2,5 jaar nog steeds aan het veranderen zijn. Je zou denken dat een relatie na zo'n lange tijd gaat stabiliseren, maar daar is niets van waar. Een tijd terug hadden we een gesprek over de invulling van onze D/s. Op dat moment dacht ik: dat is de laatste stap, verder kan ik niet meer groeien, na deze stap heb ik alles gedaan wat ik wilde doen en dan houdt het op. Maar nu, een klein half jaar verder, heb ik nog steeds dingen die ik wil uitproberen, dingen waarover ik fantaseer. Zo is ons volgende weekend pas over vier weken, maar toch denk ik al aan de dingen die ik wel zou willen ervaren.

Concluderend mag ik wel zeggen dat ik trots ben, op mezelf, op Hem, op ons samen en op onze D/s. En dat ene zinnetje waarmee ik onze telefoongesprekken altijd eindig, gaat ook nu weer op. Jep, ik ben blij!