September weekend

Wat een enerverend weekend was dit weer. Er was ruimte voor een lach, maar zeker ook voldoende ruimte voor een traan. Niet alleen mentaal zwaar, maar fysiek ook. Nieuwe dingen ervaren waar ik trots op ben, maar ook de ‘gewone’ dingen gedaan. Laat ik bij het begin beginnen.

Al vroeg was ik vrijdag, met ontbijt, op stap. In bed hebben we samen de dag en ons weekend gestart met heerlijke verse croissants. Maar voor dat ontbijt moesten we natuurlijk nog wel even beslissen wie de sterkste was. Ik legde mijn hand weg, nadat Hij aan het klieren was met mijn vingers. Voor ik het wist zat Hij bovenop me en had ik de eerste slag al te pakken. Dat laat ik, zeker als het nog zo vroeg in het weekend is, echt niet over me heen komen, dus ik weerde de volgende slagen af. Hij werd vervolgens zo slim om op mijn armen te gaan zitten, maar al snel had ik mijn armen weer los. Blijkbaar heb ik mijn ellebogen in zijn knieën gezet, want ’s avonds zagen we een dieppaarse plek op die plek. Ergens ben ik er wel trots op, ik ben niet zo’n watje dat meteen al bij de eerste slag denkt: oh, nu moet ik het onderdanige meisje gaan zijn dat alles maar doet. Er blijft toch altijd een beetje verzet in me. Natuurlijk breekt dat op een gegeven moment en Hij gaat dan ook vaak door, tot het breekt. Dat gebeurde nu ook weer, ik weet niet eens waarom, maar Zijn verzoek (eigenlijk meer opdracht) stond me eerst tegen. Ik weigerde ronduit, maar opeens was daar de omslag. Ik deed het, voor Hem, en eenmaal die drempel over, deed ik het ook met ‘alle liefde’. En eenmaal die drempel over, was het ook voldoende voor Hem. Ontbijt werd gewenst, ik was immers ook al even wakker en mijn maag knorde behoorlijk.

Hij moest aan het werk en ik heb heerlijk relaxed op de bank gezeten met mijn leerboek en een leesboek. Tussendoor ook regelmatig naar mijn favoriete zender gekeken en voor ik het wist was het etenstijd. Samen boodschappen gedaan en heerlijk gegeten. We zijn op de bank gekropen, of eigenlijk Hij op de bank en ik aan Zijn voeten. Ik weet niet meer hoe het kwam, maar opeens kreeg ik de opdracht om de gordijnen dicht te doen en Hem te masseren. Ehm, tis maar een massage, waarom de gordijnen dicht? Maar al snel werd me dat duidelijk, ik zou niet alleen met mijn handen masseren. Al snel gingen we boven in bed verder, daar hadden we immers alle ruimte. Nou, dat voel ik nog steeds in mijn schouders! Hij heeft lekker kunnen ontspannen, maar ik heb er spierpijn aan overgehouden, lekker dan! Natuurlijk werd er hier en daar wel wat geknepen en gebeten en liet het zien dat Hij genoot mij ook niet geheel onberoerd. Ik vroeg om meer pijn, tot ik op het punt kwam dat ik begon te zweven. Hij vroeg of ik meer wilde en ik antwoordde dat het gevaarlijk kon zijn. Hij wilde natuurlijk weten waarom, maar het duurde voordat ik duidelijke woorden had gevonden voor de reden daarachter. Ik kon gewoon niet bedenken dat een simpel ‘ik zweef’ voldoende was, het hele woord kwam niet naar boven. Toch genoot ik, ik bleef om meer vragen. Wat was ik uitgeput toen ik eenmaal weer van die wolk afkwam! Wat volgde, kwam even heel hard binnen. Meteen kwam het gevoel van een eerdere droom naar boven en ik draaide me direct op een balletje en begon te huilen, met diepe lange huilen. Het besef was er wel heel erg waardoor het kwam, maar ik besefte me dat ik eerst die tranen hun plek moest geven, voor ik Hem kon vertellen wat er was. De tranen droogden langzaam op en in Zijn stevige omarming kwam ik bij. We hebben beneden nog een drankje en een rondje zappen op de tv gedaan en we zijn voor ons doen heerlijk op tijd in bed gekropen. Zaterdag stond onzes wekker immers voor onze gasten. Rustig aan zijn we opgestaan, want we hadden genoeg tijd, dachten we. We stonden ons net af te drogen na de douche toen ik een fietsbel meende te horen, maar Hij de voordeurbel. Hmmm, vreemd. Dinnetje en haar Meester stonden al voor de deur, terwijl ik dacht dat ze er na half 12 zouden zijn. Konden we niet eens opruimen en rustig omkleden! Meteen werd er geroepen door Hem dat mevrouw de slaapkop haar bed uit moest komen. Ik was al lang en breed wakker, maar verstandig als ik was, op dat moment, heb ik eens niet gehapt. Ik zweeg en ben verder gegaan met me aankleden en opmaken. Eenmaal beneden meteen begroet en ik kreeg de opdracht dat ik een kwartier had om de lunch klaar te maken! Wow, ok, dat gaat niet lukken: water moet koken, eieren moeten nog, net als de frituurpan en de kroketten. Fijne, onmogelijke opdracht. En bedankt Meester. Al snel ben ik dan ook begonnen met het klaarzetten en wonderbaarlijk ging het sneller dan ik dacht. Maar drie minuten te laat, zat iedereen aan tafel. Ondertussen heerlijk bijgebabbeld met dinnetje, was weer goed! Net klaar met eten en ik kreeg de volgende verrassing: over tien minuten gaan we de deur uit. Hij moest zo lachen om mijn reactie! Die had ik inderdaad even niet aan zien komen. De Heren waren al de hele tijd stil geweest in de voorafgaande weken, dus ik had niet heel veel bijzonders verwacht. Natuurlijk schoten mijn gedachten meteen richting het FC. Joepie! Eerst moest Meester nog even wat kopen en met het mailtje van dinnetje in mijn achterhoofd (je schrijft de laatste tijd zoveel over vernedering, wat als je dat nu eens bij ons doet, ga je weer een stapje verder), was ik helemaal niet blij met het ding waarmee Hij naar buiten kwam. Ik was echt meteen stil en teruggetrokken, telkens werden mijn gedachten naar die handeling getrokken. Dus reisgenoten: ik was iets stiller door die gedachte, sorry! Helaas zorgde file voor een wat latere aankomst. Ook helaas was dat de file niets uitmaakte, want er stond niemand voor de deur. Ik weet hoe slecht Meester daar tegen kan, afspraken die niet na worden gekomen. Dan maar even een drankje doen en straks weer terug komen. Een half uur later, of wat zal het zijn geweest, stonden we net op het punt om weer terug naar de auto te lopen, toen een bekend gezicht aangereden kwam. Zij wist van niets, maar heeft ons toch binnen gelaten. Meester en dinnetjes Meester verdwenen in de catacomben en lieten ons aan ons lot alleen. We zaten net lekker relaxed op de loungebank, toen zij weer terug kwamen. Hadden ze niet even kunnen wachten? We zaten net! Dinnetje stond al snel met een blinddoek voor, vast aan een paal, ik binnen de kortste keren aan de ander, ook inclusief blinddoek. Ik kreeg oordoppen op en Meester begon met slaan. Er zaten lekkere, maar ook minder lekkere slagen tussen, maar dit keer hoefde ik eens niet te letten op het geluid dat ik maakte; heerlijk! de volgende zweep werd er bij gepakt, maar helemaal erbij met mijn hoofd, was ik niet. De strafpunten had ik nog niet eens gehad. Er schoot door mijn hoofd dat ik die nooit zou trekken als Hij door zou gaan met slaan. Ik heb er zelf dus maar om gevraagd. Vierentwintig punten had ik dit keer te incasseren. Maar na die 24 slagen had mijn achterkant wel even genoeg gehad en ik werd omgedraaid tegen de paal vast gezet. Maar mijn voorkant kon door de vorige avond zowaar nog minder hebben. Daarbij speelde mijn rug ook weer op, dus kon ik me ook niet helemaal overgeven aan de slagen. Ik werd losgemaakt en mocht op de rekbank gaan liggen. Hij sloeg op mijn benen, maar ook daar kon ik door de vorige avond minder hebben. Dan maar kietelen, moet Hij hebben gedacht. Ja daar was ik écht heel blij mee, NOT! Hij bleef het af en toe afwisselen en Zijn metalen nagels, of hoe die dingen ook heten, werden er ook bij gehaald. Heerlijk! Wat minder plezant was, was dat Hij me ronddraaide terwijl ik op die bank lag. Wat een vervelend gevoel zeg, niets zien en dan rondgedraaid worden. Ik had telkens het gevoel dat ik viel en ik was mijn hele oriëntatie kwijt. Dood eng! Op een gegeven moment was het genoeg geweest en mocht ik drinken gaan halen. Blinddoek ging af, ketting om mijn middel met mijn boeien er aan vast. Wat vond ik het vervelend dat bij de laatste, en moeilijkst te pakken, glazen, een van die twee boeien losschoot! Maakte het mij gelukkig stukje makkelijker. Op mijn stoel, ver van Hem vandaan, was daar de ontlading. Gelukkig zag Hij de tranen al snel en kwam me meenemen naar Zijn plekje. De pijn was heftig geweest, ook het niet kunnen ontkomen aan die pijn. In Zijn armen lag ik weer bij te komen. Eenmaal bijgekomen stond Hij op en pakte de kooi. Ooit, lang lang geleden heb ik eens een keer in een kooi gezeten. Nooit weer, want ik flipte echt in dat ding! Dus ook nu was ik serieus dat ik niet wilde. Maar voor Hem heb ik het toch gedaan. De bovenkant kon er uit. Het viel me zo mee dat ik Hem zelfs heb gevraagd om de bovenkant er in te doen. Wauw, wat was ik trots op mezelf. Zomaar even Hem het vertrouwen geven dat het goed is. Nu zat ik toch niet helemaal met mijn hoofd in de kooi, maar toch. Het idee was er wel. En dat heb ik zomaar even gedaan, met Zijn hulp! Natuurlijk kon Hij af en toe het geplaag niet laten. Na een tijdje zo te hebben gezeten,w erd ik er uit geholpen en werd ik terug aan de paal gezet. Weer met mijn rug naar achter, maar daar kan ik toch het meeste hebben. Hij pakte Zijn single tail. In het begin waren de slagen pijnlijk, maar al snel gaf ik me over aan de pijn, werd het verdraagzaam en lekker. In mijn ooghoeken zag ik dinnetje en haar Meester staan, toekijkend naar mijn idee. Dat gaf nog een extra stimulans. Helaas was het hierna al weer tijd om op te ruimen, we hadden al drie uur doorgebracht. Op weg naar de auto werden de eettentjes veelvuldig aangewezen: oeh, dat zou lekker zijn! We hadden allemaal honger en dus stelde ik voor om dan als voorgerecht maar mijn taart aan te snijden. Thuis gekomen pakte Meester drie bordjes en drie stukken taart. Maar wie hoeft er dan niet? Ja, jij niet, ga jij maar aan het eten beginnen. Zo! Viel ik me daar even van mijn stoel af. Normaal was ik echt boos geworden, maar nu zei ik redelijk (maar niet helemaal) beheerst dat ik heel graag ook even mee zou willen eten want ik had ook wel trek en wilde ook wel even bij onze gasten zitten. Maar toen maakte het al niet veel meer uit of ik er bij zat of niet. Ik word altijd super chagrijnig van dit soort dingen. Ik heb mijn taart opgegeten en ben gaan koken, muziek in mijn oren en gelukkig sloeg mijn stemming snel weer om. Heerlijk gegeten en na het eten de film opgezet. Ik had, vond ik, wel een leuke film uitgekozen. Onderwerp moest vernedering zijn en dat kwam er wel goed in naar voren vond ik. Leuk lijdend onderwerp om te zien en het was goed, dacht ik. Meester zat al vanaf het begin met een frons te kijken. Ik maakte nog een grapje: niet zo boos kijken hoor. Tijdens de hele film probeerde ik regelmatig Zijn blik te vangen, even een goed gevoel krijgen. Ook Zijn aanrakingen waren er niet. Ik werd er steeds onzekerder van en de tranen begonnen te branden. Wat was er? Toen dinnetje een of andere opmerking met mij als onderwerp maakte en Hij daar ook niet op reageerde, ben ik opgestaan en ben ik in de keuken in een hoekje gekropen. Heel stil heb ik daar gejankt. Echt gejankt voor mijn gevoel. hoe lang ik daar heb gezeten, geen idee. Lang genoeg om te bedenken dat als Hij het echt niet door zou hebben hoe ik hier nu zat dat ik dan beter naar huis kon gaan. De film naderde zijn einde en ik riep om Meester, ik had het gehad. Dinnetje en Hij waren al langs geweest voor drinken, maar hadden niets gevraagd, geen aai over mn bol, niets. Zeker toen dinnetje niets deed was het mij wel duidelijk dat ze me miste, maar dat ze opdracht van Hem had om niets te doen. Een korte uitleg van Zijn kant later, bleek dat Hij zich irriteerde aan mijn gedrag en dat Hij me dus maar links liet liggen, want ik had het toch niet verdiend. Ik heb nog heel even tussen Zijn benen in de woonkamer gezeten, maar vrij snel gingen onze lieve gasten weg en moest ik gedag zeggen. Toen dinnetje vroeg of het ging, brandden de tranen weer in mijn ogen. Ik wilde haar maar al te graag uitleggen wat er was gebeurd, maar ik moest het zelf eerst nog uitgebreid bespreken. En dat is gebeurd. Mijn gedrag is besproken, waardoor Hij zich irriteerde. Ik heb uitleg gegeven over de oorzaak van mijn gedrag. We hebben een aantal dingen voor in de toekomst afgesproken om dit te voorkomen. De rest van de avond heb ik heel goed gevoeld dat het goed was, dat alles weer goed zat en dat ik weer Zijn katje was. Het katje waar Hij trots op kan zijn. De ochtend van wakker worden naderde veel te snel, ik wilde nog helemaal niet naar huis. Gelukkig was Hij ruim voor de wekker wakker en heb ik nog een keer gevoeld dat alles goed zat, letterlijk en figuurlijk! Gelukkig hadden we op het station meer dan genoeg tijd om te knuffelen en afscheid te nemen en om te benoemen hoeveel we van elkaar houden. Wat voelde dat goed! Nu is het zondagavond, ik voel echt overal spierpijn en gelukkig ben ik deze middag redelijk goed doorgekomen. Ik had een subdrop verwacht, maar die bleef weg, gelukkig. Ik heb, ondanks alle tranen, een geweldig weekend gehad. Belangrijke dingen zijn weer uitgesproken, waaronder de bewondering en liefde voor elkaar. Het voelt weer helemaal goed! Wel beetje jammer dat het volgende weekend wéér vijf weken op zich laat wachten!