Het is maar een raar ding, vernedering.
Gister zag ik op tv een fragment voorbij komen dat mij deed herinneren aan iets dat Meester eerder al had laten vallen. We zijn er verder niet echt meer mee bezig geweest, maar dat bekende zaadje was dus wel geplant. Volgende week zie ik Hem weer, dus ik vroeg meteen of we dat konden doen. De terugweg vanuit het Hoge Noorden naar de Zuidelijke Randstad zou een goed moment zijn. Ik gebruikte mijn gewoonlijke 'ik zeg precies genoeg om niet in detail te hoeven treden' techniek. Hij wist natuurlijk meteen wat ik bedoelde, maar ging er nog even op door. Wilde van mij horen wat ik dan precies bedoelde. Ik zei nog dat die woorden echt niet erg waren om te zeggen. Ik draaide er nog wat omheen, tot plots mijn telefoon ging. Ik nam al heel voorzichtig op, want ik wist wat er komen ging. Ik moest hardop en met Zijn woorden zeggen wat ik wilde. Ik zei nog dat ik dat niet wilde, omdat het anders toppen from the bottom is. Daar had Hij natuurlijk niets mee te maken. Ik voelde me ter plekke klein worden, ontzettend klein. Want de woorden die Hij gebruikte, wezen me erop wat ik eigenlijk echt wilde. Ondanks dat Hij op een gegeven moment aftelde naar nul, kon ik de woorden echt mijn mond niet uit krijgen. Toch heb ik op een gegeven moment mijn ogen dicht geknepen, een arm eroverheen gelegd (alsof dat hielp) en de woorden in één keer mijn mond uit laten rollen. Zijn reactie? Ik ga er over nadenken. Grrrr! Even later in het gesprek moest ik mijn vinger op mijn klit leggen, en damn, wat was ik nat! Het blijft verbazingwekkend dat mijn lichaam zo reageert op iets dat ik helemaal niet leuk vind. Het moeten vragen, het confronterende aan die woorden. Iets dat me tegenstaat, windt me dus toch ontzettend op.
Mijn verzoek? Denk maar aan wat er kan gebeuren op een openbaar toilet ;-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten