En toen was het echt voorbij. Alles afgerond en uitgesproken. Mijn laatste twijfels zijn weggenomen. Diep van binnen wist ik ook wel dat hij oprecht was, maar door onzekerheid was ik toch gaan twijfelen. We hebben dus een mooi gesprek gehad over de achterliggende redenen van zijn keus. Ook alle spullen die we in de loop van de tijd hebben opgespaard hebben we verdeeld. De leukste dingen heb ik mogen houden, de krengen heeft hij gehouden. Die cane hoef ik echt niet te hebben hoor, net als de strafzweep. Het verdelen ging redelijk makkelijk, zonder al te veel moeite. Ik had meer moeite met de momenten dat het even stil viel. Het voelde weer even vertrouwd, in zijn huis rondlopen en voor hem koken. Maar dat ik dat niet even tijdens het koken bij hem om zijn nek kan vliegen, zoals ik dat altijd deed, was moeilijk. Ook de momenten dat we knuffelden waren lastig en een beetje ongemakkelijk. Want dat gevoel van meer willen was er nog steeds. Extra moeilijk werd het toen het tijd was voor de cadeautjes. Zonder het besproken te hebben hadden we allebei een kaart voor elkaar gekocht en een kleinigheidje. Zijn cadeautjes voor mij waren helemaal ik, hopelijk viel mijn cadeautje bij hem ook in goede aarde. Ik ben benieuwd waar hij het neer zal gaan zetten. Samen hebben we ons FL profiel aangepast, hij heeft die van hem zelfs verwijderd.
Na het eten was het tijd voor de allerlaatste knuffel, de allerlaatste keer weg rijden van zijn pleintje, de allerlaatste keer van alles. En god, wat is dat, ook nu weer, moeilijk! De zon en de warme auto maakten veel goed, net als de muziek in mijn auto. Maar eenmaal thuis stond ik echt even verdwaasd in de woonkamer. Het was echt over.
Nu maar, zoals lief dinnetje het zo lief zei, doorgaan met waar ik al zo goed mee bezig was. Het verwerken van deze geweldige D/s. En langzaam eens op zoek gaan naar een D die hem bij lange na niet zal gaan kunnen vervangen *wink*.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten