Ik heb het geprobeerd, echt waar, maar ik krijg het afgelopen weekend niet op papier op mijn manier. Ik heb er lang over gedaan, krijg niet mijn enthousiasme over op het papier en ik heb veel zinnen weggehaald, opnieuw neergezet, weer weggehaald en weggelaten. Ik plaats dus maar weer de korte versie hier.
Het was een bijzonder weekend. Het eerste weekend dat ik ’s avonds niet bij hem weg hoefde en kon blijven slapen. Ook vrij snel op de vorige keer, er zat maar 2,5 week tussen. Ik was de hele tijd niet onrustig of
nerveus geweest, tot vrijdag. Hij wilde dat ik een extra setje kleren mee zou nemen, wat me meteen onzeker maakte. Wat is hij van plan? Het maakte dat ik snauwerig naar vriendlief ging doen. Ik werd zelf ook pas rustiger in mn hoofd nadat ik had besproken wat me dwars zat en vriendlief begreep me gelukkig.
Het weekend had een paar belangrijke momenten voor me. Twee momenten dat ik op mijn plek gezet ben bijvoorbeeld. De eerste keer omdat ik op zijn schoot zat en vond dat ik dus kon beslissen wanneer er gezoend werd en wanneer en dat ik dus de macht had omdat ik op zijn schoot zat. Op een rustige maar ferme manier werd er duidelijk gemaakt dat ik ten alle tijden kleiner was dan hij, ook al zat ik op schoot. Een bijzonder moment. Het maakte me klein en rustig. De tweede keer dat ik op mijn plek werd gezet, verdient een uitleg. De hele avond had hij me al tot het randje van een orgasme laten komen en hij verbood het me elke keer weer. Als ik toch klaar kwam stonden er 20 slagen met de rijzweep tegenover. Elke keer wist ik het weg te ademen. Tot het moment dat het te vaak gebeurt was en ik me niet meer hoefde in te houden en gewoon kon genieten van zijn handen. Toen hij een deal wilde maken ‘tien met de zweep als je klaar komt’, zei ik dat ik toch niet zou komen en hoe hij ook zijn best zou doen, ik toch zou winnen. Wrong thinking girl! Later op bed bewees hij maar even hoe goed hij is en hoeveel controle hij over me heeft. Ik kreeg het niet meer weggeademd. En toen ik eindelijk kwam, moest ik ze in ontvangst nemen. Ik zei al dat ik vond dat ik de 20 had verdiend, omdat ik nooit de deal gesloten had. Toen hij stopte bij de tiende slag was ik zowaar teleurgesteld. Ik heb een traantje gelaten in zijn armen. Ik besefte me toen heel goed dat ik in alles van hem ben. Als hij iets wilt, gebeurt dat ook, ik hoef niet te vechten want ik win toch niet. En dat besef maakt me nu ook weer dat ik moet slikken tegen de tranen. Mooi maar gevoelig besef! Toen het licht even later echt uitging om te gaan slapen, zei ik toch zachtjes dat ik er nog tien wilde. Voor hem, niet voor mezelf. En ik kreeg ze. Heel bijzonder. De pijn was scherp, maar ik hield het uit omdat ik ze voor hem ontving. Niet omdat ik het lekker vond.
Een ander bijzonder moment was het moment dat ik op de grond lag. Ken je die oefening om iemand te vertrouwen? Je gaat met een tweetal voor elkaar staan. De voorste doet zijn ogen dicht en laat zich achterover vallen. De persoon erachter moet hem dan opvangen. Zoiets heb ik ook ervaren. Ik stond met mijn voeten vast aan een spreidstang en ik moest op de grond komen te liggen. Ik had ook nog eens een blinddoek om. Toch vertrouwde ik hem, voelde zijn kracht en zekerheid waardoor ik het makkelijker vond me aan hem over te geven en me op de grond te laten leggen. Vervolgens moesten we natuurlijk zijn verjaardag nog vieren met gebak bij kaarslicht. Die gebakjes werden op mij gemaakt als schoteltje en natuurlijk konden mijn handen dan wel als kaarsenstandaard dienen. Kaarsen horen aangestoken te zijn. Het meest bijzondere was dat ik echt een hekel heb aan kaarsen, ik vind ze eng, ben bang voor de warmte. Als ik de lucifer al hoor… Maar de druppeltjes kaarsvet die ik uiteindelijk voelde, voelden lekker. Warm, misschien heet, maar al snel trok die weg en blijft er een lekker warm gevoel over. En dat ik die kaarsen zelf heb overwonnen én dat ik zijn kracht ‘zomaar’ vertrouwde, maakte het bijzonder.
Het laatste bijzondere moment was eigenlijk een moment toen het weekend al voorbij was. Ik zat in de trein, genoot van de uitgestrekte weilanden en het zonlicht. Pakte mijn dagboekje erbij en schreef. Schreef dat ik me van hem voelde, veilig, vertrouwd. Dat ik in alles voel dat hij om me geeft en van me geniet. En dat ik nu een paar dingen heb gedaan omdat hij wilt dat ik ze doe, omdat ik zie dat het hem een plezier doet. Niet omdat ik er dus zo onwijs van geniet. En dat maakt ook dat het zaadje dat ooit in mijn hoofd is geplant door een vorige meneer, zich steeds meer begint te ontwikkelen tot een plantje. Het groene puntje kwam al boven de grond, maar ik besef dat het dit weekend is uitgegroeid tot iets dat al tekenen begint te vertonen van een bloemknopje dat elk moment uit kan komen. Dat plantje groeit alleen maar bij vertrouwen. En dat heeft hij me genoeg gegeven afgelopen weekend!
Dank u wel!
p.s. dit ging me een stuk gemakkelijker af! En het is toch langer geworden dan vooraf gedacht. Heel wat details en bijzonderheden weggelaten. Jullie hoeven immers niet alles te weten *wink*
Geen opmerkingen:
Een reactie posten