Weekend-perikelen

Al een behoorlijke tijd vind ik het geen enkel probleem meer dat Meester en ik geen contact hebben tijdens de weekenden. Ik doe mijn eigen ding en ik weet dat Hij na het weekend weer terug komt bij me.

Dit weekend is het anders. We hebben al de hele week serieuze gesprekken, we staan weer eens op een splitsing. Nou hebben we al wel eerder op een splitsing gestaan, maar een van deze twee wegen bevalt me totaal niet. Het is een beslissing die we al vanaf het begin kennen, maar die geen van ons beiden bevalt. We hebben het er allebei moeilijk mee, vooral Meester. Want Hij is degene die het allemaal voelt. Ik merk het in alles. Deze week hebben we het er dan ook vrijwel elke dag over gehad.

Dit weekend kan ik het even niet aan de kant zetten, kan ik even niet geen problemen met het 'geen-contact-hebben' hebben. Want dit, wat Hij en ik hebben, mag gewoon niet voorbij zijn. Het kan gewoon niet en er moet een oplossing zijn. Ik zie die alleen even niet. De tranen springen ook regelmatig in mijn ogen als ik hieraan denken en het liefst wil ik in Zijn armen wegkruipen, horen dat het allemaal goed komt. Maar dit keer kan Hij me die zekerheid niet geven. En dus voel ik me machteloos, alleen en verdrietig. Dit gaat een lang weekend worden.