1 november 2009

Kijk ook even bij de comments, de eerste Meneer die reageerde op mijn verslag door zijn kant van het verhaal te vertellen. Dank u wel SG!

Vannacht sinds tijden weer goed geslapen. Veel wakker geweest en veel gedroomd, maar toch heerlijk geslapen. Elke keer als ik wakker werd dacht ik meteen terug aan wat er was gebeurd. En elke keer viel ik tevreden in slaap. Maar laat ik bij het begin beginnen.

I’m moved on. Laten we het erop houden dat ik niet tevreden was, hij er een goed excuus voor had, maar vervolgens zijn beloftes niet na kwam. En dus luchtte ik mijn hart bij een oude bekende. Stiekem in de hoop dat hij nog steeds tijd en ‘plaats’ voor me had. De klik was er altijd geweest, gesprekken waren kort maar altijd gezellig. Al vanaf het eerste MSN gesprek was die klik er, wat mij betreft, geweest. En waar ik op hoopte, was gelukkig zo. Hij had tijd en plaats voor me. Al snel was er een koffiedate afgesproken. Wat een heerlijke koffiedate. We hebben het over van alles en nog wat gehad en de tijd vloog. Maar meteen een datum geprikt om te gaan spelen, want ik mocht hem wel *understatement*. Hij mij ook wel volgens mij *wederom understatement*.

Afgelopen week werd ik bijna gek van mezelf. Ik wou dat de dag al aangebroken was van de speeldate. Ik keek er zo ontzettend naar uit. Hij ook, of werd hij aangestoken door mij? De sms’jes bleven in elk geval over en weer vliegen. Ik was blij dat ik een tijd vol leuke momenten had, waardoor ik werd afgeleid. Gister was eindelijk die dag aangebroken.

Nu kom ik bij het lastige, het beschrijven van de dag zelf. Het zijn meer fragmenten in mijn hoofd, terwijl het op dat moment echt heel natuurlijk en vloeiend in elkaar over ging. Meteen maar een excuus voor SG: ik weet het gewoon niet allemaal meer.

Ik kwam aan in een gezellig huisje. In de woonkamer veel herkenning uit vroegere jaren, leuk! Ondertussen zag ik dat hij een kussen op de grond had gelegd en durfde ik niet op de bank te gaan zitten. Natuurlijk weet ik wat hij bedoelde. Thee werd gezet, koffie ingeschonken en daar zat ik heerlijk op mijn gemak tussen zijn benen. Ik verlangde nu al naar hem, hunkerde naar zijn aanrakingen. Wilde me in zijn armen werpen. En toch voelde ik me onzeker, pakte mijn kopje thee als ik even in zijn ogen keek. De eerste momenten vind ik altijd moeilijk, niet weten wat ik moet doen, wat er verwacht wordt. Al snel mocht ik de inhoud van mijn tas laten zien en zat ik met mijn boeien en collar om. Ik voelde me al wegzakken. Altijd weer een heerlijk moment. Ik werd naar de zolder geleid. Het eerste dat ik zag was de ouderwetse bok uit de gymzaal van vroeger, wauw! Natuurlijk kwam het moment van uitkleden, natuurlijk voelde ik me onzeker, maar dit keer maar een fractie van een seconde. Zijn handen voelden heerlijk zacht. Ik genoot, voelde me nog meer ontspannen. Af en toe was er geknijp, maar ook daar genoot ik van.

En nu is zo’n moment dat ik niet meer zeker ben wat er gebeurde. Volgens mij belandde ik op handen en knieën. Weer ging hij verder met strelen en knijpen. En eindelijk voelde ik de zweep op me neerkomen. Ik genoot, van de rustig opgebouwde zweepslagen en later van de pijn. Zeker bij het opwarmen kan ik me helemaal weg voelen zweven, dan kan ik me er nog echt aan over geven. Ook voel ik zijn vingers een aantal keer. En voor het eerst, twee woordjes, die me nu nog een kriebel in mijn onderbuik geven. Echt. Niet. Plagend. Streng. Met een lach in zijn stem zei hij die woorden. Niet één keer, maar veel vaker. En elke keer een mengelmoes van teleurstelling dat hij stopte, maar ook dat kriebelende gevoel. Elke keer, vlak voor het moment dat ik net toestemming wilde gaan vragen, of zomaar wilde gaan komen, zei hij weer die woordjes. En elke keer bleef ik gefrustreerd en ging hij weer verder met iets anders. Tot de pijn ging overheersen, er kwam een moment van pauze.

Ik lag met mijn hoofd in zijn schoot. Hij haalde water voor me en begon er later mee te klieren. Dat dacht ik toen in ieder geval, ik vond het maar niets. Nu bedenk ik me dat hij gewoon lief was door met een natte vinger mijn lippen nat te maken. Maar ik kon er niet tegen, het kietelde. Ik draaide weg en wat serieus begon, werd voor mij eigenlijk al snel ‘eens kijken of ik het kan winnen’. Heerlijk om te voelen hoe hij me écht vast had bij mijn haar en ik eigenlijk geen kant meer op kon. Ik heb liggen spartelen om maar los te komen, maar elke keer werd ik bijna letterlijk aan mijn haren terug getrokken.

En daar stond ik, armen boven mijn hoofd vast en geen zicht meer. Zweep één, twee en drie had ik al gevoeld. Nu kwam vier. Toen ik m voelde wist ik al meteen dat ik er een hekel aan had. Ik had al bedacht dat het vast een paardrijzweepje was, zo’n gemene met een touwtje. Hij zwiepte en kwam gemeen op mij neer. En omdat ik dat paardrijzweepje in gedachten had, werd ik er bang voor. Gemeen rot ding, kut zweep, eikel Het waren allemaal woorden die in me opkwamen. En hij ging maar door met slaan. Telkens op dezelfde plekken en ik kon steeds minder hebben. Eerst liet hij me rustig bijkomen na elke gemene slag, maar al snel niet meer. Ik draaide, danste op mijn voeten en dook zoveel mogelijk in elkaar. En daar waar de gedachten aan het stopwoord al een paar keer in mij op was gekomen, gaf hij de druppel. Zeg het dan. Ik dacht terug aan de dag ervoor. Grote woorden dat hij nog wel zou zien of hij mijn grens wist te bereiken. En ik zei het. Drie keer. Nooit eerder gedaan, omdat HIJ dat wilde. Nooit eerder gedaan, omdat HIJ bewust de grens op zocht. Nooit eerder gedaan, omdat ik een grote mond had gehad en twijfelde aan ZIJN kunnen. Ik werd los gemaakt, blinddoek ging af en weer lag ik in zijn schoot. Heel even wilde ik huilen, maar het kwam niet, het voelde goed. Ik had hem niet teleurgesteld, hij zocht immers zelf die grens op. En eindelijk mocht ik komen. Ik genoot! Hij ontdekte het plekje dat mij spuitend doet klaar laten komen. En oh wat is dat die eerste keer toch erg… Angst dat het misschien wat anders is dan puur vocht, het blijft vervelend.

Hier geniet ik het meest van, knuffelen. Heerlijk na liggen soezen, genieten van elkaars warmte, van elkaars aanrakingen, van de muziek. En van het een komt dan weer het ander en al snel lag ik weer te genieten van zijn vingers. Maar dit keer mocht ik alleen adem halen en geen geluid maken. Anders volgde er straf, tien met de strafzweep. Oh wat was dat moeilijk. Ik maak altijd lekker geluid, en nu mocht dat opeens niet. Dubbel gevoel, aan de ene kant duurt het langer omdat ik door moet ademen, wat het af doet zwakken. De andere kant bouwt het de spanning op en wordt het heftiger. Het controleren van mijn ademhaling, mijn gekreun en zijn aanrakingen.

Ik weet niet hoe en wat, maar ik ben nog een keer gekomen met het gebod geen geluid te maken. En dit keer kon ik het niet inhouden. Er was een diepe kreun over mijn lippen gekomen en ik kon het niet stoppen. Ik dacht: geef mij die straf maar. Ik wil geluid maken. Toen ik was bijgekomen, opperde ik dat ik die straf dan de volgende keer wel zou krijgen. Dat lukte me niet helemaal, ik moest meteen gaan staan. In vergelijking met zweep vier, viel deze best mee. Of sloeg hij misschien niet zo hard? Ik had immers al eerder aangegeven wel genoeg gehad te hebben. Doet er ook niet toe eigenlijk, het deed zeer.

Beneden weer tussen zijn voeten gezeten, tegen hem aangehangen. Nu kreeg ik wel mijn cadeautje. Het was een heel lief, schattig boekje, dat helemaal mijn stijl is. Echt helemaal ik! Ik moet er mijn strafpunten in bij houden en als ik het boekje niet bij me heb dan krijg ik ook punten. En hoe vergeetachtig hij ook is, strafpunten schijnt hij wel te kunnen onthouden. Moeilijk. Ga ik dat uitproberen of ben ik eerlijk? Dat zie ik nog wel, hangt van het soort strafpunten af *hihi*. Aan zijn voeten bepaalde dingen nog besproken van het spel en uiteindelijk moest ik koken en was het na het eten tijd om naar huis te rijden.

Nu, een dag later, moet ik het op papier zetten. Ik wilde wachten tot woensdag, dan heb ik vrij. Maar dat ging niet lukken. Het gevoel van gister zit er nog en ik ben erg afwezig. Nu is het hopelijk van me af geschreven en ben ik het kwijt. Het was in ieder geval een mooi spel. Achteraf gezien ook heftig, niet qua pijn, maar wel mentaal. Het heeft indruk op me gemaakt. Ik roep het vaak, ik beweer ook niet dat het nu zekers te weten goed is, maar het voelt goed. Ik krijg de kriebels van de gedachte aan hem, aan het volgende spel, aan het contact. Een spel is in lange tijd niet zo intens en intiem geweest als nu. Ook after-play is in lange tijd niet zo goed en intens geweest. Ik ben niet gedwongen op aarde terug gezet. En hiermee geef ik geen sneer naar de personen in het verleden, want op dat moment voelde het goed met die personen. Dit voelt nu alleen als soort van thuis komen…

Oh ja, ook sinds lange tijd spierpijn op plekken die ik niet vaak heb gehad. Onderin mijn zij bijvoorbeeld. Ken je dat gevoel van gekneusde ribben? Dat lachen en hoesten zeer doen? Dat heb ik nu dus in mijn zij. Mijn knieën doen ook zeer, van het overstrekken denk ik. Spierpijn in mijn oksels en schouders, maar daar ben ik wel bekend mee. Maar het is heerlijk, ik heb het ervoor over.

Op naar de volgende keer!