Laatst herschreef ik de beschrijving van mijn blog. Een van de redenen waarom ik ooit met een blog ben begonnen is voor het delen van mijn spelverslagen geweest. Ik had het altijd al nodig om die te schrijven. In mijn beginperiode vond ik het ook fijn de verslagen van anderen te lezen. Het hielp me te blijven geloven dat ik niet de enige was. Toen kwam de migratie van web-log die, zoals velen weten, absoluut niet goed ging. Dan maar naar blogger en ondertussen heb ik binnen dat domein ook al weer een verhuizing meegemaakt. In mijn vorige D/s kreeg ik een boekje, op een van de eerste speeldates. Dat was bedoelt om in te schrijven wat me bezig hield. Het was een klein boekje en ik kon er niet de lappen tekst in kwijt die ik er in kwijt wilde. Mobiel internet kwam en mijn blog had ik toch al, dus waarom die twee niet combineren? En zo kwamen er steeds meer blogs op mijn blog, niet meer alleen de speelverslagen.
Dat ben ik blijven doen, mijn blog is echt een plek geworden om mijn gevoelens kwijt te kunnen. Toch kon ik daar niet altijd alles op kwijt, er was een externe factor die meelas en niet alles begreep wat ik schreef. Om ruzie te voorkomen, plaatste ik dus niet alles. Ook mijn speelverslagen moesten om die reden geredigeerd worden. Toentertijd deed ik dat met alle liefde, ruzie veroorzaken vind ik niet prettig. Toch vond ik het soms vervelend, ik schreef hele alinea's die later weer rood werden gekleurd en niet werden gepubliceerd.
Toen ik laatst dus ook de mededeling kreeg dat ex-Dom geen contact meer wilde, heb ik hem meteen gevraagd of hij dan wilde zorgen dat ik zonder die externe factor kon gaan schrijven. Op dit moment zou mijn statistieken-programma mij moeten vertellen dat dat is gebeurd, dat ik vrijuit kan gaan schrijven. Helaas vertelt datzelfde programma dat het anders is. Het zorgt er voor dat mijn neiging om van blog te verhuizen weer groter wordt. Het spookte vlak na het 'geen contact moment' al door mijn hoofd, maar nu nog meer. Ik wil kunnen schrijven wat mij bezig houdt, zonder dat ik me druk hoef te maken om een externe factor die toch nooit gaat, wil en kan begrijpen wat mij bezig houdt. Aan de andere kant zou het me niets moeten schelen, want het is toch verleden tijd. Als iemand toch niet gaat begrijpen wat ik voel, dan moet die maar uit zichzelf weg blijven, toch? Zonder dat daar om gevraagd hoeft te worden.
5 opmerkingen:
Hoi felicia,
Als het doel van dit blog is wat je (hierboven) schrijft, dan zou je je idd ook geen zorgen moeten maken over enige 'vrijheidsbeperkende maatregelen'.
Mocht je opnieuw gaan verhuizen, geef je me dan een seintje waar je naar toe gaat?
Fijn weekend alvast,
Lex.
Hoi Lex,
weet je wat het is? Het hoort niet, me zorgen maken. Maar ik ben altijd al iemand geweest die zoveel mogelijk rekening probeert te houden met de gevoelens van anderen. Gelukkig ben ik beetje bij beetje aan het leren dat dat niet bij iedereen hoeft, zeker als ze ook geen rekening met mijn gevoelens houden. Ik blijf dus lekker op dit stekje.
En mocht ik verhuizen, wat ik voorlopig dus niet van plan ben, dan geef ik zeker weer een seintje! Net als bij de vorige verhuizing.
liefs,
felicia
Good for you! Inderdaad als mensen geen rekening met jou houden, waarom zou jij dan minitieus met hen rekening gaan zitten houden? Als diegene het zo naar vindt om bepaalde dingen hier te lezen, dan moet diegene hier niet meer lezen.... Jij neemt verantwoording voor wat jij schrijft, niet voor wat een ander er in leest :-))
En inderdaad een andere browser did the trick!
Liefs van belle
Het is heel herkenbaar felicia.
Een 'ongewenste' lezer .. legt mij ook een zekere schrijfbeperking op. En het is niet hem dat ik tracht te beschermen .. maar eerder mijn eigen slavinnetje. Zij krijgt telkens de storm over zich heen wanneer ik over onze gevoelens schrijf .. of over onze groei en belevenissen. En ik zou zo graag van de daken schreeuwen dat ik van haar hou. :p
Succes.
En waarom kun je daar niet over schrijven dan Dryade? Welke storm krijgt ze over zich heen? Als dat een negatieve storm van reacties is, over jullie relatie, dan zou proberen die zoveel mogelijk te negeren. Iedereen mag gelukkig zijn toch? Of zijn er bezwaren waarom dat niet zou kunnen?
Een reactie posten