Mijn verjaardagsweekend

Wat een weekend was het weer. Het liep echt totaal anders dan gepland en verwacht, maar dat maakte het totale gevoel niet minder positief. Wederom kun je na de klik weer verder lezen.

Vorige week nog was ik jarig en dus moest dat dit weekend gevierd worden. Meester zou mij een nieuw setje geven voor de avonden dat wij uit gaan. Eenmaal in de eerste winkel besefte ik me pas dat we het er helemaal niet over hadden gehad wat Hij nou wilde. Wat moet die vrouw raar hebben gekeken dat ik alle keuzes aan Hem over liet. En juist dat ene dat ik pakte, vond ik op het hangertje helemaal niets, maar eenmaal aan met de juiste accessoires, bleek het onze favoriet. Eerste setje dat ik droeg en er kon vrij weinig aan tippen eigenlijk. Ook bij dit setje bleek mijn ivoorwitte huidje (eigenlijk nóg witter dan ivoor) een ware uitkomst. Die zelfbruiner kan ik voortaan laten staan! Maar de verkoopster had gezegd dat er dit weekend een gothic&fantasy beurs zou zijn in Rijswijk. Redelijk aan te rijden en we wilden nog wel eens verder kijken. Kon Meester meteen ook nog voor een eigen accessoire kijken. Met lege handen liepen we terug naar de auto voor de volgende winkel. Meester had het lumineuze idee opgevat om ook eens rubber te proberen bij mij. Ik krijg al kippenvel als ik er aan denk: plakkerig, warm en ongemakkelijk. Dan ook nog eens strak om mijn lichaam en dus kleedt het niet echt af. Wat was ik blij dat er eigenlijk vrij weinig keuze in rubber was en Meester al snel tot de conclusie kwam dat het niets voor ons/mij was. Ik heb maar niet gezegd: that’s what she said. Terug naar het nederige stulpje van manlief en mij voor een overheerlijke lasagne. We rammelden allebei ondertussen van de honger. Beiden hadden we niet geluncht en vrij simpel ontbeten, dus het focaccia brood dat ik nog had, en snel werd omgedoopt door beide heren tot fokatje, was wel even een uitkomst in de bereidingstijd van de lasagne. Ondertussen heeft Meester wat met mijn tab zitten spelen en nog gebeld met de Master van dinnetje. Master kon niet door werkomstandigheden en moest natuurlijk wel de nodige instructies doorgeven. Eenmaal terug was Meester stil en dat benoemde ik maar even. In de auto kwam de uitleg daarvoor, maar dat zou wel wat van onze planning vergen. De avond zou erdoor onderbroken moeten worden en er moesten de nodige telefoontjes gepleegd worden. Tijdens het telefoontje kwamen de emoties ook bij mij. Meteen mijn tab erbij gepakt en een stuk getikt. Eenmaal bij het zinnetje dat ik al eerder tranen had weggeslikt, biggelden er een paar over mijn wangen. Toen Meester weer terug was, heb ik Hem alles verteld. Dan helpt het echt wel dat ik het op papier al onder woorden heb kunnen brengen. Nu stroomden de tranen wel over mijn wangen. Ik wilde niet voelen wat ik voelde, Hij voelde zich vast al rot genoeg. Maar toch was ik bang dat we een hele dag moesten wachten tot er iets zou gebeuren. Zoals ik me nu voelde, gaf ik Hem Zijn plekje voor Zijn rotgevoel en werd ik rustig. Ik werd bang dat ik me dan ook de volgende avond, met dinnetje erbij, zou terugtrekken. Totaal het tegenovergestelde van stuiteren dus… op de een of andere manier belandde ik op mijn knieën aan Zijn voeten en dreigde Hij me met de cane. Want de volgende dag op de beurs zou ik nog kleren moeten passen. Het zou toch leuk zijn, vond Hij, als andere mensen dan de striemen zouden zien, zouden kunnen zien wat voor pijnsletje ik ben. Ik moest maar even de cane halen. Lastig dilemma, want ik wil andere mensen er niet mee confronteren, maar aan de andere kant wist ik dat ik Meester kon vertrouwen. Uiteindelijk toch gedaan en gelukkig bleek dat een goede keuze. Ik kon Meester vertrouwen, maar wat was ik bang dat Hij alles dat Hij had gezegd waar ging maken. Voor Zijn lol wilde Hij er later nog wel even 10 bij geven. Slimme ik ging tegen bieden, waardoor het er 11 werden. Natuurlijk had ik het snel genoeg door om niet door te gaan, anders waren het er vast nog meer geworden. Wat heb ik een haatliefde verhouding met die cane. Ik ben blij dat ik voor de dikkere heb gekozen, een wat doffere pijn, maar wel een pijn die iets later door komt. En hoe! Ik was er echt wel blij mee, dat ik voor deze ene keer een slipje zou dragen. (ik bedenk me nu pas dat ik daardoor Meester al blindelings had kunnen vertrouwen, omdat Hij me anders ook geen slipje aan had laten doen) Ik was in ieder geval blij dat ik alvast iets pijn gevoeld had.

Na een korte nacht, eindelijk onderweg gegaan naar de beurs. Gewoon in mijn speelsetje eigenlijk. Alleen dan niet mijn korset, maar een shirtje, vanwege het mogelijke kleren passen. Zelfs mijn collar had ik om, die zou niemand opvallen en paste wel in de sfeer. Meester in Zijn lange jas en wat waren we trots op elkaar! We zagen er echt wel goed uit. Hier en daar maakten we er nog wel wat grapjes over. We zouden vast de gemiddelde leeftijd omhoog brengen en we zouden de netst geklede mensen zijn. Wat hadden wij het mis zeg! We hebben zoveel verschillende mensen gezien: van héél jong tot héél oud. En bijna allemaal onwijs mooi aangekleed. De beurs zelf was ook erg gaaf, veel afwisseling en niet te groot. Ik weet wel waar ik mijn volgende setje zou willen halen, als dat weer met een korset mag! We hebben echt onze ogen uitgekeken. Door het geslenter zijn we toch redelijk op tijd naar huis gegaan, dat bleek maar goed ook, want dinnetje reed een kilometer of wat achter ons. Bijna gooide ander slecht nieuws nog meer roet in het weekend. Het was wel erg vervelend nieuws, maar geen reden om af te zeggen. Wel een reden om even met mijn gedachten ergens anders heen te dwalen. Gezellig babbelden we verder, ontvingen Meester en ik allebei onze verjaardagscadeautjes en aten we de erg goed gelukte taartjes. Dinnetje schrok zich rot toen ze hoorde hoe laat we meestal weggaan. Ja maar, dan hebben we te weinig tijd! En en en, ik moet zoveel. Ik zag het haar gewoon denken! Gelukkig weet ik ondertussen dat het meer dan genoeg tijd is.

Eenmaal omgekleed en opgemaakt waren we best een leuk stel om te zien, en dan druk ik me voorzichtig uit. Dinnetje zag er zo ontzettend mooi uit in haar outfitje. Eenmaal daar begon het al snel. Even prikte het nog bij mij, even was daar de jaloerse, ongemakkelijke kant, maar al snel maakte Meester dat goed door te zwepen, en hoe! Zo heerlijk, net genoeg pijn om er van te genieten en meer keer op keer naar een hoogtepunt toe te werken om er vervolgens vlak voor te stoppen. Ondertussen hoorde ik het nodige gefluister bij dinnetje, maar ik kon niet verstaan wat. Wel hoorde ik haar heel erg reageren op de zweepslagen. Jammer genoeg herkende ze blijkbaar mijn kreuntjes nog niet. Laag en diep voor lekker, hoog en jammerend voor pijn. Natuurlijk liet ik de eerste variant hoorde, maar interpreteerde ze het als pijn. Ik wilde nog zeggen dat het echt lekker was, maar (achteraf) gelukkig, heb ik dat niet gedaan. Had meteen Meester Zijn mindfuck opgeblazen volgens mij. Ik hoorde pas achteraf wat Hij fluisterde, dus maar goed ook dat ik er niets over heb gezegd!

Terug naar het zwepen. Meestal is er tijdens zo’n zwepensessie altijd wel een moment dat ik me over kan geven aan het gevoel. Dat de pijn nog wel binnenkomt, maar niet meer zo dat ik er op reageer. Een soort van zweven misschien? Dat kwam dit keer ook, Meester sloeg net zo vaak door tot ik weer reageerde. Maar meteen waren daar de tranen. Tranen van opluchting, dat het goed kwam, dat ik me goed had weten te houden tot dit moment, dat ik niet vervelend had lopen doen. Waar ze vorig weekend broodnodig waren (en ik heb er toen om gevraagd) en waar ze toen niet lekker doorzetten, zette het nu goed door. De tranen plakten zich vast in mijn blinddoek en ik huilde met stevige uithalen. Ergens in mijn achterhoofd riep er nog een stemmetje dat ik me in moest houden. Wat zouden al die mensen wel niet van me denken. Dat stemmetje heb ik genegeerd. Ik werd op de bank geparkeerd en ik heb daar bij zitten komen. Wel heel alleen, want ondertussen stond dinnetje nog vast. Een paar keer kwam Meester even controleren hoe het ging en uiteindelijk ging mijn blinddoek los. Het heeft echt even geduurd voor ik weer mee kon kijken, want ergens diep van binnen knaagde het. Normaal krijg ik altijd een knuffel, mag ik in Zijn armen bij komen, maar dat kon nu niet. Daar had ik alle begrip voor, maar daardoor duurde het wel langer voor ik weer terug op de wereld was. Maar het voelde wel echt heel goed. Rustig heb ik mee zitten kijken en heb ik genoten van de uitdrukking op Meester Zijn gezicht. Ik ben daarna nog een keer gezweept, terwijl dinnetje aan een paal vaststond. Wel even lekker, die aandacht voor mij alleen. Alleen die pijn was even niet zo leuk! Na afloop ben ik heel spontaan op dinnetje afgelopen, die nog steeds niets zag. Ze schrok volgens mij wel even toen ik haar aanraakte. Stiekem moest ik lachen toen Meester haar ook begon te strelen, want volgens mij dacht ze dat ik het was. Later kwamen mijn handen er ook bij. Wat vond ik dat een mooi moment. Volgens mij stond ik echt onwijs te grijnzen! Later ging Meester terug op de bank zitten en geblinddoekt en al heb ik haar begeleid naar Meester. Daar hebben we even aan Zijn voeten gezeten en geknuffeld met elkaar. Tijd voor drinken, want ondertussen had ik een behoorlijk droge keel gekregen. Heerlijk op de bank, Meester in het midden. Natuurlijk kon het geplaag niet weg blijven en gelukkig is Meester een heerlijk slachtoffer om gekieteld te worden. Wat heb ik ontzettend gelachen toen! Meester kon het niet helemaal aan, twee van die dames die Hem kietelden. Dit keer had Hij zoveel minder kracht. En natuurlijk kwam dat er nogal bijdehand uit met een ‘poe poe’. Ik lach nog steeds breeduit als ik daaraan terug denk. Wat nog gaver was, was de vraag van dinnetje, of ik niet zo van de breath control was. Dat zag ze helemaal fout, maar Meester vindt het bij mij nogal eng. Op het moment dat ik geen lucht meer krijg, geef ik me er aan over. Maar op het moment dat Meester Zijn hand weg haalt, heb ik genoeg lucht over. Ik wilde juist wel eens verder gaan. Dat werd meteen even uitgeprobeerd, en wat was het lekker! Sowieso vind ik het gevoel van overgave heerlijk, weten dat Hij de controle over me heeft. En wat voor controle! Later kwam het moment dat ik echt geen lucht meer had. Gelukkig hield Meester nog heel even Zijn hand op mijn mond, zodat ik echt naar lucht moest happen. De tevreden grijns vliegt ook nu weer op mijn gezicht, wat een heerlijk iets was dat! Dit wil ik écht vaker doen! Mjammie dus! Voor dinnetje was het stoeien niet genoeg geweest, die wilde ook nog wel boven verder. Even overwoog ik om te zeggen dat ik dat niet leuk vond, want dan had ze weer een moment voor zichzelf en moest ik ‘gezellig’ toekijken hoe gezellig zij het hadden. Ik besloot het aan te zien en gelukkig genoot ik er dit keer wel heel erg van. Dinnetje heeft altijd zo’n grote mond, maar bracht er dit keer niets van waar. Toch heb ik op een gegeven moment wel Meester herinnerd aan Zijn eerdere belofte, ik was er nog niet klaar mee in ieder geval. Maar als het zo door zou gaan, zou Hij er geen kracht meer voor hebben. Mijn hint om te zeggen dat ik ook wel weer aandacht wilde. Ook leuk dat Hij de boeien die ik Hem gegeven had, als eerste op haar zou gaan gebruiken. Sjonge! Mijn boeien, dan moet die eer mij als eerste toekomen! Maar ik kreeg de andere boei om en zo stonden we samen vast aan de kooi. Terwijl ik werd gezweept kon dinnetje niets anders dan toekijken. En wat sloeg Hij weer gemeen! Ook werd ik onwijs beperkt in mijn bewegen, maar volgens mij heb ik dinnetje wel een paar keer pijn gedaan toen ik wegdraaide voor de zweep. Ik was er klaar mee, toen dinnetje nog even vroeg of zij de laatste zweep nog een keer mocht voelen, maar dan harder. Wat hebben Meester en ik elkaar verbaasd aangekeken. Dinnetje kon zoveel meer hebben dan we dachten! Hij sloeg zelfs harder dan Hij mij altijd sloeg. En dat voor iemand die zegt niet van de pijn te zijn. Beneden een drankje gedaan, emoties eruit gelaten en weer op weg naar huis. Ik had best een record wie-slaapt-het-snelst kunnen vestigen. Normaal slaap ik pas als we op de snelweg zaten, maar het was al rond drieën en ik sliep bijna meteen toen we in de auto zaten. Gewacht tot we de wegwerkzaamheden voorbij waren en ik ben echt meteen in slaap gedonderd! Eenmaal thuis heerlijk aan het zwalken van de slaap, nog even een kopje thee en een taartje gedaan voor de nodige vulling van de maag, maar om vier uur lagen we in bed.

Weer een korte nacht, om 9 uur scheen de zon al zo fel, dat we wakker werden. Dinnetje was ook wakker en een heerlijk ontbijt op bed volgde. Dinnetje zwaaide ik uit, Meester lag nog heerlijk warm in bed en ik ben er terug bij in gedoken. Meester moest ondertussen nog wat dingetjes voor Zijn werk doen, maar ik mocht lekker in bed blijven liggen. Af en toe doezelde ik weg, maar Zijn belofte dat we verder zouden gaan als Hij klaar was, maakte me meteen wakker toen Hij weer boven was. Zoals iedereen, heb ook ik mijn triggers. Nu ben ik redelijk makkelijk te triggeren, maar helemaal leuk wordt het als Meester leuke verhaaltjes in mijn oren fluistert. Die stem en die toon die er dan in ligt! Mjammmm. Later bewees Hij ook nog even dat het helemaal niet uitmaakt wat Hij dan zegt, hihi. Maar, ik bewees ook nog even dat mijn hoofd er een ontzettend grote rol bij heeft. Ik moet me er wel aan overgeven, ik moet het wel omzetten naar het juiste gevoel. Ik heb het echt nog heel lang volgehouden, ondanks de extra handkracht die Hij inzette. Aan boodschappen denken hielp echt! Maar net op het moment dat boodschappen niet meer voldoende waren, stopte Hij! Ik was zo gefrustreerd dat ik Zijn hand pakte en zo liet voelen hoe ik het lekker vond. Ondertussen fluisterde Meester maar door en bewees Hij dat ondanks dat ik Zijn vingers leidde, Hij echt nog wel de controle had.. Later moest ik naar boven, er waren immers nog strafpunten die ik moest verzilveren. Vijftien van mijzelf, elf door het tutje. Het was namelijk mijn verantwoordelijkheid dat tutje zich aan onze regels zou houden. Deed ze dat niet, droeg ik de consequenties. Die eerste strafklap is altijd het ergst, de tweede en derde ook nog, maar daarna kan ik ze gelukkig iets beter aan. De vijftien voorbij, zou Meester beginnen met de volgende elf. De eerste slag sloeg Hij in de lucht. Ik dacht nog: mis! Maar Meester telde en sloeg de volgende, weer in de lucht, rakelings langs me heen. En zo sloeg Hij ze alle elf! Ik weet niet wat Hij in mijn ogen zag, maar daar moet van alles in te lezen zijn geweest: verbazing, ongeloof, opluchting, echt van alles voelde en dacht ik! Deze elf hoefde ik niet te innen, omdat ik ervoor gezorgd had dat door de regels, dinnetje zich toch rustig had gehouden. Wat was ik haar, en Hem, daar dankbaar voor! Later hoorde ik Hem rommelen en wat ik normaal nooit deed, deed ik nu wel: omkijken. Ik vertrouwde het niet helemaal. Was Meester dus Zijn zwepen aan het uitstallen en ik mocht kiezen welke zweep ik wilde gaan voelen. Maar klein addertje: ik kreeg een blinddoek om en Hij wisselde ze van plaats. Toch leken mijn keuzes redelijk goed overeen te komen met hoe ze eerst lagen. Mijn laatste keuze maakte me wel bang, want een zweep wilde ik helemaal niet voelen. En Meester Zijn opmerking maakte me bang dat het die zweep wel was. Wat is het dan raar dat je opeens een andere zweep voelt! Volgens mij was het nog mijn favoriet ook. Voor Meester was het nog niet gedaan, want Hij wilde Zijn single nog gebruiken. Ondanks de pijn die dat ding geeft, vind ik het altijd weer lekkere pijn. Ik sta er altijd heerlijk op te dansen en te kreunen, maar het blijft het een pijn die gewoon lekker voelt. Scherp, maar redelijk oppervlakkig. Nog een keer liet Meester me genieten van Zijn hand. Eenmaal in Zijn armen na afloop, dacht ik dat dit het alweer was voor het weekend. We moesten nog eten en inpakken. Gelukkig was Meester zo lief om me thuis te brengen.

Een heerlijke nacht vol met slaap volgde. Ik lag echt half in coma, want manlief maakte me wakker dat mijn telefoon geluid maakte. Gelukkig was het Meester, die veilig was thuisgekomen. Toch ben ik redelijk veel wakker geweest. Elke keer dat ik me omdraaide voelde ik mijn lichaam. Overal heb ik spierpijn: bovenbenen, billen, rug, schouders, kaken, armen en de ergste: mijn buik. Ik kan niet eens rustig een kriebel wegkuchen of ontspannen niezen, want het doet zeer. Toch geniet ik er van, een heerlijke herinnering aan een heerlijk weekend. Een weekend waarin ik niet alleen trots op Meester ben, maar ook op mezelf en op dinnetje. Op Meester, omdat Hij ondanks alle chaos toch de rust wist te bewaren en mij kon geven wat ik nodig had. Ook op Meester omdat Hij de aandacht tussen twee vrouwen toch maar mooi wist te verdelen. Op dinnetje omdat ze ondanks haar teleurstelling dat haar Master er niet was, toch heeft kunnen genieten. Op dinnetje vanwege haar pijngrens die duidelijk niet zo laag is als zij denkt. Op mijzelf, omdat ik ondanks mijn angsten voorafgaand en tijdens het weekend zelf, toch rustig ben gebleven. Lief dinnetje en Meester, allebei echt ontzettend bedankt voor een heerlijk, ontspannen weekend!