En nog steeds heb ik niet echt de behoefte om te schrijven en voel ik me verplicht om te schrijven. Het gaat gewoon goed op dit moment. Een leuke afwisseling tussen privé en werk. Baal ervan dat het slecht weer is, ik krijg net even wat meer energie van dat mooie weer dan nu. En ik denk dat ik niet de enige ben.
Ik kijk echt ontzettend uit naar onze ontmoeting, op elk spaarzaam momentje dat ik alleen ben, droom ik weg. Denk dan vooral aan wat er is gebeurd in het verleden of wat er nog zal gaan gebeuren. Momenten van pijn, overgave en genot. Soms apart van elkaar, soms gecombineerd. Als ik de trein zie waarvan ik weet dat die van Zijn dorp komt of er naar toe gaat, schieten de kriebels door mijn buik. Ik wou dat ik in die trein zat, onderweg naar Hem.
Met mijn weddenschap gaat het minder goed, nog maar 5 punten te gaan en dan wordt alles verdubbeld. Hoewel, over precies 65 punten hebben we het niet gehad, alleen afspraken gemaakt als het puntenaantal erboven of eronder ligt. Natuurlijk zal ik dan maar weer de hand over mijn hart halen en Hem die eer moeten gunnen van winnen. Met hoofdletters gaat het *knock knock* wel goed, met het aanspreken gaat het toch wat lastig. Dat is ook meteen het lastige, ik ben ervan overtuigd dat ik het netjes doet, maar als Hij vindt van niet, kan ik daar, niemand niet, niet tegenin gaan natuurlijk. Niet omdat ik sub ben en dus maar moet slikken, maar omdat het Zijn mening is. Lastig uit te leggen, het lijkt wel of ik nu het volgzame subje ben, maar zo is het niet. Het is meer, omdat die regel niet exact is 'vastgelegd', is er gewoon veel ruimte voor interpretatie. En de discussie win ik toch niet... Waarom zou ik die dan aangaan :)
En toch nog een heel verhaal geschreven. Het is wel lekker hoor, schrijven!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten