Ik ga niet eens proberen de dag van gister stap voor stap te beschrijven. Totaal over een andere boeg gooi ik het dus en ik zie wel waar het schip strandt.
Gister was een bijzondere dag. We hebben een best pittig gesprek gehad, voor mij best wel emotioneel. Heb heel wat moeten slikken om die tranen maar niet te moeten laten zien. Hij merkte dat ik mezelf een beetje tegen hield. Een soort van muur om me heen gebouwd, dat ik me niet compleet geef. Waaraan hij dat merkte, geen idee, ik wist het zelf niet eens, tot hij het bespreekbaar maakte. En ergens klopt het ook wel. Ik ben intussen al zo vaak gekwetst, ik ben de tel kwijt. Ik geloof gewoon niet dat ik nu eindelijk een mooie D/s relatie heb. Ik mag het niet geloven, ik wil het niet geloven en ik kan het niet geloven. Hoe lastig het ook is. Mijn hart weet dat het goed zit, dat dit wel eens de D/s kan zijn waar ik zo lang naar verlangd heb. Dat dit de D/s is waar ik zo lang naar gezocht heb. Maar rationeel? Hoe kan het dat het al meer dan vijf jaar ‘fout’ gaat en dat het dan nu perfect is? Ergens wacht ik gewoon op het moment dat ik gekwetst ga worden. En hij is dan zo lief, zegt dat hij dit al weet, dat hij weet dat hij zich zal moeten blijven bewijzen. En voor mijn hart heeft hij dat al lang genoeg gedaan. Door zich open op te stellen, door vaak genoeg te zeggen dat hij me wel leuk vindt en door op de juiste momenten te zeggen dat ik de zijne ben. Helemaal. Nu ik dit zo opschrijf word ik weer verdrietig. Hij zal wel denken: nergens voor nodig. Toch voel ik me schuldig. Ten opzichte van hem maar ook van mezelf. Hij heeft zich wel bewezen, dan mag ik me zelf ook wel geven, 100% en niet maar 80 of 90%. En naar mezelf, dat ik me, nog niet zo lang geleden, heel makkelijk leek over te geven, heel snel geloofde dat ‘dit het eindelijk was’. En nu ik eindelijk zoiets moois heb, geloof ik het niet helemaal. Hij snapt het wel, ik heb behoorlijk wat meegemaakt. En natuurlijk is het dan ook wel logisch. Maar mijn hart voelt dat het goed zit, normaal had ik nu allang zoiets gehad: oh, dat zou ik anders willen in zijn gedrag. En nu? Spellen sluiten perfect op mijn wensen aan. Gesprekken sluiten precies op mijn wensen aan. Diepgang sluit precies op mijn wensen aan. Misschien vindt mijn verstand het te mooi om waar te zijn?
Maar goed, diep gesprek gehad dus. En dat koester ik, dat hij zomaar even de vinger weet te leggen op die punten, waarvan ik zelf niet eens wist dat ze er waren. Wat de dag nog meer bijzonder maakte waren mijn 40 strafpunten. Wat betreft emoties had ik verwacht dat het heftig zou worden, maar ik was meer bezig met de pijn verbijten dan te beseffen waarvoor ik ze kreeg. Halverwege vroeg hij nog of ik een pauze wilde. Maar hoe zeer die *****zweep ook doet, ik wilde doorgaan. Voor mezelf, maar vooral voor hem. Hem trots maken, wat volgens mij wel een beetje lukte.
Op zolder beland een heerlijk spel gehad. Eindelijk een positie ervaren waarvan ik me altijd heb afgevraagd hoe die zou voelen. Best pittig nog, want mijn linker been stond gewoon niet lekker, of ik hem nou licht gebogen, sterk gebogen of over strekt hield. Op een gegeven moment trilde hij wel heel erg. En nog erger. Gelukkig hoefde ik niet eens wat te vragen en werd ik losgeknoopt. Al snel zat ik wel weer op een andere manier vast, maar daar was ik te nat voor. Ik ken maar één stel klemmen dat bij mij gegarandeerd blijft zitten, dat wist ik op dat moment wel, maar ik hield wijs mijn mond! Continu op het randje van klaar komen gezeten, ben masochist genoemd, want zelfs de zweep bracht me naar dat punt. En ik mocht klaarkomen, op één voorwaarde. Bah, wat was ik boos op hem en wat vond ik het vies! Heerlijk liggen knuffelen, helaas nog een paar keer gestoord door een telefoon. Zo word je nooit gebeld, zo vijf gemiste oproepen en een gemist pakketje… Ergens heb ik ook nog een record klaarkomen gezet. Ik schat het zelf op 30 of 35 keer. En hij had al bedacht dat dat nog lang mijn grens niet is… Daar was ik het wel mee eens. We sloten alles af met een heerlijk warme douche, want de zoldervloer was best koud. En wat stond hij te grinniken om die straal water in mijn gezicht. Het enige dat ik vervelend vind, is water in mijn neus. Bah bah bah. Door hem afgedroogd en naar beneden gegaan. En natuurlijk, net op het moment dat ik eindelijk subbig met mijn hoofd op zijn schoot ligt, hoor ik de sleutels in de voordeur. Grrrrr, knop om! Ik lag nog heerlijk klein te zijn, heerlijk in mezelf gekeerd, maar ook hij draaide in één keer de knop om. *slik* vooral met dat laatste had ik in het begin toch wel iets moeite. Ik wilde nog heel even terug, heel even die aai over mijn bol. Gezellig gekletst en goedgekeurd door mijn vriend. Hij voelde zich bij deze Meneer toch al meer op zijn gemak dan met andere meneren. Deze Meneer heeft een open uitstraling, vriendelijk en het werkte dat hij Brabants was (had ik al voorspeld). En hij zag er eigenlijk niet Dominant uit. Maar ja, dat is het standpunt van een ¾ vanilla dan weer: hij vindt dat elke Dominant er Dominant uit hoort te zien *hihi*. Ten slotte afscheid genomen, hoewel, afscheid? Ik had heel graag nog even een knuffel gewild. Maar die vlieger ging niet op. Één simpele kus en hij was weg *slik* maar… ehm… Dat maakte me weer even in mezelf gekeerd. De rest van de avond op de bank gelegen en halverwege de film in slaap gesukkeld. Ben eigenlijk wel benieuwd hoe die afliep, dus eens kijken of ik die op het wereldwijdeweb kan vinden. Ik was moe, maar voldaan. Dank u wel Meneer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten