Etentje

Al een tijdje hebben Meester en ik de afspraak staan dat als er meer dan vier weken tussen de weekenden in zit, we tussendoor gaan eten. Daar was het gister weer eens tijd voor. Met een heel ander gevoel leefde ik naar deze diner-date toe. Diverse omstandigheden  hadden al de hele week voor wat spanning gezorgd en ik moest mezelf dwingen het leuk te gaan vinden. Toch stond ik donderdag met een kriebel in mijn buik op. De dag op mijn werk vloog werkelijk waar voorbij, voor ik het wist was het vijf uur en kon ik wachten tot Meester zou laten weten dat Hij ging rijden. Google Maps werd vanaf dat moment regelmatig ververst om te zien hoeveel vertraging Hij zou hebben. Toen Hij belde dat Hij er bijna was, ben ik bijna naar buiten gerend. Dat had ik beter niet kunnen doen, ik weet hoe druk het laatste stukje altijd is. Wat had ik het 15 minuten later koud zeg! Snel in Zijn auto gestapt om het parkeerplekje te laten zien en al snel was ik heel de kou vergeten. Vrolijk liepen we hand in had, dicht tegen elkaar aan, naar het restaurant. En wat een leuk plekje hadden we daar! Het eten was goed te doen, bediening net nieuw en de gesprekken die als bijgerecht werden opgediend bevielen goed. Even in alle rust de écht belangrijke dingen bespreken. Heel fijn, want over de telefoon gaat dat toch lastig. Wat waren dat weer mooie gesprekken! Als ik er aan terugdenk, zou ik gewoon weer even in Zijn sterke armen willen wegkruipen. Nog maar twee weken wachten gelukkig!

Die dag had ik mijn nieuwe jurkje aan. Voor mijn doen heel kort, jurkjes en rokken vind ik tot mijn knie of erover horen. deze was ruim boven mijn knie. De hele dag was ik me er al bewust van en toen ik dat zei op de terugweg vanuit het restaurant naar de auto, moest Meester natuurlijk even laten zien dat het nog korter kon. Daar heb ik even tegen geprotesteerd  Het was -50 voor mijn gevoel en we liepen in de PC Hooftstraat van deze stad. No way dat ik daar ging laten zien wat ik onder mijn jurkje aanhad, of juist niet aan had! Rustig wandelend liepen we over diezelfde 'PC Hooftstraat' terug naar de auto, rustig in alle dure winkeltjes naar binnen kijken en nog steeds lekker dicht tegen elkaar aan. Omdat onze auto's toch dicht bij mijn werk geparkeerd stonden en ik nog iets terug moest leggen op kantoor, heb ik meteen mijn werkplek laten zien. Al tijdens het eten waren daar de nodige toespelingen op gemaakt. Iets met een gescheurde jurk, handafdrukken en nog veel meer onfatsoenlijkheden. Gelukkig hield Meester zich rustig en heeft Hij eindelijk kunnen zien waar ik werk, waar ik vrijwel elke dag de manager speel. Terug naar de auto gelopen en wat was me dat een raar moment. Normaal gesproken duik ik bij Hem in de auto, hebben we een moment voor onszelf en kan ik nog heel even die bitterzoete pijn voelen. Dit keer zou ik met mijn eigen auto naar huis gaan, maar omdat het toch een besloten parkeergarage was, had Meester wel bedacht dat het hier ook kon. Nog steeds veel te dicht bij werk, dus ik heb me er niet helemaal aan over kunnen geven. Wel zat ik later met hoofdpijn van het haren trekken in de auto. Die ene beloofde handafdruk was niet helemaal gelukt, maar mijn andere bil gloeide dan weer van het knijpen. Even een kort momentje van ons, daar heb ik voor de komende twee weken vast wel genoeg aan. Mijn speciale playlist ging aan en het eerste stukje zijn we samen opgetrokken. Hij haalde me net in op het moment dat ik 'mijn' nummerbord zag: SGF! We zaten praktisch bij elkaar in de auto, want Hij reed naast me. Toch mocht ik mijn beloning niet verzilveren, want we zaten niet fysiek in dezelfde auto. Nou zeg, heel flauw! Dus met een iets lagere snelheid dan Meester ben ik doorgereden. Heel even heb ik Zijn achterlichten nog voor me gezien, maar al snel was Hij verdwenen en kon ik me in mijn eigen wereldje storten. Af en toe een vage glimlach met bijbehorende kriebel, af en toe een brok in mijn keel als ik terug dacht aan onze mooie gesprekken.

En nu, een kleine dag later, overheerst het laatste gevoel vooral. Denk ik met een kleine brok in mijn keel terug aan gister, kan ik heel even nog dat gevoel niet van me af schudden. Toch zal ik moeten, over een uur moet ik vrolijk zijn voor een heel bijzonder verjaardagsfeest! Soms is dat ook meteen de beste oplossing: jezelf dwingen vrolijk(er) te zijn, maakt je ook vrolijk(er). Gaat helemaal goed komen!