Pfff, ik heb het geprobeerd hoor, het hele verhaal op papier te zetten. Maar ik ben er niet tevreden mee. Het is niet mijn soort verslag. Het is gewoon allemaal te wazig om te weten wat wanneer gebeurd is. Wat ik herinner zijn flarden. En dan bedenk ik me weer: hoe is dat dan gekomen? En serieus, ik weet het antwoord niet altijd. Ik denk dat ik me gewoon heb overgegeven aan hem en aan mijn gevoel. Dat ik heb ondergaan. Dat ik heb genoten. Dat ik op dat moment heb beleefd. Ik hoop dat het logisch klinkt! Toch wat fragmentjes:
***
Bij hem thuis de knuffel gegeven die ik hem eigenlijk op het perron al had willen geven. Dat was een lekkere binnenkomer! Even heerlijk genieten van zijn geborgenheid. Helaas was het waarschijnlijk ook de aanleiding dat ik mijn boekje moest pakken voor de punten. En ik mocht meteen naar boven om klaar te staan voor de straf die open stond. Wel knap van mezelf eigenlijk, dat het er maar 10 waren. En weer vond ik zijn strafzweep meevallen.
***
Daar sta ik, naakt over de bok, handen vast aan de poten. Weer die super gemene zweep, die nu wel van rubber lijkt. Grappig toch best, het was weer diezelfde als de vorige keer, bleek achteraf. Vorige keer vond ik het op 1 gemeen draadje lijken. Dit keer lijkt ie dus op rubber. Waar zou ie de volgende keer op lijken? Overal gevoeld, maar de gemeenste plekken waren toch wel mijn kuiten en knieholten. En als hij net tot vlak voor mijn stopwoord op mijn billen heeft geslagen, dan vol met zijn nagels mijn billen pakt. Wat heb ik inwendig staan vloeken zeg!
***
Hij sluit zijn hand rond mijn mond en knijpt mijn neus dicht. De eerste keer schrik ik nog, wat doet hij nou. Ik spartel wat tegen, maar geef me over. Ik voel me een beetje wegzakken, in een soort van roes. Dan laat hij weer los en hap ik naar lucht. Wat een heerlijk gevoel!
***
Ik sta beneden te koken, met niets meer dan mijn boeien en een schort aan. Mijn voeten zitten aan elkaar vast. Ik voel me op mijn gemak, ondanks mijn naaktheid. Tuurlijk, het eerste moment is wat ongemakkelijk. Als ik zeg dat hij me afleid met zijn gekriebel op mijn rug, zegt hij: dit is geen afleiden, dit is pas afleiden. Meteen word ik gevingerd en inderdaad, het gekriebel stelt niets voor. Nu word ik echt afgeleid. Als hij weer tot het randje gaat, stopt hij en loopt weg. Zo te voelen windt dit me behoorlijk op, ik voel het naar beneden druppelen. Gelukkig laat hij me de rest van het koken met rust. We praten, hij grinnikt nog om een paar stukjes in mijn boekje.
***
Vandaag doet alles zeer, weer. Mijn voorkant van mn knieën, mijn zijden (ben vannacht elke keer wakker geweest doordat ik om moest draaien), mijn kin (van het steunen op de bok) en mijn hele lichaam is gewoon stijf. Heerlijk!
***
En dit keer weet ik eigenlijk bijna zeker dat het wel goed zit. Als ik met alle eerlijkheid terugblik op mijn vorige relaties, waren er altijd al kleine dingetjes die me tegenvielen na één of twee keer spelen. Weinig contact, bepaalde spelelementen die me niet ‘bevielen’. Maar nu is alles goed, zelfs als ik ook eerlijk ben tegen mezelf. Want dat ben ik niet altijd geweest in het verleden. Precies wat mijn vader ooit zei: je bent bang alleen te zijn en dus ben je niet 100% eerlijk tegen jezelf over de ander. En dat was bij mijn allereerste vriendje, toen het net een tijdje uit was. En dat herken ik nu weer, als ik terugblik dan. Maar ik merk dat als ik nu eerlijk ben, ik geen minpunten zie. Echt niet! Volgende keer komt hij bij mij, ook om vriendlief te leren kennen! Ben nu al zenuwachtig hoe dat gaat!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten