En wéér een post, want Meester belde net dat ons weekend niet door kan gaan, vanwege een operatie. Niet iets dat levensbedreigend of ernstig is (in ieder geval, zo komt het op mij over en anders was het de vorige keer al wel doorgegaan), maar ons weekend wordt dus een week opgeschoven. Zo ontzettend balen! Ik keek er al ontzettend naar uit, getuige de dromen en door het verhaal van gister nóg meer en nu moet ik nog een week langer wachten... Tranen zitten hoog, hoewel het maar een week uitgesteld is. Natuurlijk kan ik dan ook even niet rationeel denken en schiet er weer door mijn hoofd: waarom gebeurt dit altijd in mijn weekenden met Hem? Heeft het universum het niet goed voor met ons ofzo?
Nu maar mijn verstand op nul proberen te zetten en me op het huis opruimen focussen, moet ook weer eens gebeuren! Een klus waar ik normaal al geen zin in heb, maar nu helemaal niet, ik wil gewoon mezelf opkrullen, in bed liggen, huilen, en mezelf zielig vinden! Bah!
Trek niet teveel aan van het laatste stukje hoor, ik ben even zo verdrietig dat ik nogal graag overdrijf ;-) Knuffels blijven desondanks welkom!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten