December weekend 2012

Er is al weer veel gebeurd sinds ons weekend en het moment van schrijven. Kerst besloot er even tussendoor te komen en dus is er al weer veel weggezakt. Ik zie wel waar het schip strandt. Wat ik wel weet is dat het een heerlijk weekend was, minder fysiek, maar wel heel mentaal. Dat maakt het ook meteen al een stuk lastiger te beschrijven, het is het gedeelte waar ik veel moeite mee heb om onder woorden te brengen. Wel heb ik de gevolgen van het fysieke gedeelte gevoeld afgelopen maandag: ik had behoorlijk spierpijn in mijn benen en mijn keel deed er ook zeer van. Of zou dat een opkomende keelontsteking zijn? Ik weet wel dat ik van mijn keel nog steeds last heb. Zondag had ik nog de sporen van Meesters nagels op mijn rug staan en de rode bijtplekken op mijn buik. Die waren maandag al weer weg en hebben zich ook niet omgeruild voor blauwe plekken. Er is een blauwe plek op mijn bovenarm, één op mijn buik en een lichte schaduw van een gigantische blauwe plek op mijn bovenbeen. Die laatste voel ik ook nog eens zitten! Mentaal had ik ook spierpijn, het liefste wilde ik opgekruld in mijn warme bedje liggen en huilen. Het einde van mijn verslag zat nog zo in mijn systeem. Maar ja, die kerstboodschappen… om mijn gevoel maar te negeren werd ik vervelend bijdehand, ik probeerde mezelf maar te overtuigen dat alles goed was. Aan het einde van de dag had dat nog gewerkt ook, die ga ik onthouden! Vooral zuslief was het slachtoffer van die bui. Maar goed, laten we beginnen bij vrijdag.

Vrijdag verliep niet geheel vlekkeloos, op de rit naar Meester kwam ik erachter dat mijn portemonnee nog thuis lag. Dan maar met een omweg naar Meester en eerst mijn geld en rijbewijs halen. Later dan gepland kwam ik dus aan, gelukkig had ik nog genoeg tijd over om mijn geliefde boek uit te lezen: Crossfire deel 2. Ik kan niet wachten op deel 3. Ik was nog bezig met wat internetten toen Meester opeens binnen stond. Volgens Google zou Hij er een uur over moeten doen, blijkbaar had Google het eens bij het verkeerde eind. Meteen zijn we boodschappen gaan doen. Onder het genot van een heerlijk wijntje hebben we overheerlijk gegeten. Ik was verbaasd van mijn eigen kunnen, ik heb werkelijk waar zitten smullen. Altijd weer fijn als een beetje van dit en een beetje van dat toch wel goed uitpakt. Ondertussen stond ook het eten voor de volgende dag te pruttelen en de lekkerste geuren stegen op. Ik weet niet wat ik in de tussentijd heb gedaan, maar opeens had ik me toch zo’n last van mijn rug! Blijkbaar is het er ingeschoten, want nu zes dagen later heb ik er nog steeds last van. Onder de kerstboom lagen drie cadeautjes, die mocht ik uitpakken. En wat een leuke cadeautjes waren dat! Jammer dat een van de cadeautjes alleen niet helemaal werkte en uiteindelijk in de prullenbak beland is. Juist het cadeautje dat toen het wel werkte, het leukst was.

Van het een kwam het anders en opeens voerde ik een nogal confronterende opdracht uit. Normaal heb ik daar niet zo’n moeite mee, maar de woorden van Meester hakten er nogal in. Opeens zag ik mijn collega’s toekijken en me uitlachen. Dat beeld ging niet weg, hoe graag ik dat ook wilde. Ook woorden vormen om Meester duidelijk te maken wat er was, lukte niet. Want wat had ik op dat moment graag gewild dat Hij me in Zijn armen had genomen, had gezegd dat het niet erg was. Het tegenovergestelde gebeurde zelfs: Hij liet me zelf op adem komen. Poe, dat was best lastig, het beeld greep me zo ontzettend aan, ik had moeite om het weg te krijgen. De belofte die Hij me had gedaan, of eigenlijk meer een dreigement op dat moment, hielp ook niet echt mee. Toen ik bijkwam, mocht ik heerlijk in Zijn armen bijkomen. Zijn dreigement spookte nog steeds in mijn hoofd rond. Ik wist diep van binnen dat het er toch wel van zou komen, Hij weet mijn knopjes echt wel te vinden. Op dat moment wist ik vrijwel zeker dat het er die avond niet meer van zou komen. Toch, die avond heb ik Zijn dreigement zelf uitgevoerd, heb ik gesmeekt om het te mogen doen. In mijn hoofd had ik het besluit toen al genomen, maar Hij dwong me Zijn woorden te gebruiken, Zijn confronterende, harde woorden. Hoe moeilijk was dat: het besluit al hebben genomen om iets te doen maar het dan ook nog eens benoemen! Toch was ik er trots op dat ik het heb gedaan, enigszins zonder schaamte.

Alles had me echt uitgeput gemaakt en we zijn in bed gedoken. Volgens mij was ik meteen vertrokken. Een redelijk goede nacht volgde, net als een lekker ontbijt met relaxed tv kijken. Al een tijdje had ik een wens voor in Zijn keuken: goed licht. En al net zo lang stond de IKEA op de planning. Eindelijk kwam het er dit weekend van. Wat een simpel rondje winkelen zou moeten worden, werd nog iets lastiger. Vlak voor vertrek trok ik de rits van mijn laars kapot en die moest natuurlijk gemaakt worden. Leuk, op een zaterdag een kleine dorpskern in met veel te weinig parkeersplaatsen in een regenfront! Echt mijn favoriete bezigheid, NOT! Daarna maar door naar de IKEA waar we wat geslenterd hebben. Wat was ik me bewust van een van de gegeven cadeautjes! Continu voelde ik dat cadeautje op mijn lichaam, geen seconde was het uit mijn gedachte. Ongemakkelijk maar toch ook wel leuk. We hebben gevonden wat we zochten, met nog iets extra’s en in de regen zijn we weer terug naar huis gereden. Ik heb Meester Zijn gang maar laten gaan met de verlichting ophangen, Hij kan zo leuk reageren op mijn goedbedoelde adviezen. Ik ben mijn laarzen gaan halen en was blij met de aandacht die ik daar kreeg. Want ondertussen zat ik nog steeds met de vrijdagavond in mijn hoofd. Ik was bang Hem teleurgesteld te hebben, ik was zo ontzettend snel in tranen uitgebarsten. Ik had mezelf teleurgesteld, dus waarom Hem niet? En was Zijn houding omdat ik Hem teleurgesteld had of was het omdat ik hierom had gevraagd? Ik voelde me heel onzeker en ik merkte dat ik me in mezelf terugtrok. Omdat ik ons weekend niet wilde verpesten, heb ik alles maar opgeschreven, wat me dwars zat en wat er was gebeurd. Tijdens het koken later heb ik het Hem laten lezen en Zijn reactie deed me al iets goed. Ik was mijn verhaal geëindigd met de vraag of ik Hem teleurgesteld had of dat het was vanwege mijn ‘verzoekje’. Hij reageerde met een grinnik. Meteen wist ik dat het dus vanwege mijn vraag was. Het vrolijkte me al iets op, helemaal goed voelde het pas toen Hij me later op mijn hart drukte dat alles wat wij samen deden, we deden omdat we het samen OK vinden. Ik hoef me er niet voor te schamen, wij staan er achter, dus waarom zou het fout zijn? Pas toen kon ik ook Zijn eerdere dreigement op overtuigende wijze uitvoeren, zonder schaamte. Jep, na afloop waren meerdere onzekerheden van mij de laan uit geholpen, ik kon alles weer aan!

Die avond zijn we ook naar Antwerpen gegaan, wat was het heerlijk om langs de kerstmarkt te rijden, onze stad weer te zien! En nog zo gezellig ook! Binnen in het FC was het druk, heel druk, maar gelukkig konden wij een zitplekje vinden. En weer zagen we nieuwe gezichten, naast enkele bekende gezichten. We hebben zitten kletsen en gedronken tot het tijd was om te gaan kijken in de kelder. Ik heb daar wel een aantal mooie spellen gezien, leuk om weer te zien. Opeens stond ik daar zelf ook. Heel vervelend ook, want toen we binnenkwamen had ik al een paar ogen Meester en mij voelen volgen. En waar zaten ze toen ik op mijn speelplek moest gaan staan? Recht tegenover mij! Brrr! Ik ben me dan heel bewust van mijn houding en het leidt zelfs iets af. Want ik voelde haar en zijn ogen op mijn lichaam branden. Gelukkig had ik het eerder al benoemd bij Meester en kreeg ik mijn geliefde blinddoek om. Ik blijf een haat/liefde verhouding met toeschouwers hebben, vooral als ze zo uitdrukkelijk naar mij kijken. Een overheerlijk zwepenspel volgde, een zwepenspel dat zelfs af en toe werd afgewisseld met het krassen van Zijn nagels. Een zwepenspel dat bijna tot een climax leidde, maar geen ontlading kreeg. Ook niet toen ik eindelijk wel toestemming had. Een heerlijk spel waarbij ik me gewoon even kon ontspannen.

We zijn weer op een bank in het café-gedeelte gedoken en daar bijgekomen. Twee bekende gezichten kwamen ons nog begroeten, maar toch zijn we al snel terug naar het Nederlandse gegaan. Meester kwam met het geweldige idee om de avond af te sluiten met shoarma en samen hebben we zitten smullen. De volgende ochtend werd ik wakker van Meester die het bed uit probeerde te sluipen. Jammer, maar dat lukt mooi niet! Ik ben gespitst op elke beweging die Hij maakt, ook als ik slaap. Mijn focus ligt een en al op Hem, dus slapen lukt dan echt niet meer. we hebben lui ontbeten, onder het genot van televisie denk ik? Wat ik heb gezien weet ik niet meer, maar ik weet wel dat we daarna zijn gaan douchen. Rare volgorde, want normaal doen we dat als laatst op zondagen. Ik werd naar boven gedirigeerd en ik kreeg folie om mijn armen. Later volgden ook mijn benen en mijn hoofd. Vooral die laatste vind ik drie keer niets. Ik heb mezelf echt hardop moeten toespreken dat ik rustig moest gaan doen, dat het goed zou komen. Meester begon van alles te verschuiven op zolder, heel raar, want opeens was mijn oriëntatie lichtelijk zoek. Voor mijn gevoel heb ik daar vrij lang gelegen, met de vibrator ook nog tussen het folie. Die deed net wel haar werk en toch ook weer net niet, hoe frustrerend! Af en toe kreeg ik nog even aandacht van Meester, in de vorm van zijn spuug. En natuurlijk net rond mijn mond, wat ik dan weer niet lekker vind en mij lichtelijk in paniek achterlaat. Bah! Eindelijk werd ik dan losgemaakt, voorzichtig werd alles losgesneden. 10 minuten later stonden we onder een warme douche. Dat werd opgevolgd door het warme bed, waar ik in slaap moet zijn gesukkeld. En weer schrok ik wakker op het moment dat Meester de slaapkamer uit wilde sneaken. Volgens mij was Hij helemaal verbaasd vanwege de timing dat ik wakker schrok. Langzaam aan ben ik bijgekomen en ben ik naar beneden gegaan. Het avondeten heb ik klaargemaakt en daarna hebben we uitgebuikt op de bank.

De oplettende lezer heeft nog geen strafpunten voorbij zien komen. dit keer had ik er 32 weten te verzamelen en blijkbaar had Meester die voor het einde bewaard. Of Hij dit bewust heeft gedaan of dat het er gewoon niet van kwam, weet ik eigenlijk nog steeds niet. Feit is wel dat ik mijn boekje moest pakken en ik naar boven werd gestuurd. Daar zette Hij Zijn krabbel bij mijn punten, het teken dat het goed is. Ik zei nog grappend: dus ik kan nu weggaan en mijn punten niet innen, U heeft toch al getekend. En inderdaad, ik hoefde mijn punten niet te innen. Hij was trots op me, ik was meerdere grenzen weer overgestoken en had het goed gedaan. We hadden een super weekend gehad en dat zou Hij niet gaan eindigen met strafpunten. Wat was ik Hem dankbaar, want ik had er al het hele weekend tegenop gezien, zo veel! En in nog geen vijf minuten tijd wist ik mijn dankbaarheid weer eens ongelukkig uit te drukken, stomme muts ben ik ook af en toe. Er zat nog een restant van Zijn toetje op Zijn vinger, waar ik Hem uiteraard op wees. Hij hield Zijn vinger voor, als teken dat ik het schoon mocht likken. Wat ik toen zei, ik kan mezelf nog steeds voor mijn kop slaan! Ik zei: ‘doe het lekker zelf’. Die viel, uiteraard, niet in goede aarde. Ik weet niet wat het was, maar Hij heeft het redelijk laten gaan. Zag Hij aan me dat ik er zelf van geschrokken was? Of was het hele weekend voor Hem genoeg geweest? Ik weet wel dat ik op dat moment elke straf doorstaan had die Hij zou hebben bedacht. Dit had ik niet moeten zeggen, dat kon gewoon niet. Toch trok Hij me uiteindelijk in Zijn armen en zei dat het goed was. De rest van de avond zaten de tranen heel hoog, zo hoog dat ze er ook af en toe gewoon nog uitkwamen. Ook in de auto op weg naar huis sprongen ze af en toe nog in mijn ogen, wat een vervelend gevoel. Thuis ben ik direct mijn bed in gedoken en heb ik manlief even snel uitgelegd wat er was gebeurd.

En om die reden had ik maandag dus een baaldag. Het feit dat ik Hem die maandag niet rustig kon spreken en ook de afgelopen dagen niet rustig zou gaan spreken spreken, werkten ook niet mee. Zijn mailtje van die avond dat het bellen van vandaag ook nog niet eens zeker is, was ook niet geweldig. Toch had ik die al aan zien komen en kan ik er al beter mee omgaan dan een jaar geleden. Ik weet dat ik dan juist moest zeggen wat ik fijn zou vinden. En dat heb ik gedaan. Nu nog maar even afwachten of Hij er vandaag ook echt rekening mee houdt. Maar het komt goed. Alles heeft ondertussen een plekje en we zien elkaar toch al vrij snel: over acht nachtjes alweer. Even een vluggertje tussendoor, om elkaar dan vervolgens 4 weken helemaal niet te zien.