Struikgewas-flashback

Afgelopen zaterdag stonden dinnetje en ik aan elkaar gebonden. R was nog druk bezig achter op onze rug en dinnetje zette in: 'wat ruist er door...'. Allebei zongen we met een grote smile de zin af: 'het struiiiiiikgewaaaaaaaaas'. We proestten het allebei uit. Hoe dinnetje er op kwam, geen idee, ook zij heeft geen idee. Het heeft er wel voor gezorgd dat dat ene zinnetje voor altijd bij mij geassocieerd wordt met dat moment. Zaterdag stond ik te koken en opeens schoot dat ene zinnetje weer door mijn hoofd. Meteen een grote glimlach op mijn mond natuurlijk en meteen volgde het smsje naar dinnetje. Vandaag moest ik er weer aan denken. Radio Veronica staat op en laat tot mijn verbazing net dat zinnetje horen. Ik grinnik inwendig en denk even terug aan hoe we daar stonden. Mijn gegrinnik slaat om in verbazing als een collega zegt: "dat vind ik nou echt een liedje voor jou"! Ehm... Hoe weet jij dat? Puur toevallig natuurlijk, maar toch! Het struikgewas liedje zal in ieder geval nooit weer hetzelfde voelen.