Week van het gemis: tussenstand

Eerder vandaag kreeg ik een mail van een van mijn lezers. Het zette me aan het denken, want ze werd van mijn posts een beetje verdrietig. Waarom niet trots zijn op de geweldige D/s die ik heb. Het zette me dus aan het denken, voelde ik echt wel zo’n gemis en blokkeert het me in mijn functioneren? Nee! Was dit een jaar, of anderhalf jaar, geleden gebeurd, had het me vrijwel continu bezig gehouden. Maar de laatste tijd ga ik er steeds makkelijker mee om lijkt het wel. Weekenden met zijn vriendin lijken elke keer weer een dag langer ingepland te worden. Natuurlijk vind ik het dan jammer geen contact te hebben en steekt het me even als Hij me dat meedeelt. Maar op het moment zelf ben ik er eigenlijk helemaal niet mee bezig en leef ik gewoon mijn eigen leven door. Het enige dat mist is het standaard smsje om elkaar goedemorgen te wensen en onze gesprekken over de telefoon om onze dag door te spreken. Af en toe bedenk ik me op een dag: o ja, ik mag en kan geen contact opnemen, maar altijd gaat het goed en zonder al te veel emoties. Natuurlijk kijk ik ook nu weer uit naar het moment dat we weer contact zullen hebben. Dus dat ik Hem nu continu mis? Nee, niet echt. Ik mis het contact maar ik weet dat Hij na die periode, dus niet alleen nu, zonder contact, mij net zo graag weer spreekt als ik Hem. Die zekerheid, dat het goed zit, maakt het dat ik zonder Zijn contact kan. Dus, even samenvattend. Ja ik mis Hem, op de vaste contact-momenten. Maar ik kan normaal functioneren, zonder in een hoekje te kruipen. Dus is mijn woordkeuze van de titel wat rigoreus gekozen, maar zo is het dus absoluut niet: dat de hele week maar om één ding draait. Want nu na bijna twee jaar, weet ik echt wel dat het goed zit tussen Hem en mij!