Wat was dit een goed weekend en wat ben ik opgelucht dat dat het was. Ik heb nieuwe dingen gedaan, dingen gedaan die ik ooit al eens heb gedaan maar nu voor het eerst met Hem heb gedaan en we hebben vooral heel veel lekkere dingen gedaan die elk weekend weer terugkomen. Ik heb hier en daar wat blauwe plekken, hoewel de meeste rood zijn en ik meer voel dan dat ik ze zie. Het autorijden gisteravond ging nog wel, maar vandaag voelde ik elke bocht en elke drempel doordreunen en -schuren. De spijkerbroek die ik aan had, hielp daar ook niet echt bij. Laten we beginnen.
Het weekend begon weer zodra ik binnenstapte. De hele week was Hij al bezig geweest met de nodige plagerijtjes en ik stuiterde al drie weken in het rond. Ik hoor je denken: drie weken? Was het laatste weekend niet drie weken geleden? Heeft ze al die tijd lopen stuiteren? Ja! Er waren wat serieuze gesprekken en twijfels op de tweede dag na ons vorige weekend. Onzekerheden en bevestiging dat het goed zit, leiden bij mij altijd tot de drang naar fysieke bevestiging. De afstand voorkomt dat natuurlijk. Dus, ik was er hard aan toe. Gelukkig begint Hij altijd meteen zodra ik binnenstap, ik vind het heerlijk! Niets wennen, niets koetjes en kalfjes, gewoon meteen gaan! Na de inleiding werd mijn inzet van een verloren weddenschap verzilverd. Verschrikkelijk! Ik had het in mijn vorige D/s al wel eens gedaan, maar echt nooit met plezier. Nu zou ik ook nog eens een stapje verder moeten gaan, zonder dat we deze ervaring op de rustige manier samen zouden doen. Niets wennen! En dus werd ik naar de badkamer gedirigeerd. Echt zo’n typisch eentje op mijn sublijst. Hoewel het gevoel na afloop dan wel een van trots is. Wat kwam ik klein weer in de woonkamer terug! Werkperikelen gooiden behoorlijk roet in die kleine bui. Wat voelde ik me genaaid door een van mijn collega’s zeg. Ik heb het nog meerdere keren die avond geroepen, zo verbaasd was ik. Gelukkig liet Meester me maar even gaan, leefde mee, zei precies hetgene ik eigenlijk wilde doen: ontslaan! Mijn manager had alleen een andere, rationelere mening en dus heb ik niets anders dan het naast me neer te leggen. Maar goed, over op de avond. De kettingen werden gepakt en opgehangen en ik stond al snel vast aan die kettingen. Hij begon vrij stevig met een cane, maar ik piepte en draaide al snel door die cane. Dus pakte Hij die ene lekkere zweep erbij en begon met een opwarmrondje. Daarna kon ik de cane, en nog later de single, veel beter aan, maar nog niet zoals ik zelf liever had gewild. Al snel was het genoeg voor mij, was geen enkele slag meer lekker, wilde ik weg van elke slag die Hij me ging geven. Die avond zijn we redelijk op tijd ons bed in gedoken.
Zaterdag is altijd een klein regeldagje. Vooral eerst rustig aan, hoewel, die kans krijg ik meestal niet eens, wakker worden en daarna boodschappen doen. Voor die boodschappen moeten we vaak een behoorlijk stukje rijden, maar dit keer waren we redelijk op tijd uit bed, waardoor we die middag genoeg tijd over hadden om nog een ‘middag-spel’ te doen. Dit keer nam Hij er de tijd voor, gaf me de tijd om te wennen, maar gaf me tegelijk ook weinig ruimte om weg te gaan als ik wel eens te veel pijn had. En juist dat onverbiddelijke, dat meedogenloze, dat had ik gemist in vorige weekenden en verlangde ik zo ontzettend naar. Hij ging door en goed ook. Ik ben blij dat ik die avond kon en mocht koken, even tijd voor mezelf, mezelf weer even sterk voelen en mijn verstand even op ‘nul’. Na het eten ontstond er een gezellig gesprek met de andere dame in Meesters leven. Ik ontdekte wat nieuwe dingen van mezelf en leerde dat vervolgens weer aan haar en Meester. Alleen sloeg de stemming opeens om in een stemming dat ze ‘gemeen’ tegen me deed. En ‘van ruzie komt huilen’ zei mijn wijze moeder ooit. In zekere zin gebeurde dat dit keer ook, maar dan zonder tranen, er was alleen wat teleurstelling bij sommige kanten. Dat besproken te hebben en ‘uitgevochten’, zijn we een andere belofte van Hem in gaan lossen. Dit weekend werden we allebei iets beperkt in het geluid maken, dus moest ik dat maar gaan doen in het park om de hoek. Toen we ernaar toe liepen, kwamen we natuurlijk net weer iemand tegen. Dan is het logisch dat ik rechtsomkeert wil maken toch? Echt no way dat ik iets ga doen als iemand me kan horen en zo dichtbij is. Meester trok zich alleen niets aan van mijn klachten en nam me mee op een donker paadje, steeds verder een onverlicht park in. En daar, vlak bij die onverlichte weg, werd ik op een brug geparkeerd. Die paar zachte tikken klonken niet eerder zo hard als toen en het liefste wilde ik weg. Ik wil geen ‘onschuldige’ mensen confronteren met BDSM! Elk geluidje dat ik hoorde, was een aanwijzing van een persoon. Terwijl het waarschijnlijk gewoon regendruppels waren. Ik zag mezelf op een gegeven moment staan en dat was zo’n mooi beeld dat ik alles om me heen (grotendeels dan) vergat. Ik gaf me aan Hem over, vertrouwde Hem erop dat het goed zat. Na afloop bleek ook wel dat het goed zat. Hoewel die twee mensen die ons van dat donkere paadje zagen komen, vast moeten hebben geweten wat wij hebben gedaan. Daar kan ik me dan weer druk om maken en voor schamen. Terwijl zij mij niet kennen en andersom ook niet en de kans is klein dat ze me nog eens gaan zien. We doken moe maar voldaan in ons bed.
Zondag was er een van veel pijn, maar ook veel genot. Mijn straf stond nog open en ondanks dat mijn billen al beurs waren van de vorige avond, moest ik mijn strafpunten toch nog innen natuurlijk. Ik heb meteen geleerd dat de achterkant van mijn bovenbenen te gevoelig is voor straf. Ik ben nog nooit zo snel van mijn plek afgekomen volgens mij. De beloning dat ik de straf volbracht had, was dan weer zo ontzettend goed, dat ik volgens mij een half uur uitgeteld met mijn ogen dicht heb gelegen. Dit was een goede afronding van ons weekend en we konden gaan douchen en eten. Wat was ik vervolgens blij dat we voor liepen op de planning, nog een laatste knuffel en een laatste omhelzing, om elkaar pas weer over vijf weken te zien. Dan is het meteen Zijn verjaardagsweekend en ik heb al zo’n geweldig cadeau in gedachten! Zo benieuwd wat Hij daar van gaat vinden. Heel misschien zien we elkaar tussendoor nog, maar gelukkig heb ik de nodige afleiding, want ik heb over twee weken eindelijk mijn langverwachte en welverdiende vakantie! Dagje sauna, dagje theater en een weekje bungalow staan al gepland!
PS. In de inleiding schreef ik al dat ik opgelucht was. De reden was dat het vorige weekend wat te tam naar mijn zin verliep. Ik had al door laten schemeren dat ik een ander soort weekend wilde, meer doorzetten, minder aantrekken van mijn nee’s en mijn piepen en klagen, meer gewoon doen. En dat was het dit weekend!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten