In dubio

De afgelopen week begon heel heftig voor mij. Volop twijfels en emoties, ik zat met mezelf in de knoop. Verstand en gevoel matchten niet en dat zorgde voor een conflict. Moet ik nou mijn verstand volgen of mijn gevoel? In de meeste gevallen kloppen mijn gevoelens, ik kan ontzettend gevoelig zijn voor een wisseling in emoties en zie soms denk ik zelfs bepaalde dingen eerder dan de ander ze ziet. Maar in dit geval wist ik dat mijn gevoelens door onzekerheid werden veroorzaakt en dat er niets onderhuids speelde. Ik kreeg een tip van mijn lieve vriendje op MSN om alles op te schrijven. Ouderwets schreef ik met pen op papier (het maakt me veel bewuster van wat ik opschrijf en hoe ik dat neerzet). Na ruim anderhalf a4-tje vol te hebben geschreven kwam daar opeens de oorzaak op papier! Geloof me als ik zeg dat ik hard heb gehuild, van opluchting. Ik was zo ontzettend bang dat mijn gevoelens klopten en dat er iets was veranderd, maar dat speelde helemaal niet. Daar was ook opeens mijn omslag in het denken, voelen en reageren. Alles wat er gebeurde was weer vertrouwd en goed en ik legde niet op alle slakken zout. De rest van de week heb ik eigenlijk een beetje op wolken gelopen, alles voelde weer helemaal goed en vertrouwd. Ik heb, denk ik, mijn opluchting geuit tegen het lieve vriendje van MSN, hij heeft het er volgens mij nog zwaar mee! Maar dankbaar ben ik hem wel, voor zijn rationele benadering. Het zette me echt met beide voetjes weer op de aarde. Soms heb ik dat nodig, want ik kan mezelf zo ontzettend meeslepen in mijn eigen twijfels!