December weekend 2011

Ik moet mezelf echt dwingen om nu te gaan schrijven, anders komt het er of niet van of ik blijf de hele dag zo emotioneel als een lekkende waterkraan. Het was heftig de afgelopen dagen en het eindigde heel emotioneel voor mij. Om de kleinste dingetjes sprongen, en springen, de tranen letterlijk in mijn ogen. Laten we bij het begin beginnen.





Voor mijn doen was ik dinsdag al vroeg op weg naar het zuiden om Meester weer te zien. Een speelweekend dat door de weeks was gepland en waarvoor we derde kerstdag in het leven hebben geroepen. Een minder rustige treinrit dan normaal door het kind tegenover me dat me telkens zat te schoppen. Dat ze niet bezweek onder mijn boze blikken, verbaast me nog steeds. Eenmaal in de auto, reden we niet de kant op die we normaal opreden: richting de supermarkt. We gingen eerst naar huis en thuis gekomen was daar niet eens tijd voor de gebruikelijke knuffel, maar moest ik meteen naar zolder. Ik ben op dat soort momenten altijd benieuwd wat Meester dan in mijn ogen leest. Leest Hij alleen verbazing of is die kriebel van plezier toch ook te lezen? Ik weet dat ik op mijn plekje gezet ben en dat ik mijn straf heb ontvangen, maar ik heb geen flashbacks. Blijkbaar heeft het indruk op me gemaakt, of ben ik gewoon nog te veel onder de indruk van de gehele afgelopen paar dagen. Wat ik nog wel weet is dat ik me regelmatig druk maakte om mijn perfect aangebrachte make-up en mijn haren die eindelijk eens naar mijn zin zaten. Ik wist dat we nog voor boodschappen zouden moeten gaan, dus ik baalde flink dat het vast overal op mijn gezicht zou gaan zitten. Toch moest ik stiekem grinniken toen ik de spiegel inkeek, ook deze look had wel iets, dat doorgelopen zwart op en rond mijn ogen. Na dat spel waren de verhoudingen wel weer duidelijk, heerlijk beduusd liep ik door de supermarkt. Wel met schoongemaakte ogen en bijgewerkt haar natuurlijk!

Eenmaal terug was het eindelijk tijd voor onze kerstcadeautjes. Wat had Hij weer goed Zijn best gedaan, ik kreeg echt onwijs leuke cadeautjes. Een van de cadeautjes was ik helemaal blij mee, want volgens mij had ik niet eens verteld over mijn plan van mijn kerstboom van volgend jaar. Toch wist Hij helemaal in die sfeer een kerstbal te vinden. Een ander cadeautje had zelfs mijn twee ‘hobby’s’ weten te combineren: koken en BDSM. Goed bedacht dus! Ook Hij was in Zijn nopjes met Zijn cadeautjes en een van die cadeautjes moest natuurlijk meteen uitgeprobeerd worden. Daarna werd het echt tijd voor het avondeten en wat hebben we daarvan genoten! Natuurlijk hoort er bij een kerstdiner wel een wijntje, maar wat zou ik daar later een spijt van krijgen!

Toen het eten eenmaal gezakt was, werd ik weer naar boven gestuurd. Ik ‘mocht’ mezelf vasthouden aan de touwen en Hij begon met zwepen. De eerste zweep trok ik nog wel, lastig, maar het ging. De pijn was best heftig, maar ik kon het weg ademen. Met de volgende zweep ging dat lastiger. Zeker op de momenten dat Hij dan ook nog eens aan de voorkant gaat staan, waar ik toch al een hekel aan heb om geslagen te worden, werd het lastig om weg te ademen. Blijkbaar zag ook Meester dat, dat mijn grens wat lager lag dit keer. Hij stopte en volgens mij heb ik nog even in Zijn armen gelegen. De precieze aanleiding weet ik niet meer, maar het mondde al snel uit in een stoeipartij. Natuurlijk geef ik me niet zomaar gewonnen en heb ik gelukkig ook wel wat krachten. En als je het niet van je krachten kunt hebben, moet je maar grappig zijn. Dat moment van mijn humor was blijkbaar goed getimed, Hij heeft echt een minuut dubbel gelegen, zo overdonderd was Hij door mijn humor. Ik moet nog steeds glimlachen om dat moment, zo geweldig en zo tekenend voor ons. Serieus met af en toe een flinke dosis humor! Ook humor moet tijdens het spel wel eens kunnen. Maar het stoeien was flink vermoeiend, eenmaal aan het uithijgen in Zijn armen merkte Hij op dat Hij me lastig kon peilen. Ik ging inderdaad van de ene stemming naar de andere. Aan de ene kant wilde ik mezelf opkrullen, van Hem weg. Aan de andere kant wilde ik juist knuffelen. En aan de laatste kant wilde ik juist dat Hij me op mijn plek zette. Geen van die stemmingen kreeg de overhand eigenlijk, dus dan is het lastig kiezen voor Hem hoe Hij daarop moet reageren. Daar is een gesprek en nog wat geplaag uit gevolgd en toen het goed voelde, zijn we naar beneden gegaan voor onze kerstfilm. Tijdens die film kreeg ik trek, pakte de toastjes en nootjes. De nootjes waren niet mijn ding, dus die had ik aan Meester gegeven. Vervolgens maakte ik blijkbaar een nogal grote fout: ik smeerde het eerste toastje voor mezelf. Hij zat toch al de nootjes te verorberen, dus waarom niet. Ik had ook best trek. Maar ja, ik moest maar meteen weer op de grond gaan zitten. Meteen durfde ik geen toastje meer aan te raken. Op dit soort momenten kom ik in een soort van mok-bui. Dan maar helemaal niets meer, stik dr maar in. Het kon me op dat moment allemaal gestolen worden. Ik was me van geen kwaad bewust en toch werd ik gestraft. Opeens was het wel een regel dat Hij als eerste kreeg? Nog steeds vind ik het stom, want meteen na mijn toastje heb ik er een aan Hem aangeboden. Tijdens zo’n mokkige bui ga ik ook echt niet praten of zeggen wat me dwars zit, kom er dan zelf maar achter hoor. Gelukkig kwam Hij dat ook en kreeg ik een dikke knuffel om het goed te maken. Na de film zijn we naar bed gegaan, het was ondertussen al ver na mijn bedtijd. Als een blok ben ik in slaap gevallen en werd de volgende ochtend, voor mijn doen, pas weer laat wakker.

De wekker stond om 9 uur en daar ben ik wakker van geworden. Dat gebeurd mij zelden. Die wekker stond, omdat we bij lief dinnetje, haar man en kids langs zouden gaan. Heerlijk nog even door de bossen wandelen en ’s avonds lekker eten. Onderweg zagen we bij Utrecht het weer zo slecht worden, dat ik onze wandeling al in het water zag vallen. Bah! Gelukkig droogde het daarna weer op. Het enige wat er nog wel overbleef, was een koude, stevige, gure wind. Heerlijk om door heen te wandelen, zou ik zelf ook wat vaker moeten doen eigenlijk. Omdat er kids bij waren, werd het rondje niet te lang. Ik had echt nog wel even door kunnen lopen. Het kletsen met dinnetje was heerlijk, ze snapte mijn frustraties helemaal, had zelfs in haar hoofd al een hele blog geschreven, voor mij, zodat ik die frustraties ook kon uiten. Zo lief, maar zoals Meester zou zeggen: maar dat gaan we niet doen. Maar wel heerlijk dat ik kan praten met iemand die het begrijpt en met me meeleeft. Daar ben ik echt heel erg dankbaar voor! Voor we weer teruggingen naar haar stulpje, hebben we ons opgewarmd met een kop warme chocolademelk en cappuccino. Bij haar thuis gekomen gingen de kids uit logeren en bleven wij met z’n viertjes over. Wat kwamen daar prettige gesprekken uit voort zeg! Dat ging terug in de auto eigenlijk door. Meester had iets gezegd dat ik wel wist, maar dat definitief werd doordat Hij het hardop zei. Daar had ik het moeilijk mee, ik was jaloers. Compleet irrationeel, want rationeel gezien was Zijn antwoord op mijn eerdere vraag, compleet logisch. Maar ja, dat stomme, vrouwelijke gevoel he… Daarop volgde ook een terugblik op de avond. Een keer eerder was Meester ontzettend teleurgesteld in mij, ik bleef maar tegen grenzen aan trappen. Ook dit was een avond waarbij ik grenzen opzocht. Maar blijkbaar ging ik er goed mee om en mag ik trots op mezelf zijn. Want eerder had ik het niet door als ik dat deed, nu wel. De terugweg ging sneller voorbij dan de heenweg en voor we het wisten, kwamen we in een voor mij bekende omgeving aan. Ik deed een biecht bij Meester, zelfs nog een tweede. Over de eerste biecht zat ik al lang te dubben: zal ik het wel of niet zeggen. Gewoon gedaan dus en de daarop volgende biecht was al een stuk makkelijker. Zijn opdracht die volgde daarentegen niet. Ik vind het altijd moeilijk om bepaalde dingen onder woorden te brengen. Laat dat nou net Zijn opdracht zijn geweest: vertel, inclusief details. Op papier kan ik het heel goed, in het echt minder. De woorden klinken dan zo, tja, plat. Toch kon ik mezelf overgeven aan die woorden en zag ik letterlijk voor me wat ik vertelde. Laten we het er op houden, dat de opdracht met een vervelend gevoel begon, maar al snel over ging in kriebels aangezien ik nogal visueel ingesteld ben.

Thuis zijn we vrijwel direct in bed gedoken. Eenmaal opgewarmd, geslagen en geknuffeld, zijn we in slaap gevallen. Dit keer iets onrustiger. Ik kon mijn plekje niet goed vinden, de verwarming tikte en mijn lichaam deed nog zeer van de cane. De volgende ochtend was ik dan ook vroeg wakker, nog helemaal duf ben ik het ontbijt gaan maken en een paar uur later kwamen we eindelijk uit bed. Op dit soort momenten ben ik op mijn best: heerlijk lui in een warm bed en af en toe een plaagstootje geven/ontvangen. Toch moesten we er uiteindelijk uit, anders zouden we onze tijd verdoen met in bed liggen, terwijl we allebei veel leukere dingen konden bekijken. Een van mijn cadeautjes werd weer aangezet en meteen in de praktijk gebracht. Ik genoot van de touwen die steeds strakker, maar nog steeds comfortabel, om mijn lichaam werden getrokken. Tot de knoop op mijn maag wel heel vervelend begon te worden. Ik werd misselijk, het werd zwart voor mijn ogen en gelukkig bracht Meester al snel een stoel. Ik voelde me echt wegglijden, heb het nog gezegd, maar Meester verstond of begreep het volgens mij niet. Eenmaal weer los met mijn handen ben ik meteen met mijn hoofd naar beneden gaan zitten en dat luchtte al heel erg op. Het haalt alleen op een irritante wijze de vaart uit het spel. Zeker toen het volgende dat Hij wilde doen ook niet lukte, was bij Hem even de koek op. Ik trok het mezelf zo aan, dat de tranen in mijn ogen op kwamen zetten, ik baalde er zelf ook van, en gaf mezelf de schuld. Maar aan de andere kant kon ik er niets aan doen, waarom dan zo’n reactie van Hem? Een rondje praten en knuffelen later, zijn we, ondanks de tijd, toch naar boven gegaan en hebben we elkaar nog even laten zien dat het ook echt wel goed zit. De ontlading was dan ook groot: een glimlach en tranen met tuiten door elkaar heen en Hem niet meer los willen laten. Het gevoel dat het goed zit zorgde daarvoor. Waar het nog meer voor zorgde was een algehele staat van afwezigheid bij mij. Het was maar goed dat ik nu geen auto had en met de trein zou moeten gaan, want autorijden was me niet gelukt. Toch zou de trein er ook niet van komen, want Meester maakte zich ook wel een beetje zorgen om hoe ik thuis zou komen: donker, overstappen en mijn afwezigheid waren geen ideale combi om mij met een vertrouwd gevoel weg te laten gaan. Hij heeft me dus heel lief thuis gebracht. Maar wat had ik het daar moeilijk mee, ik wilde nog helemaal niet, ik had nog even die bevestiging nodig. En zeker omdat ik nu pas hoorde dat ik veel eerder al geen contact meer met Hem kon hebben, terwijl ik me zo voelde. Op dat moment wist ik zeker dat ik een behoorlijke subdrop zou hebben en dat ik nooit vier dagen zonder Zijn contact kon. Ook nu stroomden de tranen weer over mijn wangen. Weer knuffelen en weer de bevestiging gekregen dat het goed is. Ik bleef emotioneel, dat merkte ik ook wel in de auto. Een nummer dat iedereen kent verwoordde precies hoe ik moet reageren op mijn grootste angst. Meteen rolden de tranen over mijn wangen. Later bij het afscheid nemen weer, ik zou Hem immers pas weer in het nieuwe jaar gaan spreken. De lieve woordjes die Hij me in mijn oor fluisterde, deden ook helemaal geen goed. Was ik net gestopt, begon ik weer met huilen.

Nog steeds kan ik vandaag om de kleinste dingetjes de tranen in mijn ogen voelen schieten. Zeker op het moment dat ik begrijp dat Hij weer een van Zijn afspraken is vergeten na te komen *onzeker!* Maar dan komt mijn rationele kant naar boven: het zit wel goed. Maar ja, toch ook weer die irrationele kant van de vrouw he…

Toch, het is nu een paar uur later, alles staat nu dus op papier, ik heb in de keuken gestaan, de boodschappen zijn in huis en ik heb even mijn ogen dicht gehad. Het heeft wonderwel gewoon geholpen. Minder gevoelig en minder emotioneel. Het enige dat overblijft is een algehele spierpijn, overal. En soms flitsen er momenten voorbij waarvan de kriebels nog steeds door mijn buik schieten. Het waren mooie en bijzondere dagen. Het liedje dat ik dus in de auto hoorde omschreef het goede gevoel: hoe ver weg of dichtbij je ook bent, je bentaltijd in mijn hart. En daar sluit ik mee af, het is goed zo!