Mannen komen van Mars...

en vrouwen van Venus.

Eind vorig jaar liet Meester al eens een treffend voorbeeld vallen van het verschil tussen mannen en vrouwen. Zo kreeg een zinnetje dat ik heel vaak gebruik, opeens een totaal andere bedoeling. Blijk ik écht wat anders te bedoelen dan wat mannen te horen, echt heel vreemd.

Sinds een week of twee lijkt het thema opeens steeds regelmatiger naar voren te komen. Vrouwelijke collega's die mailtjes van mannelijke collega's heel anders opvatten dan hoe het bedoeld wordt. Mannen die roepen dat ze vrouwen niet begrijpen. Hoe vaak ik de afgelopen weken wel niet het boek heb aangeraden! Ik moet het zelf ook maar eens gaan lezen, maar eerst mijn 90 dagen Genevieve uitlezen!

 

En vanochtend had ik zoiets: waarom zou ik van mannen verwachten dat ze mij begrijpen als ik mezelf niet eens begreep. In de ochtend zijn er een aantal heldere afspraken gemaakt tussen Meester en mij: Hij appt als eerste en als Hij op een bepaalde tijd niet wakker is, mag ik bellen. Het is een tijd lang geweest dat Hij een minuut voor die tijd telkens appte en dat ik teleurgesteld was: ik had me al verheugd op het horen van Zijn stem. Vanochtend bleef het ook stil, dus toen ik belde had ik absoluut niet verwacht om de reactie te horen die ik hoorde. Ik had een slaperige reactie verwacht en geen klaarwakkere reactie 'hoe laat zou jij bellen?'. Ik was me van geen kwaad bewust, behalve dat ik iets eerder belde, omdat ik de deur uit moest. Hij bleek me te willen testen, of ik de regels nog wel kende. Zo, viel die even in verkeerde aarde. Boos heb ik me uit staan leven op het ijs op de autoramen. Ik heb Hem meteen even teruggebeld, anders zou dit de hele dag doorsudderen en het is vrijdag! Bleek dat Hij het eigenlijk wel goed bedoelde, Hij weet hoe leuk ik bellen vind. Ik vond het daarentegen zonde van de tijd, want we hadden gewoon kunnen appen. Nog geen twee minuten later voelde ik me schuldig, zoiets liefs en attents en dan zo'n reactie van mij. Maar dan komt het grote verschil tussen mannen en vrouwen: het kon Meester niets schelen. Geduldig had Hij al geanalyseerd waar het pijnlijke punt zat en Hij was ook absoluut niet boos of geïrriteerd door mijn reactie. .

*zucht* daar zit je dan als vrouw. Je snapt je eigen reactie niet eens, waarom snapt Hij die dan wel? En ja, alles is weer goed, maar toch, soms laat ik mezelf verbaasd achter...