Zijn eerste verjaardagsweekend

Afgelopen weekend was er weer zo een, een weekend dat voor de o zo prettige after weekend dip zorgt. Door sommigen ook wel de subdrop genoemd. Aan de ene kant zit ik nu op een gigantische roze wolk, maar aan de andere kant wil ik me ook oprollen en uithuilen. Gelukkig heb ik daar zo mijn methodes voor: knuffelpoes op schoot, onder de warme dekens in bed en tv kijken. Daar is vandaag een uitstekende dag voor.

Ook de fysieke gevolgen van het weekend voel ik goed. Ondanks een liefdevolle, superlekkere massage, heb ik overal spierpijn: schouders, bovenarmen, onderrug, buikspieren en bovenbenen. Mijn lichaam heeft hier en daar een blauwe plek, vooral die op de zijkant van mijn dijen voel ik goed. Elke keer als ik mijn broek aan- en uittrek vooral *Grrrr*. Waarom was het zo’n heftig weekend? Hoe ben ik aan die plekken gekomen? Klik en u zult er achterkomen.

Laat ik beginnen met een voorstelrondje. In mijn afgelopen blogs heb ik geschreven over de andere slavin van Meester. Ondertussen heb ik haar 1-op-1 gezien, samen met manlief dan wel, maar even zonder Meester. Voor het afgelopen weekend heb ik haar in combinatie met Meester gezien en afgelopen weekend heb ik haar in combinatie met Meester én spel gezien. We hebben allebei een goede, stabiele D/s met Hem. Toch klikt het met haar en afgelopen weekend beviel, wat mij betreft, zeer goed. Haar persoonlijke verhaal is iets van haarzelf, maar de komende tijd zul je haar zeker in mijn blogs tegen gaan komen. Alleen om haar elke keer met A. te beschrijven, vind ik ook weer zo onpersoonlijk. Er moet dus een bijnaampje komen voor haar. Op dit moment weet ik het nog niet, wie weet komt het vanzelf, maar in dit verslag zal ze even A. worden genoemd.

De afgelopen week was een erg rare week. Maandag kwam ik terug van vakantie, dinsdag en woensdag zouden in het teken staan van een cursus (waar ik ontzettend veel van heb geleerd) en donderdag en vrijdag stonden in het teken van werk. Mijn manager had op die eerste werkdag een gesprek ingepland, meteen om 9 uur. De laatste tijd is het onrustig op de werkvloer, er vallen veel ontslagen. Ik vreesde het ergste. Het gesprek werd uitgesteld tot de volgende dag en mijn zenuwen speelden me parten. Meester, Zijn appjes en vooral onze chatgesprekken konden me gestolen worden. Zijn opdrachten voor die dag zaten absoluut niet in mijn hoofd en als ik ze uitvoerde, deed ik dat niet omdat ik het zelf ook leuk vond, maar omdat het moest. Vrijdag en het gesprek kwamen, en gingen. Ik heb mijn baan nog, maar er gaan grote dingen veranderen. Daar was ik de rest van de vrijdag in mijn hoofd mee bezig. Voor de heenrit naar Meester kwam er geen opdracht en dus ben ik ingestapt en heb ik redelijk op de automatische piloot gereden. Ik had geen zin en als A. iets anders was gaan doen dat ze had gedaan, had ik in alle liefde willen ruilen. Er was totaal niets aan foreplay gedaan en het liefste had ik dit weekend, met alle werkbeslommeringen, met manlief doorgebracht. Maar ja, oktober he, de maand van verjaardagen en jubilea. Dus ik ben maar gaan rijden, het zou vast mee vallen. Het voordeel van deze timing was wel dat ik het even niet over werk hoefde te hebben, dat ik het even kon vergeten.

Eenmaal aangekomen kwam de standaard begroeting, de o zo heerlijke standaard begroeting. Mijn lichaam vertelde me dat ik dit echt wel nodig had gehad. Het avondeten werd daarna voorgeschoteld en Meester moest daarna nog wat halen in de grote stad. In het donker, met regen, zijn we gaan rijden. Die rit voelde me toch fijn! We hebben relaxed zitten kletsen, af en toe zwegen we, maar voelde het niet ongemakkelijk en die hand op Zijn been voelde heel goed. Op de terugweg werd ik naar een donker inhammetje gedirigeerd. In de miezer werd ik daar over de motorkap geduwd. Wat er daar gebeurde kunnen jullie vast wel raden, maar het feit dat ik daar stond, in de regen, met voorbijrijdend verkeer en de snelweg op de achtergrond, lieten me niet geheel onberoerd *understatement*. Het was een goed plekje, maar wel koud, dus eenmaal weer terug heb ik me eerst heerlijk opgewarmd aan Hem. Vrij snel daarna verschenen de eerste blauwe plekken. Ik heb ontdekt dat die politiestok ook best leuk kan zijn!

De volgende ochtend was het begin van de dag waar ik al twee weken voor een deel tegenop zag: A. zou langs komen. Allebei zagen we er een beetje tegenop. Je hebt ondertussen toch je eigen ritme ontwikkeld in zo’n weekend. Wat als er opeens een derde bij is? Dan ga je andere dingen doen. Allebei wilden we ook voorkomen dat de ander zich genegeerd zou gaan voelen en dus stelden we ons allebei op de achtergrond. Meester zag het van een afstandje en vond het volgens mij wel grappig. Hij verzekerde ons er alleen van dat alles goed zou komen, en dus moet je dat maar geloven. In de middag, na alle boodschappen, werd ik in de kettingen gezet en zou ik mijn straf in ontvangst moeten nemen. Niet voor Hij een opwarmrondje had gegeven en o wat kon ik die slecht volhouden. Op de een of andere manier kon ik me er niet aan overgeven, kon ik niet de pijn omzetten in genot. Toch moest die straf er van komen, anders zou het alleen maar uitgesteld worden. Met pijnlijke billen kon ik daarna op de bank plaats nemen en konden we wachten op A.

Dat eerste begin, ik voelde me er zo ongemakkelijk bij. Elke man, ongeacht welke man, zou staan te stuiteren bij het idee dat hij twee vrouwen naast zich heeft. Elke man, ongeacht welke man, zou dan heel snel kunnen gaan, te snel. Dat ging Hij ook, voor mij in elk geval. In een momentje met zijn tweeën heb ik dat gelukkig aan kunnen geven en dat had Hij allang aan me gemerkt. Ik was stil, keek ongerust en was afwachtend. Ik bleef veilig in mijn hoekje zitten en liet hun het gesprek voeren. Eerst zou zij in de kettingen gezet worden en ik keek toe. Wat ik zag, beviel me erg goed. Het stelde me enigszins op mijn gemak. Toch, dat ene moment waar ik het meest tegenop had gezien, kwam sneller dan ik dacht. Wat vond ik dat moment moeilijk zeg! Het ging te snel en ook al kon Hij het verklaren waarom Hij dit deed, het voelde niet fijn. Ik ben gaan schrijven, terwijl zij mij, volgens mij, hebben zitten observeren. Het schrijven hielp, ik heb onder woorden kunnen brengen wat ik dacht en ik had het op een rijtje gezet. Dan is het voor mij goed, dan krijgt het vanzelf een plekje. We zijn verder gegaan, op mijn tempo. Tijdens het schrijven had ik bedacht dat ik twee keuzes had: of het was een grens of ik moest er aan wennen. Ik neigde toen al naar de keuze van het wennen. Inderdaad, binnen een uur voelde het goed, was het geen grens, wilde ik zelf ook. Maar dan nog aangeven dat het goed is! Wat was dat moeilijk, om het hardop te zeggen. Gelukkig wist A. precies wat ik ebdoelde en zei zij het maar. Zo zie je maar, de een is beter met geschreven woord, de ander met gesproken woorden. Eigenlijk gebeurde er precies hetzelfde als met eerdere spellen in het openbaar: je bent nog maar op twee personen gefocust: op jezelf en op Hem. Maar wat voelde dat verrekte goed. Ook die glimlach van Hem gaf me zo’n goed gevoel! Om 12 uur hebben we Meester Zijn verjaardagscadeaus gegeven en volgens mij bevielen die goed! We werden er in elk geval hartelijk voor bedankt.  Later die nacht zijn we met z’n drietjes in bed gekropen en ben ik in een korte slaap gevallen.

Na het ontbijt en het voorbereiden van het avondeten in de middag, voelde het tussen A. en mij al een stuk gemakkelijker dan de dag ervoor. We hebben tijdens het kokkerellen lekker staan keuvelen en later die middag hebben we zelfs even een momentje voor ons tweetjes gevraagd om het weekend te bespreken. We wilden van elkaar weten wat we van het weekend vonden. Dat was ook wel nodig, we hadden net ervoor nog redelijk dicht tegen elkaar aan vast gestaan tijdens een zweepsessie. Ik moet nog steeds glimlachen om Meester Zijn reactie op het afdoen van de tepelklemmen bij elkaar. Toch best handig, zo’n bijdehand slavinnetje, toch? Na het middagspel, zijn we gaan douchen en na het eten werd het tijd om te wachten op Zijn verjaardagsbezoek. Nog zo iets waar ik tegenop had gezien. Ik zie mezelf als bij-relatie, wat Meester daar ook van vindt. In de relatie met ex werd ik niet voorgesteld aan vrienden of familie. Ik was immers een D/s-relatie. En dat vond ik prima, ik wilde het zelf niet eens. D/s en familie hou ik zelf immers ook gescheiden. Dit weekend zou ik voorgesteld worden aan Zijn ouders, terwijl A. er ook was. Das toch raar? Welke ouder vindt het nou makkelijk om te zien dat hun kind niet een standaard relatie-leven leidt? Het is prima om te weten, maar zien is een tweede. Gelukkig ging dat bezoek heel goed en ik zou al vrij snel in de auto stappen om terug naar de Rndstad te gaan rijden. Maar Zijn moeder is, ondanks alle verhalen van Hem, echt een lieve vrouw die alleen maar het beste voor haar zoon wil. Ik ben in de regen gaan rijden en kwam met regen weer thuis. Mijn ruitenwissers hebben geen seconde stil gestaan. Ik was bekaf toen ik thuis kwam, zeker omdat het grootste gedeelte van de weg niet van dat prettige waterdoorlatende asfalt had. Ik ben in een diepe slaap gevallen en werd vanochtend weer wakker, zonder te weten waar ik was. Dat heb ik dus nooit: aan één stuk slapen én gedesoriënteerd wakker worden.

Het was een top weekend! Dit zie ik zeker nog wel herhaald worden in de toekomst. Niet volgens mijn schema, maar eerder vaker dan minder vaak. Zij is een topwijf en we kunnen het zeer goed met elkaar vinden. Toch blijf ik de 1-op-1 tijd met Meester erg belangrijk vinden, nu kan het nog, voor ze samenwonen. Zeker ook omdat ik de komende tijd erg graag meer met vernedering zou willen doen. Das lastiger als daar een derde persoon bij is. Maar toch, het was goed, Zijn reactie is goud waard. Net als Zijn woorden die Hij gister bij mijn vertrek zei. Deze verjaardag was goed geweest, erg goed. Daar sluit ik me helemaal bij aan!