Ik zag er afgelopen week best tegenop, Hij zou een heel lang weekend weggaan en ik zou dus vier dagen geen contact kunnen hebben. Maar nu zitten we al op de tweede dag en ben ik vrij rustig. Gelukkig heb ik het ook druk en heb ik dus voldoende afleiding. Toch is Hij zeer regelmatig in mijn hoofd aanwezig. Dan vraag ik me af wat Hij nu aan het doen is bijvoorbeeld. Ik sta best wel te kijken van mezelf, dat ik het zo relatief makkelijk van me af kan zetten dat ik me niet druk maak. Ik ben de rust zelve eigenlijk, dit keer. Het lijkt alsof ik het makkelijker accepteer dat Hij een leven naast dat van mij heeft. Heeft, denk ik, met zelfvertrouwen en vertrouwen in ons te maken. Natuurlijk kijk ik er naar uit dat het weer maandag is, ik Hem weer een fijne dag kan smsen 's ochtends. Maar ik gun Hem ook Zijn lange weekend weg. Dit keer is het niet eens moeilijk om niet te smsen. Hoewel, gisteravond wel, toen ik lang moest wachten en me verveelde. Het liefst had ik Zijn stem even gehoord, maar ik wist me in te houden ;-).
Eerder deze week trouwens, voor mijn gevoel dan, wéér een stapje verder in Zijn controle naar mij toe gezet. Opeens, om iets wat ik veel vaker doe en gewoon een eigenschap van mij is, kreeg ik te horen (en te merken) dat ik dat niet meer mocht doen. Ik schrok er van, Hij weet dat ik van de taal ben en dat ik mensen (die ik heel graag mag) ga verbeteren als ze niet goed Nederlands schrijven. Nu mag ik dat dus, opeens, vanuit het niets, niet meer. Ik schrok dus van Zijn reactie, maar ergens vond ik het ook wel weer wat hebben.
Gister schoot me ook door mijn hoofd dat ik Hem volgende week nog moet vragen of Hij het contract af wil maken. Want ondanks dat ik mondeling heb toegezegd, wil ik die toezegging heel graag vastleggen. Dus bij deze, want ik weet dat Hij meeleest, als Hij terug is...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten