Een goede week geleden schreef ik nog dat we weer op een kruising in onze D/s staan. Eigenlijk nog steeds dezelfde. We twijfelen wat de onbekende route ons gaat breng. Mij maakt het vooral bang voor de kruispunten die gaan volgen. Ik ben nogal geneigd, om meteen te denken: wat als? En dan meteen even 10 kruispunten verder zeg maar. Ooit gaat die beslissing komen, maar die lijkt steeds dichter bij te komen. Dat besef maakte (en maakt) me bang. Weten dat iets op termijn gaat eindigen, dat zoiets moois niet oneindig door kan gaan. Gelukkig is de grote storm gaan liggen, heeft praten redelijk geholpen. Net als het er juist niet over hebben. Soms zijn weekenden zonder contact dus ook wel lekker, omdat je anders maar zo in dat cirkeltje 'ik vind het niet leuk' blijft hangen.
Toch blijft het knagen, blijft het aanwezig. En nu ik dit schrijf is het er weer. Bang voor 'wat als dit niet werkt zoals we hopen'? Komt die verre beslissing dan al korte termijn? Die angst zal voorlopig nog wel even blijven. Eerst weer even zien en voelen, voordat ik kan geloven dat we deze kruising samen kunnen nemen, net als de vele volgende kruisingen. Desondanks, die ontzettend dikke knuffel aanstaande zaterdag gaat zo ontzettend emotioneel en nodig zijn!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten