Een goede anderhalve week geleden stuiterde ik tegen het plafond aan, zo hard dat de verf er vanaf viel. Toen was daar opeens het bericht dat het weekend verplaatst werd. De teleurstelling was groot, maar was gelukkig na een dagje bakken en goede nachtrust, behoorlijk geminderd. Toch knaagde er sinds die tijd iets, ik durfde niet echt zin te hebben in aankomend weekend. Misschien deels zelfbescherming? Want ik merkte al vrij snel dat de operatie er heftiger inhakte dan ik had gedacht/verwacht. Hij was nog moe, had veel pijn en had zich zelfs voor Zijn werk afgemeld. Meteen vroeg ik dus ook wat we met het weekend zouden doen. Hij wilde het wel heel graag door laten gaan, des noods met een aangepast programma. ‘Gelukkig’ voor ons hebben zowel het FC als de Hoeve een beginners-avond. Niet ons ding natuurlijk, we zijn al een aantal stappen verder dan het beginners-niveau. Het wordt voor mij een lastig weekend, want we zien wel wat we gaan doen. Daar heb ik stiekem een hekel aan, ik hou meer van duidelijkheid. Maar hoe langer ik deze D/s heb, hoe beter ik leer om niet al te vastomlijnde plannen hebben en me neer te leggen bij Zijn vaagheid rondom afspraken. Ik hou van duidelijkheid, Hij ziet wel wat er gaat gebeuren. Een jaar geleden had ik het daar heel moeilijk mee, nu een stuk makkelijker eigenlijk. Maar doordat we het weekend hebben besproken, durf ik er wel wat meer naar uit te kijken, mijn verwachtingen zijn alleen niet zo hoog als anders. Ik zie wel wat er gebeurt en reken nergens op.
Maar goed, een weekend dus waarin we waarschijnlijk rustig aan gaan doen. Daardoor dus ook een stuk minder aan het stuiteren. Minder, maar niet helemaal niet. Er schoot vanochtend echt wel een kriebel door me heen toen ik op het station de trein zag die oa Zijn dorp aan doet. En vanochtend stond ik ook echt wel met het gevoel op: nog even doorbijten, nog maar 8 uur werken en dan mag je zin hebben in morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten