Eindelijk!

Ik zit terug te denken aan hoe ons contact in het begin was, Meester zat in die tijd veel thuis volgens mij en ik redelijk vaak. MSN stond veel aan en gesprekken liepen altijd goed. Nu communiceren we nauwelijks meer via MSN, sterker nog, ik kan me ons laatste gesprek op MSN niet eens herinneren. Ook zat ik te denken hoe zeer ik altijd in de war was als er weer iets veranderde in onze relatie. Toen Hij weer werk kreeg, werd ik daar onzeker door. Toen Hij een vriendin kreeg, werd ik daar onzeker door. Allebei momenten die onze manier van communiceren veranderde. Toen zijn we maar gaan bellen, vrijwel dagelijks. En weer zat ik met mezelf in de knoop als er last minute een wijziging in onze planning was, waardoor me niet konden bellen.

Woensdagavond spraken we de planning door, zeker bij Hem wil die nog wel een wijzigen. Maar nu was die bij mij gewijzigd. "Dan maar een keer niet bellen", zei ik tegen Hem. Ik was helemaal onder de indruk van het gemak waarmee ik dat zei. Dat vertelde ik Hem, net als de reden waardoor het zo makkelijk ging. De laatste tijd ga ik veel makkelijker om met veranderingen. Ik voelde altijd al dat het goed zat tussen Hem en mij, maar mijn verstand was nog niet helemaal overtuigd. Er bleef altijd dat onzekere, knagende gevoel. Maar nu weet ik ook dat het wel goed zit tussen ons, dat Hij niet zomaar weg is. In de bijna twee jaar dat we nu iets hebben heeft Hij mijn problemen en kronkels altijd serieus genomen en luisterde Hij er naar. Altijd weer kwam Hij met een rationele verklaring, waardoor ik rust kon vinden. Nu voelt het niet alleen goed, maar weet mijn verstand het ook. En dat geeft vertrouwen en rust, zeker bij veranderingen. Er is immers altijd weer een volgende dag!

Zucht, eigenlijk heb ik het best getroffen zo!