Jubileum weekend 2011

Vrijdag was het eindelijk de dag waar ik al zo lang naar uit gekeken had. Volgens mij schreef ik in juli al over dit weekend: we zouden gaan vieren dat we 2 jaar bij elkaar zijn. Lees verder na de klik!


Normaal gesproken ga ik dus in de loop van de middag richting het Zuiden, dit keer ging ik totaal de andere kant op: Zwolle! Een treinrit van ruim twee uur, maar wat een timing. Meester zou officieel om 18 uur klaar zijn, maar belde dat het iets uitliep toen ik vlak voor het station stil stond. En eenmaal uit het station gelopen, zag ik Hem net omkeren voor een parkeerplekje. Het gemopper kwam me meteen tegemoet, fijne binnenkomer. Ik heb Hem maar even laten spuien en heb meegeleefd, merkte meteen dat ik maar even rustig aan moest doen. Redelijk lekker gegeten (carpaccio was waterig en de garnalen smakeloos en rubberachtig) en toen op weg naar halverwege het land voor Zijn ‘werkhuisje’. Heel even snel binnengegluurd, zodat ik weet waar Hij zit als we bellen. Het was ondertussen ook al wat verder in de avond, dus met een lekkere snelheid weer naar het Zuiden. Hadden we geweten hoe de volgende dag eruit had gezien, hadden we beter onderweg kunnen stoppen. Eenmaal thuis cadeautjes gegeven, natuurlijk kon een lekkere cupcake niet ontbreken. Eerst kreeg ik mijn cadeautje. Hoe kleiner, hoe fijner, zeggen ze wel eens. En wauw, dit was wel echt een heel gaaf cadeau. Een heel fijn zilveren kettinkje met een hangertje eraan. Aan de voorkant stond mijn subnaam, op de achterkant Zijn initialen. Ik was er zo trots op! Dan hoef ik mijn collar niet om en heb ik toch iets bij me wat laat zien dat ik van Hem ben. Ik kon er het hele weekend niet vanaf blijven en vaak zat ik er wat mee te spelen terwijl ik diep in gedachten verzonken was. Voor mijn andere cadeau moest ik mee, omdat Hij dat niet zelf uit wilde/kon zoeken. Wat het dan precies was, wilde Hij natuurlijk niet kwijt. Toen mijn cadeautjes. Een tijd terug had Hij het over zelfgemaakte stoofpeertjes. Ik wilde niet, zou veel te lang duren. Maar afgelopen weekend had ik tijd en heb ik ze klaar gemakt. Viel in goede aarde, de liefde van de man gaat immers over de maag. Mijn volgende cadeautje was een cane, iets dikker dan normaal en met een ‘bochtje/handvat’ eraan. Sneed de cane eindelijk niet meer in Zijn hand. Het volgende cadeau was ik het meest onzeker over. Was het het juiste? Was het wat Hij bedoelde? Vindt Hij het écht wel leuk? Maar de blik die over Zijn ogen gleed toen Hij zag wat het was, daar kan geen Mastercard tegenop! Onbetaalbaar! Ik had een set henneptouw gekocht en Hij vond het geweldig! Ondertussen was het echt al ver na mijn gebruikelijke bedtijd, dus zijn we in bed gekropen. Niet eens met een tussenstop op zolder, zoals gebruikelijk, maar meteen Zijn zalige bed in! De nacht die toen volgde, was onrustig, ik kon mijn plekje niet vinden, terwijl ik daar normaal niet zo’n moeite mee heb. Veel te vroeg naar mijn ‘ik-moet-minimaal-8-uur-slapen’-zin, werden we wakker. Of tenminste, ik werd wakker en daardoor Meester ook. Rond het middaguur zijn we weer in de auto gaan rijden. Ergens 10 minuten voor aankomst vertelde Meester eindelijk wat de eindbestemming was: Waspik. Dat klopte dan weer niet met het idee dat ik had. Uiteindelijk klopte het wel, maar was mijn info wat verouderd, HG zit tegenwoordig dus in een mooi, groot pand in Waspik! Ik mocht laarzen uit gaan zoeken, voor onder mijn rok! Bleek dus dat Meester allang een beeld in Zijn hoofd had van wat voor soort laarzen. Laten ze nou net niet dat soort laarzen hebben met een hak waar ik op kon staan! Het model dat Hij zo mooi vond (en ik trouwens ook) was er alleen maar met een hak van 12 cm. Daar kon ik dus echt niet op lopen! Dan maar naar Mince in Eindhoven, we hadden nog niet genoeg gereden. Ondertussen ook bedacht dat hogehakken.nl bestond, voor als we niet in Eindhoven zouden slagen. En daar slaagden we ook niet. Wel mooie laarzen aangehad, maar net niet wat we wilden en de service was ook op z’n minst gezegd een beetje vreemd. Joehoe, we komen geld uitgeven, geef ons dan alsjeblieft het gevoel dat je ons geld wilt hebben! Dus dan toch maar op weg naar Utrecht. Wat een rit! En ondertussen had ik nog steeds niet gegeten (dat krijg je als je ’s ochtends geen trek hebt) en stond ik bijna letterlijk te tollen op mijn benen. Eerst een broodje gehaald en verder rijden. In Utrecht liepen we echt een erotisch warenhuis binnen, zo groot had ik het nog niet eerder gezien. En wat een boel schoenen ook! Ze hadden een leuke aanbieding, alles waar nog maar 3 dozen van stonden, ging voor 50%. Laat ik nou net mijn ogen vallen op een paar laarzen waar nog maar 3 dozen van stonden en waar ze mijn maat van hebben! Whoehoeeee. De laarzen liepen onwennig, maar soepeler dan die met de hak van 12 cm. De keus was snel gemaakt: laarzen met een hak van 11 cm en een vetersluiting van tenen tot net onder aan mijn knie. Wat ook meteen de hoogte van de hele laars is trouwens. En wauw, wat vond ik mezelf mooi in die laarzen. Ik was er zo blij mee! Op weg naar huis genoot ik dan ook echt even van alles. Ik had op een gegeven moment echt een geluksmomentje. De zon recht in mijn gezicht, goed in mijn vel, de Meester van mijn leven naast me, getrouwd met een geweldige man, alles in mijn leven dat een plekje begint te krijgen en ga zo nog maar even door. De tranen sprongen ervan in mijn ogen, zo mooi! Het toeval wilde dat Meester op dat moment ook nog eens iets zei dat aansloot op mijn geluksmomentje. Terwijl Hij niet eens wist dat ik dit zat te denken! Een kilometer of wat verder en met een gevulde maag, was het tijd voor ons avondje uit. Wat keek ik daar naar uit, we hadden nog niet eens gespeeld! Dus maar weer wat kilometertjes maken op weg naar Zeeland. Het was er rustig en voor ik het wist waren we boven, kijkend naar anderen en nog even kennismaken met een oude bekende van Meester. Al snel was het eerste touw dat ik had gegeven, in gebruik genomen. Over een balk met mijn ‘hangboeien’ stond ik vast en kon Meester het niet laten in mijn zij te porren. Echt zo’n irritant rotgevoel. Langzaam ging dat over in geknijp en later werd de zweep er eindelijk bijgepakt. Ik was gevoelig, elke slag veroorzaakte meteen kriebels in mijn onderbuik. Ook de laatste tien slagen, die pijnlijk hadden moeten zijn, zetten zich om in kriebels. Jaja, ik hoor jullie al, sure. Nee natuurlijk niet, er zaten ook rotslagen tussen, die ik niet had willen hebben, maar het uiteindelijke, positieve, lekkere gevoel is blijven hangen. Beneden bijgekomen en weer die vervelende houding van mij die ik de vorige keer ook al in de Hoeve had. Het uitdagende, het irritante, het grenzen-opzoekende. Pff, zo vermoeiend. Niet alleen voor Meester, maar ook voor mezelf, ik wil het helemaal niet, maar ik hou het niet tegen. Ergens ook wel logisch, want ik wilde gewoon zo ontzettend graag. We hebben maar afgesproken dat we de volgende keer van te voren uitgebreid gaan spelen. Ligt misschien ook wel aan de sfeer in de Hoeve, beneden doet niemand iets behalve roken, drinken en praten. Misschien is het dan wel lastiger om beneden me goed te gedragen? Omdat ik denk: ik kan toch niet gecorrigeerd worden? Ik weet het niet, we zullen wel weer zien. We zijn toch weer naar boven gegaan, om even te kijken. Het was best laat geworden en zijn we weer naar huis gereden. Na een meer dan goed en emotioneel gesprek zijn we uitgeput in bed gedoken. Dit keer volgde er een rustige nacht, maar volgens mijn ik-heb-8-uur-slaap-nodig-anders-slaap-ik-te-kort regel, alweer te kort. Maar het was zo druk in mijn hoofd, we moesten nog zo veel doen! Ik zou echt niet weggaan met maar één keer echt spelen! Dat zou ik weigeren, dan maar niet met manlief, thuis, eten. Wederom een wijze les geleerd: voor Meester is willen en doen hetzelfde! Ik zei dat ik best in bed zou willen blijven liggen, ik hou nu eenmaal van Zijn bed. Dus Hij is naar beneden gegaan om te ontbijten? Ja maar, maar, maar… half serieus, half grappend, heb ik uitgelegd wat ik met mijn woorden bedoelde en heb ik het ontbijt in bed opgediend. Gelukkig was er nog genoeg tijd over om mijn strafpunten te innen. Op zolder verdween Zijn touw om mijn armen en bovenlichaam. Wat zat dat lekker zeg! Zacht, dik, stevig, niet rekbaar, het zorgde allemaal voor voldoende steun! Ik heb heerlijk gehangen in de touwen, terwijl ik de strafpunten ontving. Wat waren de eerste paar slagen weer pijnlijk. Maar de slagen erna waren of zachter, of ik kon ze beter handelen. Tijdens de afterplay iets gedaan dat twee jaar geleden eigenlijk een grens was, maar dat ik stiekem toch wel lekker ben gaan vinden. Trillend van de intensiteit stond ik daarna onder de douche, volgens Meester met een gelukzalige glimlach rond mijn lippen en in mijn ogen. Daarna weer gezorgd dat Zijn huis opgeruimd zou zijn voor de komende week en samen genoten van een kop koffie met de agenda’s ernaast. Ik wilde nog wel even ergens een koffiedate proberen te plannen. Toch vloog de tijd voorbij en was het tijd om naar het Westen te gaan rijden. Wat een kilometers hebben we gereden en wat heb ik veel van Nederland gezien! Daar ben ik gaan koken en heb ik een veel lekkerdere versie van de Rotterdamse maaltijd laten proeven dan van de afhaalGriek! In Zijn armen hebben we Wall-E gekeken. Blijft een heerlijke film: zo grappig, zo liefdevol! Toen Meester eenmaal op weg was, ben ik in bed gedoken en ben ik vroeg gaan slapen. Wat heb ik als een blok geslapen! Het was een geweldig weekend, vol met mooie momenten. Zelfs de emotionele momenten die op het moment zelf heel moeilijk waren, zorgen nu voor een tevreden gevoel. We zijn gewoon weer aan het aftasten waar we heen gaan. Ik heb zomaar het idee dat dit wel eens kan gaan werken. Natekenen van het weekend? Die grote glimlach op mijn lippen, het dipje dat ik vanochtend had en de spierpijn. Minpuntje? Ik heb geen lichamelijke tekenen dit keer. Volgende keer wil ik echt weer flinke blauwe plekken hoor Meester!