Een dagboek-blog, dat is alweer lang geleden!
Dat was een heftig moment! We waren al een beetje aan het einde van onze Skype-sessie gekomen en ik zat wat bij te komen. Ik moest van Hem in de lens kijken, wat ik al een rot opdracht vind. Ik zie een zwart gat waar ik in kijk en ik zie niets van Zijn reacties. Wegkijken mocht ik ook niet, wat voor mij een copingmechanisme is. Als ik klaarkom, wil ik in elkaar kruipen en mijn ogen dichtdoen. Als Hij me iets moeilijks vraagt, wil ik wegkijken. Ooit heeft iemand wel eens tegen mij gezegd dat mijn ogen al mijn gedachten weerspiegelen, mijn gezicht versterkt dat ontzettend. Soms wil ik gewoon niet dat Hij ziet wat ik denk en voel. Dat voel ik me te kwetsbaar en wil ik de emoties en gevoelens bij mezelf houden. Die komen dan later wel, als ik ze voor mezelf op een rijtje gezet heb.
Dit keer mocht ik dus niet wegkijken en keek Hij rechtstreeks naar binnen. Zo voelde het voor mij in elk geval. Hij heeft een paar regelmatig terugkerende vragen waarop ik moet antwoordden en dit keer, bij Zijn eerste vraag, gaf Hij een antwoord waar ik bang van was dat te moeten herhalen. Dat hakte er in en gelukkig hoefde ik het niet te herhalen. Maar, door dat mogelijke antwoord op Zijn vraag, was ik al mijn kwetsbare ik. Toen Hij me opdroeg iets te zeggen wat ik onmogelijk kon menen, vond ik dat daardoor nog moeilijker. Ik wilde niet iets zeggen wat ik niet zou menen. Sterker, dat hele beeld stond me al tegen en het liefst wilde ik mijn ogen dicht doen en niet laten zien wat er in me om ging. Ik wilde me oprollen tot een balletje en wegkruipen in een hoekje. Ik wil niet dat Hij ziet dat het me verafschuwt, dat maakt het voor Hem alleen nog maar leuker. Tegelijk wil ik Hem ook niet teleurstellen en hoe kan ik dat niet doen als mijn ogen zeggen dat datgene wat Hij met me wil doen, me verafschuwt? Het raakte me, heel diep van binnen.
Ik weet wat ik uiteindelijk wil bereiken met bepaalde dingen die we doen. Maakt dat de weg er naar toe makkelijker? Leuker? Niet echt. Het blijft een moeilijke weg, een weg waar ik het liefste vanaf ren. Een weg die eigenlijk onbegaanbaar zou moeten zijn, maar die wel een mooi eindpunt heeft. Eigenlijk is dat ene ding een grens, zeker zo ver als dat Hij wil gaan. Het uiteindelijke gevoel is een mooi gevoel, maar toch… Heb ik het er voor over om die grens over te gaan? Ben ik er wel klaar voor?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten