Vrijdag was Hij hier en hebben we samen gezellig en lekker geluncht. Meteen zijn we gaan rijden en eenmaal thuis droeg Hij me opeens op om naar boven te gaan. Altijd heb ik dan een interne strijd. Vind ik het leuk of vind ik het vervelend? En altijd maak ik dan weer een opmerking dat ik verbaasd ben en werp ik nog even een tegenwerping op. Dit keer was het dat we eerst boodschappen zouden doen. Maar diep van binnen vond ik het heerlijk. Ik had Hem al behoorlijk uit zitten dagen, ik vond het echt weer leuk om Hem te zien. Misschien moeten we dit vaker doen, zo vlak voor een weekend, elkaar een week niet spreken. Mij beviel het eigenlijk wel. Eenmaal boven complimenteerde Hij me met het feit dat ik én mijn boekje had teruggevonden (was de vorige keer onder Zijn bed blijven liggen schijnbaar) én dat ik helemaal geen strafpunten had verzameld. Niet iets waar ik echt supertrots op was, het waren immers maar een paar dagen geweest waarin ik ze had kunnen verzamelen. Maar goed, als Hij me dan echt zo graag wil belonen, dan laat ik het wel gebeuren hoor!
Langzaam verscheen het touw op strategische plekken rond mijn lichaam. Zo stond ik even later dus met mijn handen (heerlijk comfortabel) boven mijn hoofd, met opgebonden borsten en één been boven de grond. Natuurlijk liet Hij me net even op mijn minder goede enkel staan, maar eigenlijk viel het heel erg mee. Ik had natuurlijk mijn steun aan het touw en ik had mijn vaste punt gevonden waar ik strak naar bleef kijken. Eenmaal in die positie kon Hij het niet laten om de zweep te gebruiken. Op een gegeven moment moest ik iets naar voren, waarom weet ik echt niet meer, maar ik vond het maar niets. Mijn handen nog steeds boven mijn hoofd, maar nu iets naar achter. Maar toch vond ik mijn plekje, heerlijk naar achter hangend bleef ik toch redelijk lekker staan. Ondertussen bleef Zijn zweep (of waren het er meerdere?) op me neerkomen en kon ik geen kant op. Maar volgens mij heeft het niet eens zo heel erg pijn gedaan, of wel? Ik weet het in ieder geval niet meer. Eenmaal los, mocht ik aan Zijn voeten bijkomen, met een dikke knuffel, maar ook met fysieke ontlading.
Eenmaal weer terug op aarde, zijn we toch maar de boodschappen gaan doen en hebben we best lekker gegeten. ’s Avonds op de bank een film gekeken, maar ik had die nacht zo onrustig geslapen en was zo vroeg geslapen dat ik in slaap viel. Ik ben het ondertussen wel gewend van mezelf, zodra ik liggend een film ga kijken ben ik vrij snel weg. Voor ons doen zijn we op tijd naar bed gegaan.
De volgende ochtend ons vaste ritueel, maar dit keer inclusief een grote schoonmaak. Een paar momenten kon ik Hem wel weer vervloeken. Net de vloer gedweild (en mijn rug naar de mallemoeren geholpen), loopt Hij er over heen! Grrrrr. Of het moment dat ik vond dat het wel goed was en Hij me opeens iets nieuws te doen gaf. En dat terwijl ik die ochtend nog gecheckt had wat ik moest doen. Maar goed, uiteindelijk ruim op tijd klaar en met een paracetamolletje nog even voor de bank naar de tv liggen kijken. Tegen een uur of vier waren daar onze gasten. Zij wist nergens iets vanaf en stond dan ook zeer achterdochtig in de poortopening te kijken waar ze was beland. Zo leuk om te zien!
Heerlijk gekletst en tijdens Zijn rondleiding, ben ik gaan koken. Dit keer was ik wel zeer content met mijn kookkunsten, ik blijf kritisch *glimlach*. Tegen half 9 zijn we ons klaar gaan maken voor een leuk avondje uit. Ook daarvan wist ze niets. Achterin de auto op weg naar het FC en gezellig zitten kletsen. In het FC aangekomen was het echt al heel druk. Ook vrij benauwd, dus al snel zijn we verkoeling in de kelder gaan zoeken. Zij stond al vrij snel vast aan een van de palen en ondertussen hebben Meester en ik ons zitten verbazen over een ander stel dat aan het spelen was. Zij werd met de cane geslagen, maar zo hard! Het verbazende was dat er totaal geen reactie kwam. Geen opgetrokken schouders, geen schrik, zelfs geen knipperen van de ogen. Het leek wel of ze zich ervan distantieerde, heel apart om te zien.
Natuurlijk ook nog naar onze gasten zitten kijken en af en toe werd ik geplaagd door Meester. Stomme satéprikkers! We zijn teruggegaan voor een drankje, maar ondertussen was het écht heel druk in de speelruimte en zag ik het later worden. Ik zag mijn speelronde al aan mijn neus voorbij gaan. Toch bleef Meester af en toe even kijken of het al rustiger was, en natuurlijk kwam dat moment er. Ik stond al vrij snel vast aan de takel en die werd vrij hoog vastgezet (later bleek dat een ander stel dat per ongeluk net iets te strak had gedaan). Het geknijp en getrek was weer heerlijk. Ik had al aangegeven dat ik wel weer blauwe plekken wilde. Toch knijpt Hij zo gemeen dat ik me er niet helemaal aan over kan geven.
Ook Zijn zwepen werden weer uit de koffer gehaald, dit keer kan ik wel herinneren dat Hij heel gemeen sloeg. Op een gegeven moment zo erg dat ik Hem vervloekte. Ik kon er gewoon niet aan ontkomen. Toch waardeerde ik Zijn meedogenloze houding ontzettend. Heerlijk als Hij doorgaat, terwijl ik in elke andere situatie allang had aangegeven dat het teveel zou zijn. Na nog tien harde slagen vroeg Hij me of ik meer wilde. Waar ik normaal antwoord: weet ik niet, antwoordde ik nu met een resoluut ‘nee’. Het was genoeg geweest. Ondertussen was ik mijn oriëntatie compleet kwijt, dus toen hij me losmaakte en me neerzette (na een dikke knuffel), wist ik echt niet waar ik zat. Langzaam kwam ik weer terug op aarde en langzaam werd ik me bewust van de ruimte om me heen. Tijdens het spel had ik het al rustiger horen worden (lang leve de blinddoeken), maar het was vrijwel leeg. Ik zag langzaamaan waar ik zat en we zijn een laatste drankje gaan doen. Thuis gekomen nog even alles besproken en om 4 uur zijn we eindelijk naar bed gegaan. Wat was ik moe zeg! Zo laat heb ik het al héél lang niet meer gemaakt.
Eenmaal wakker de volgende ochtend zaten we beneden en was onze mannelijke gast ook al vrij snel beneden. We hebben een zeer prettig gesprek gehad over verschillende onderwerpen. Het gaf volgens mij vooral bij Meester wat heldere inzichten, omdat Hij zich heel erg herkende in wat onze mannelijke gast voelde. Heerlijk ontbeten en in de loop van de middag zijn ze naar huis gegaan. Wij zijn onder de douche gekropen en al snel stond ik weer boven op zolder. Weer kwamen Zijn touwen te voorschijn en ik werd in een houding vastgebonden waar ik niet heel blij van werd.
Op een gegeven moment toch op mijn buik terecht gekomen, maar ik moest door een onmogelijke beweging ergens naar toe zien te bewegen. Het lukte me niet en wat voelde ik me machteloos. Hij bleef maar slaan met de paardrijzweep om me zover te krijgen om dat punt te bereiken. Maar het lukte me gewoon niet! De tranen liepen over mijn wangen. Op een gegeven moment was het genoeg en werd ik boos. Zo boos dat ik even niet op de pijn of beknelling van de touwen lette, en dus op mijn zij terecht kon komen. Nu kon ik wel naar dat punt komen. Toch was het geen comfortabele houding om te doen wat Hij van me vroeg. Uiteindelijk verdwenen de touwen langzaam van mijn lichaam. Toch was ik na afloop teleurgesteld in mezelf. De tranen stroomden weer over mijn wangen. Meester stelde me gerust om te zeggen dat ik de volgende keer creatiever kon zijn en dat ik het dan weer goed kon maken. De knuffel en het laten uithuilen deden me ook veel goed, net als het koken wat volgde. De terugrit naar huis was rustig, maar goed. Bij het gedag zeggen benadrukte Hij nog maar een keer dat Hij een fijn weekend gehad had. Terug bij manlief heb ik alles er uit gegooid en ben ik op tijd gaan slapen. De dag en de avond FC hadden toch wel wat van mijn energie gevraagd.
Stille getuigen van dit weekend? Hier en daar wat blauwe of rode plekken, hoewel de striemen van gister alweer weg zijn helaas. Op mijn polsen zijn nog steeds de afdrukken van het touw van vrijdagavond te zien en ik heb overal weer ouderwets spierpijn. Waar bondages en onmogelijke houdingen al niet goed voor zijn. Nu weer een behoorlijk tijdje wachten voor ons volgende weekend, maar dit keer zie ik Hem zaterdag ook alweer! Een keertje iets doen dat al vrij lang op het programma staat: toeristje spelen in ‘mijn’ Randstad-stad.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten